دیگر به سیکس‌پک‌ها هم نمی‌شود اعتماد کرد | هشدار جراحان درباره عوارض سیکس‌پک مصنوعی

بدن انسان میزبان مجموعه بزرگی از میکروب‌هاست که با عنوان «میکروبیوم» شناخته می‌شوند. این مجموعه شامل باکتری‌ها و دیگر موجودات بسیار ریزی است که در بخش‌های گوناگون بدن، از جمله دهان و روده، زندگی می‌کنند. میکروب‌ها همیشه مضر نیستند؛ بسیاری از آن‌ها در فرایندهای طبیعی بدن نقش دارند و می‌توانند با سلامت انسان ارتباط داشته باشند. با این حال، ترکیب و پراکندگی آن‌ها ممکن است در بیماری‌های مختلف تغییر کند. یکی از پرسش‌های مهم در این زمینه آن است که آیا میکروب‌های دهان می‌توانند به دستگاه گوارش برسند و در آنجا باقی بمانند و آیا این موضوع با ابتلا به بیماری‌های گوارشی ارتباط دارد یا نه.

سرطان معده و سرطان روده بزرگ از جمله سرطان‌های مهم دستگاه گوارش هستند و شناسایی به‌موقع آن‌ها می‌تواند در تصمیم‌گیری‌های پزشکی و انجام بررسی‌های تشخیصی نقش داشته باشد. روش‌های رایج غربالگری، گاه به نمونه مدفوع یا روش‌های تشخیصی تخصصی‌تری مانند آندوسکوپی و کولونوسکوپی نیاز دارند. آندوسکوپی روشی است که در آن پزشک با ابزار مخصوص، بخش‌هایی از دستگاه گوارش را مشاهده می‌کند و کولونوسکوپی نیز برای بررسی روده بزرگ به کار می‌رود. از این رو، بررسی امکان استفاده از نمونه‌هایی که تهیه آن‌ها آسان‌تر است، مانند نمونه دهانی، می‌تواند موضوعی مهم برای پژوهش‌های آینده باشد؛ البته چنین روش‌هایی باید پیش از ورود به کاربرد بالینی، در مطالعات دقیق تأیید شوند.

در همین زمینه، محققانی از دانشگاه یونسه در سئول کره جنوبی، تحقیقی درباره الگوی مشترک میکروب‌های دهان و مدفوع و ارتباط احتمالی آن با سرطان‌های معده و روده بزرگ انجام داده‌اند. آن‌ها در پژوهش خود، نشانه‌های میکروبی مشاهده‌شده در دهان یک فرد را در نمونه مدفوع همان فرد بررسی کردند.

پژوهشگران برای انجام این مطالعه، از ۵۰۷ داوطلب نمونه دهانی و نمونه مدفوع گرفتند و فرایند جمع‌آوری نمونه‌ها را به شکلی استاندارد انجام دادند. در میان شرکت‌کنندگان، ۱۲۹ نفر سالم بودند، ۲۱۵ نفر با مشکلاتی مانند سندرم متابولیک، فشار خون بالا، چربی خون بالا و دیابت نوع ۲ زندگی می‌کردند، ۷۷ نفر سرطان معده و ۸۶ نفر سرطان روده بزرگ داشتند. نمونه افراد مبتلا به سرطان پیش از آغاز هر نوع درمان گرفته شد. سپس پژوهشگران با تعیین توالی ژن‌ها، گونه‌های بسیار نزدیک و مشابه میکروبی را در نمونه‌های دهان و مدفوع هر فرد بررسی کردند و شاخصی با نام «شاخص دهان به مدفوع» ساختند. این شاخص نشان می‌داد چه میزان از گونه‌های میکروبی یکسان در هر دو نمونه فرد دیده می‌شود.

یافته‌ها نشان دادند شاخص دهان به مدفوع در افراد مبتلا به سرطان معده یا سرطان روده بزرگ به‌طور قابل توجهی بالاتر از افراد سالم بود. به بیان ساده، در این دو گروه از بیماران، نشانه‌های مربوط به باکتری‌های مرتبط با دهان بیشتر در دستگاه گوارش نیز دیده می‌شد. در مقابل، این افزایش در افرادی که اختلالات متابولیک داشتند مشاهده نشد. پژوهشگران همچنین اثر عواملی مانند مصرف الکل، ورزش منظم و شاخص توده بدنی را در تحلیل خود در نظر گرفتند و ارتباط مشاهده‌شده همچنان برای هر دو سرطان معده و روده بزرگ پابرجا بود.

