سالهاست که تالاب بختگان، یکی از مهمترین زیستگاههای پرندگان مهاجر در ایران، بیش از آنکه با شکوه حضور هزاران فلامینگو شناخته شود، با بحران کمآبی و خشکی دستوپنجه نرم میکند. هر تابستان، همزمان با اوج گرما، تصاویر جوجههایی که پیش از رسیدن به سن پرواز در بستر خشک تالاب گرفتار میشوند، بار دیگر نگاهها را به سوی این پهنه ارزشمند جلب میکند؛ اما آنچه کمتر مورد توجه قرار میگیرد، تکرار بحرانی است که دیگر نمیتوان آن را صرفاً به خشکسالی یا کاهش بارندگی نسبت داد.
