مشهد- وزیر آموزش و پرورش گفت: طی دو سال گذشته حدود ۶ هزار فضای ورزشی در سراسر کشور از زمینهای چمن مصنوعی و سالنهای ورزشی گرفته تا دیگر فضاهای مورد نیاز دانشآموزان ایجاد شده است.
به گزارش خبرنگار مهر، علیرضا کاظمی صبح پنجشنبه در مراسم افتتاح مسابقات ورزشی دانش آموزان مدارس روستایی و عشایر کشور در مشهد با بیان اینکه ورزش دانشآموزی بستری مؤثر برای رشد جسمی، روحی و اجتماعی دانشآموزان به شمار میرود، اظهار کرد: در دو سال اخیر حدود ۶ هزار فضای ورزشی شامل زمین چمن مصنوعی، سالن ورزشی و فضاهای مورد نیاز دانشآموزان در نقاط مختلف کشور ایجاد شده است.
وزیر آموزش و پرورش بیان کرد: ورزش در مدرسه صرفاً یک برنامه فوقبرنامه نیست، بلکه یکی از عرصههای مهم تربیت همهجانبه، تقویت هویت ملی، افزایش نشاط و کشف ظرفیتهای دانشآموزان است.
وی با تأکید بر ضرورت دسترسی برابر دانشآموزان به امکانات و رویدادهای ورزشی افزود: یکی از سه سیاست اصلی آموزش و پرورش، تحقق عدالت است و برگزاری مسابقات برای دانشآموزان روستایی و عشایری، نمونهای از توجه به عدالت در حوزه تربیتبدنی محسوب میشود.
کاظمی ادامه داد: محل زندگی دانشآموزان نباید مانعی برای بهرهمندی آنان از فرصتهای ورزشی و بروز استعدادهایشان باشد؛ همانطور که برای شناسایی و حمایت از استعدادهای علمی برنامهریزی میکنیم، لازم است استعدادهای فرهنگی، هنری و ورزشی نیز مورد توجه قرار گیرد.
وزیر آموزش و پرورش با اشاره به نقش فعالیتهای ورزشی در ایام تعطیلات تابستانی بیان کرد: مسابقات ورزشی، بهویژه در روزهایی که دانشآموزان از فضای کلاس درس فاصله دارند، فرصتی برای افزایش تحرک، امید، پویایی و تقویت روحیه همکاری و کار گروهی فراهم میکند.
وی افزود: ورزش میتواند بهطور همزمان در ارتقای سلامت جسمی و روانی دانشآموزان اثرگذار باشد و زمینه رشد شخصیتی و اجتماعی آنان را فراهم کند.
کاظمی با اشاره به برنامههای اجراشده در این حوزه گفت: در کنار توسعه فضاهای ورزشی، طرحهایی از جمله «میدان همدلی»، «میدان پویا»، مسابقات درونمدرسهای و المپیادهای ورزشی دانشآموزان با هدف افزایش مشارکت، کشف استعدادها و فراهمکردن مسیر پیشرفت آنان در دستور کار قرار گرفته است.
وزیر …
مواد لازم:
سیب زمینی نگینی
روغن
زردچوبه
رب رقیق شده با آب
نمک و فلفل
تخم مرغ
انتهای پیام/
رویداد۲۴ | علیرضا نجفی- در مارس ۱۹۷۶، نشریه «الاتحاد»، ارگان اتحادیه ملی دانشجویان کویت، گزارشی مفصل دربارهٔ گسترش قدرت اقتصادی و سیاسی ایران منتشر کرد. گزارش در فضای جنگ سرد و با نگاه انتقادی نیروهای چپ و ملیگرای عرب نوشته شده بود: ایران در چشم نویسندگانش، نگهبان نظم مطلوب غرب در خلیج فارس، شریک آمریکا و اسرائیل و در پی گسترش نفوذ بر بازارهای همسایه بود. بااینحال، ارزش سند فقط در داوری سیاسی آن نیست. آمار نفت، قراردادهای نظامی و خبرهای تجاریاش تصویری زنده از کشوری به دست میدهد که میکوشید ثروت نفت را به صنعت، ارتش و منزلت منطقهای تبدیل کند.