نتایج همچنین نشان دادند موضوع فقط به مقایسه ساده میان افراد سالم و مبتلایان به سرطان محدود نیست و الگوها میان گروه‌های بیماری تفاوت دارند. تیم پژوهش، نشانه‌های میکروبی مربوط به بیماران سرطانی را با آزمایش خون مخفی در مدفوع نیز مقایسه کرد؛ آزمایشی که یکی از ابزارهای رایج غربالگری سرطان روده بزرگ است. بر پایه این بررسی، نمونه‌های دهانی که با یک دهان‌شویه ساده جمع‌آوری شده بودند، حساسیت بیشتری نشان دادند. افزون بر این، مدل‌هایی که تنها بر پایه ویژگی‌های میکروبی نمونه‌های دهانی ساخته شده بودند، توانستند در چند گروه مستقل، افراد مبتلا به سرطان را از افراد سالم تفکیک کنند.

اهمیت این نتایج در آن است که شاید اطلاعات مرتبط با سرطان‌های گوارشی را بتوان از نمونه‌ای بسیار ساده‌تر از نمونه مدفوع به دست آورد. با وجود اینکه فقط بخش کوچکی از گونه‌های میکروبی دهان در روده نیز دیده شد، همان بخش کوچک برای مشاهده تفاوت میان گروه‌ها اطلاعات قابل توجهی فراهم کرد. این موضوع به معنای آماده بودن یک آزمایش قطعی برای استفاده عمومی نیست، اما می‌تواند مسیر پژوهش برای ساخت ابزارهای غربالگری کم‌تهاجمی‌تر را روشن‌تر کند.

پژوهشگران تأکید کرده‌اند که باید این نتایج در افرادی که هنوز تشخیص سرطان دریافت نکرده‌اند، در مطالعات آینده‌نگر بررسی شوند. آنان همچنین قصد دارند از روش‌های دقیق‌تر تعیین توالی ژنتیکی استفاده کنند و مشخص سازند که آیا افزایش اشتراک میکروب‌های دهان و روده در ایجاد سرطان نقش دارد، یا خود سرطان شرایط ماندگاری این میکروب‌ها را در دستگاه گوارش فراهم می‌کند، یا هر دو عامل مؤثرند. در صورت تأیید نتایج در جمعیت‌های واقعی غربالگری، آزمایش دهان‌شویه می‌تواند به شناسایی افرادی کمک کند که باید در اولویت بررسی‌های تشخیصی تثبیت‌شده مانند آندوسکوپی یا کولونوسکوپی قرار گیرند.

گفتنی است این یافته‌ها در نشریه علمی Cell Host & Microbe منتشر شده‌اند؛ نشریه‌ای از مجموعه Cell Press که پژوهش‌های مرتبط با میکروب‌ها، میزبان‌های زیستی و ارتباط آن‌ها با سلامت و بیماری را منتشر می‌کند. منبع ايسنا انتهای پیام/

طالبی یکی از میوه‌های محبوب تابستانی است که به دلیل آب فراوان، کالری نسبتاً کم و داشتن فیبر می‌تواند گزینه مناسبی برای یک میان‌وعده سبک باشد. اما آیا خوردن طالبی واقعاً به لاغری کمک می‌کند؟ پاسخ به این سؤال به مقدار مصرف و الگوی کلی تغذیه بستگی دارد.

فیبر، کلید اصلی لاغری با طالبی

طالبی آب و فیبر قابل‌توجهی دارد و همین ویژگی می‌تواند به ایجاد احساس سیری کمک کند. فیبر همچنین برای عملکرد مناسب دستگاه گوارش مفید است.

یک وعده طالبی می‌تواند جایگزین خوراکی‌های پرکالری‌تر مانند شیرینی‌ها و تنقلات شود و از این طریق به کاهش دریافت کالری روزانه کمک کند.

با این حال، طالبی به‌تنهایی باعث کاهش وزن نمی‌شود و نتیجه نهایی به مجموع رژیم غذایی و میزان فعالیت بدنی بستگی دارد.

طالبی چقدر کالری دارد؟

طالبی در مقایسه با بسیاری از خوراکی‌های شیرین، کالری نسبتاً کمی دارد. هر ۱۰۰ گرم طالبی حدود ۳۶ کالری دارد و بخش زیادی از وزن آن را آب تشکیل می‌دهد.

به همین دلیل می‌توان آن را در حد متعادل به عنوان میان‌وعده مصرف کرد؛ به‌خصوص زمانی که جایگزین خوراکی‌های پرکالری شود.

آیا خوردن طالبی اشتها را کم می‌کند؟

وجود آب و فیبر در طالبی می‌تواند باعث شود فرد برای مدتی احساس سیری بیشتری داشته باشد. به همین دلیل برخی افراد ترجیح می‌دهند آن را به عنوان میان‌وعده یا بخشی از وعده غذایی مصرف کنند.

اما شواهد درباره اینکه خوردن طالبی در زمان خاصی از روز، به‌طور مستقیم باعث لاغری شود کافی نیست. مهم‌تر از زمان مصرف، مقدار طالبی و مجموع غذایی است که در طول روز دریافت می‌کنید.

طالبی را با چه چیزی بخوریم؟

اگر می‌خواهید طالبی را به یک میان‌وعده سیرکننده‌تر تبدیل کنید، می‌توانید آن را در کنار یک منبع پروتئین یا چربی سالم مصرف کنید. برای مثال:

طالبی همراه با ماست ساده

طالبی در کنار مقدار کمی مغزها

ترکیب طالبی با دانه‌ها

استفاده از طالبی تازه در اسموتی بدون شکر افزوده

این ترکیبات می‌توانند میان‌وعده‌ای متنوع‌تر و سیرکننده‌تر ایجاد کنند.

مقایسه طالبی با سایر میوه‌ها برای لاغری

طالبی میوه‌ای عالی برای لاغری است، اما بهتر است آن را با دیگر میوه‌های تابستانی مقایسه کنیم:

هندوانه: هندوانه نیز مانند طالبی، میوه‌ای کم‌کالری (۳۰ کالری در هر ۱۰۰ گرم) و پرآب و فیبر است. هندوانه می‌تواند جایگزین خوبی برای نوشیدنی‌های شیرین و پرکالری باشد.

توت‌ فرنگی: توت‌ فرنگی، میوه‌ای با کالری کم (۳۲ کالری در هر ۱۰۰ گرم) و آنتی‌اکسیدان‌های زیاد است. این میوه به کنترل قند خون و مدیریت وزن کمک می‌کند چون قند کمی دارد.

گریپ‌ فروت: گریپ‌ فروت، میوه‌ای ترش مزه است که حاوی آنزیمی به نام «نارینژنین» است. برخی از تحقیقات نشان می‌دهد که این آنزیم ممکن است به لاغری کمک کند، اما به مطالعات بیشتری نیاز داریم.

آب‌طالبی برای لاغری مناسب است؟

اگر هدف شما کنترل وزن است، خود طالبی کامل انتخاب بهتری نسبت به آب‌طالبی است. هنگام آب‌گیری، بخشی از فیبر میوه از بین می‌رود و مصرف مقدار زیادی میوه در یک نوشیدنی نیز آسان‌تر می‌شود.

آب‌طالبی‌های صنعتی نیز ممکن است حاوی شکر افزوده باشند. بنابراین اگر آب‌طالبی مصرف می‌کنید، بهتر است آن را در خانه و بدون افزودن شکر تهیه کنید.

آیا رژیم طالبی برای لاغری مناسب است؟

رژیم‌هایی که مصرف یک یا چند میوه را به بخش اصلی برنامه غذایی تبدیل می‌کنند، ممکن است در کوتاه‌مدت باعث کاهش وزن شوند؛ اما معمولاً الگوی متعادلی برای طولانی‌مدت نیستند.

برای کنترل وزن، بهتر است به جای حذف گروه‌های غذایی، از ترکیبی از میوه و سبزیجات، غلات کامل، پروتئین‌های کم‌چرب و چربی‌های سالم استفاده کنید و فعالیت بدنی منظم داشته باشید.

در مصرف طالبی زیاده‌روی نکنید

طالبی اگرچه میوه‌ای مغذی است، اما حاوی قند طبیعی و کربوهیدرات است. بنابراین مصرف بیش از اندازه آن، به‌ویژه در افرادی که باید میزان کربوهیدرات دریافتی خود را کنترل کنند، مناسب نیست.

مصرف زیاد طالبی همچنین ممکن است در برخی افراد باعث نفخ یا ناراحتی گوارشی شود.

طالبی می‌تواند بخشی از یک رژیم غذایی متعادل برای کنترل وزن باشد؛ زیرا آب فراوان، فیبر و کالری نسبتاً کمی دارد. با این حال، هیچ میوه‌ای به‌تنهایی باعث لاغری نمی‌شود. بهترین رویکرد، مصرف متعادل طالبی در کنار تغذیه متنوع و فعالیت بدنی منظم است.

پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) :

زومیت: انتخاب پله به‌جای آسانسور شاید ساده به نظر برسد، اما داده‌های تازه نشان می‌دهد همین عادت روزمره می‌تواند به سلامت قلب کمک کند.

انتخاب پله به‌جای آسانسور شاید تغییر کوچکی در برنامه روزانه باشد، اما پژوهشی تازه که از بزرگ‌ترین بررسی‌های انجام‌شده درباره ارتباط میان پله‌نوردی روزمره و سلامت قلب به شمار می‌رود، نشان می‌دهد که همین فعالیت ساده با کاهش چشمگیر خطر مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی‌عروقی ارتباط دارد.

پژوهشگران دانشگاه آنگلیای شرقی و بیمارستان دانشگاهی نورفولک و نورویچ در مطالعه مروری جدیدی داده‌های بیش از ۴۸۰هزار نفر را بررسی کردند. نتایج نشان داد افرادی که از پله‌ها استفاده می‌کردند، در مقایسه با کسانی که اصلاً از پله بالا نمی‌رفتند یا کمتر این کار را می‌کردند، ۳۹ درصد کمتر در معرض مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی‌عروقی و ۲۴ درصد کمتر در معرض مرگ به هر علت قرار داشتند. بالا رفتن از پله‌ها همچنین با احتمال کمتر ابتلا به سکته قلبی، سکته مغزی و نارسایی قلبی ارتباط داشت.

پژوهشگران ابتدا ۱۸۷۳ مطالعه موجود در پایگاه‌های PubMed و Embase را بررسی و در نهایت ۹ مطالعه با مجموع ۴۸۰٬۴۷۹ شرکت‌کننده را وارد تحلیل نهایی کردند. نتایج نشان داد بالارفتن از پله‌ها با کاهش ۳۹ درصدی خطر مرگ قلبی‌عروقی و کاهش ۲۴ درصدی مرگ به هر علت همراه است.

واسیلیوس واسیلیو، استاد دانشکده پزشکی نورویچ، می‌گوید کم‌تحرکی یکی از عوامل مهم قابل‌تغییر در ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی است و استفاده از پله می‌تواند یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای افزودن فعالیت بدنی به زندگی روزمره باشد.

پژوهش تازه پاسخ دقیقی برای تعداد مناسب پله‌ها ارائه نمی‌دهد. یکی از مطالعات بزرگ واردشده در فراتحلیل نشان داده بود که بالا رفتن از حدود شش دست پله یا معادل چند طبقه در روز ممکن است با بیشترین فایده همراه باشد؛ اما پژوهشگران تأکید می‌کنند هنوز نمی‌توان عدد مشخصی را به‌عنوان مقدار بهینه توصیه کرد.

در برخی مطالات، با افزایش میزان پله‌نوردی فواید بیشتری مشاهده شد، اما حتی مقادیر کم نیز با تغییرات قابل‌اندازه‌گیری همراه بود. به همین دلیل، برای فردی که بیشتر روز را پشت میز می‌گذراند، انتخاب پله برای یک یا دو طبقه نیز می‌تواند راهی ساده برای شکستن دوره‌های طولانی بی‌تحرکی باشد.

بااین‌حال، عدد ۳۹ درصد نباید به این معنا تعبیر شود که چند طبقه پله‌نوردی به‌تنهایی خطر مرگ قلبی را برای هر فرد دقیقاً ۳۹ درصد کاهش می‌دهد. پژوهش ارتباط آماری میان استفاده از پله و کاهش مرگ‌ومیر را نشان می‌دهد و نمی‌تواند ثابت کند که تمام این تفاوت مستقیماً ناشی از پله‌نوردی است. افرادی که بیشتر از پله استفاده می‌کنند ممکن است از جنبه‌های دیگری نیز فعال‌تر یا سالم‌تر باشند.

با وجود مزایای احتمالی، بالارفتن از پله برای همه مناسب نیست. پژوهشگران تأکید می‌کنند افرادی که محدودیت حرکتی، مشکلات مفصلی یا بیماری‌های زمینه‌ای دارند، باید در استفاده از پله‌ها با احتیاط بیشتری عمل کنند.

مطالعات آینده می‌توانند با استفاده از ساعت‌های هوشمند و دیگر ابزارهای پوشیدنی، تعداد پله‌های پیموده‌شده و شدت فعالیت را دقیق‌تر اندازه‌گیری کنند. چنین داده‌هایی شاید مشخص کنند که چه میزان پله‌نوردی بیشترین فایده را دارد و آیا میان تعداد طبقات، سرعت بالارفتن و کاهش خطر بیماری‌های قلبی رابطه مشخصی وجود دارد یا خیر.

در حال حاضر، نتیجه اصلی پژوهش ساده است: برای بسیاری از افرادی که توانایی جسمی لازم را دارند، انتخاب پله به‌جای آسانسور فرصتی کم‌هزینه و در دسترس برای افزودن چند دقیقه فعالیت نسبتاً شدید به زندگی روزمره است. شواهد تازه نشان می‌دهد همین حرکت‌های کوتاه نیز ممکن است در بلندمدت با سلامت بهتر قلب و عمر طولانی‌تر همراه باشند.