این دادهها را نمیتوان بیچونوچرا پذیرفت؛ بعضی ارقام از منابع ناهمگون آمدهاند و گاه سفارش، برنامه و تحویل واقعی در هم آمیخته است. اما پس از سنجش گزارش با اسناد اقتصادی و دیپلماتیک، مسئلهای روشن باقی میماند: ایران چگونه در مدتی کوتاه چنین بزرگ شد و چرا قدرتی که ساخت، از همان آغاز ناموزون بود؟ نفت و جابهجایی موازنه ثروت
رشد ایران را نمیتوان تنها با تصمیمهای دولت توضیح داد. جهان پس از جنگ جهانی دوم با شتاب نفت بیشتری مصرف میکرد و خلیج فارس بخش بزرگی از ذخایر شناختهشده و تولید روزانهٔ جهان را در اختیار داشت. مخازن عظیم، چاههای پربازده و نزدیکی میدانها به ساحل، هزینهٔ استخراج را نیز بسیار پایین نگه میداشت. «الاتحاد» برای نشاندادن این مزیت، هزینهٔ هر بشکه نفت در کویت را پنج تا شش سنت و در میدانهای خشکی دبی نزدیک به سیوپنج سنت برآورد میکرد؛ ارقامی که با هزینههای بسیار بالاتر در آمریکا و دریای شمال مقایسه میشدند. روش محاسبه در همهجا یکسان نبود، اما اصل تفاوت تردیدبردار نبود: نفت خلیج فارس حاشیه سودی استثنایی داشت.
داشتن نفت، البته، با تسلط بر اقتصاد نفت یکسان نبود. استخراج، حمل، بیمه، پالایش، توزیع و مالیات هرکدام بخشی از قیمت نهایی را میبردند و بیشتر این حلقهها در اختیار شرکتها و دولتهای غربی بود. ارقام «الاتحاد» دربارهٔ سهم تولیدکنندگان و شرکتهای خارجی همیشه با یکدیگر سازگار نیست، اما جهت استدلال درست است: کشوری که فقط نفت خام میفروخت، بخش بزرگی از ارزش افزوده را واگذار میکرد. از همینجا تلاش تولیدکنندگان برای افزایش سهم خود در قالب اوپک، توافق تهران در ۱۹۷۱ …
اعتماد
رحمتالله دریجانی در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت: سالها تصور میکردیم مهمترین دارایی انرژی ایران، چاههای نفت و میدانهای گاز است. هنوز هم هر گاه از قدرت انرژی کشور سخن گفته میشود، حجم ذخایر زیرزمینی، ظرفیت صادرات یا موقعیت ایران در بازار جهانی نفت و گاز در مرکز بحث قرار میگیرد. اما جهان بیسروصدا وارد دورهای شده که در آن، قدرت کشورها فقط با مقدار انرژی نهفته در زیر خاک سنجیده نمیشود؛ معیار مهمتر، توان تبدیل مطمئن و پیوسته آن انرژی به برق است. این تغییر شاید در نگاه نخست فنی به نظر برسد، اما پیامد آن کاملا سیاسی و اقتصادی است. کارخانه، بیمارستان، شبکه حملونقل، بانک، دانشگاه، سامانه ارتباطی و حتی امنیت شهری بدون برق پایدار از کار میافتد. اکنون باید مرکز داده، پردازش ابری، رباتیک و هوش مصنوعی را نیز به این فهرست اضافه کرد. جهان به سرعت در حال ورود به «عصر برق» است؛ عصری که در آن، برق نه یکی از نهادههای توسعه، بلکه زیرساخت مشترک تقریبا تمام اشکال قدرت خواهد بود. آژانس بینالمللی انرژی پیشبینی کرده است مصرف برق مراکز داده در جهان تا سال ۲۰۳۰ به حدود ۹۴۵ تراواتساعت برسد؛ یعنی بیش از دو برابر میزان سال ۲۰۲۴. رشد مصرف برق این مراکز نیز چند برابر سریعتر از رشد سایر بخشها خواهد بود. بخش مهمی از این جهش به گسترش هوش مصنوعی مربوط است؛ فناوریای که برای آموزش و اجرای مدلهای بزرگ، به تراشههای پیشرفته، سامانههای خنککننده و برق شبانهروزی نیاز دارد.
مسابقهای که پیش از الگوریتمها آغاز میشود
بحث درباره هوش مصنوعی معمولا از دانشگاه، نیروی انسانی، داده، تراشه و سرمایهگذاری آغاز میشود. همه این عوامل ضروریاند، اما پیش از آنها مساله سادهتری قرار دارد: آیا شبکه برق میتواند بار سنگین و متمرکز مراکز داده را تحمل کند؟ کشورهایی که امروز برای جذب شرکتهای هوش مصنوعی رقابت میکنند، فقط بستههای حمایتی یا زمین ارزان پیشنهاد نمیدهند. آنها نیروگاه، پست برق، خطوط انتقال، باتریهای ذخیرهساز و حتی منابع اختصاصی انرژی برای مراکز داده طراحی میکنند. در برخی مناطق پیشرفته نیز رشد سریع این مراکز به افزایش قیمت برق و فشار بر شبکه منجر شده است. این تجربه نشان میدهد حتی اقتصادهایی که از شبکههای نیرومند برخوردارند، نمیتوانند زیرساخت …
