قدرتمندترین موشک جهان زمین ماند / ماجرای توقف چندثانی‌های استارشیپ چه بود؟

به گزارش سیتنا، اکنون ناسا مجموعه‌ای از تصاویر ثبت‌شده توسط «مدارگرد شناسایی ماه» (LRO) در روزهای ۱۱ و ۱۲ اوت را منتشر کرده است که دهانه برخوردی جدیدی را روی ماه نشان می‌دهد؛ دهانه‌ای که توسط این موشک سرگردان ایجاد شده است.

برای ثبت این تصاویر، مهندسان ناسا مجبور شدند فضاپیما را به پهلو کج کنند تا دوربین‌های آن هنگام عبور از ارتفاع ۶۰ مایلی (حدود ۹۶ کیلومتری) بالای دهانه، رو به پایین قرار گیرند. به‌طور مشخص، آن‌ها از «دوربین با زاویه دید باریک» (NAC) در LRO استفاده کردند که قادر است جزئیات سطح ماه را تا ابعاد کوچکِ سه فوت (حدود یک متر) تشخیص دهد.

این کار ساده‌ای نبود، زیرا فضاپیما هر دو ساعت یک‌بار با سرعت یک مایل در ثانیه (حدود ۱.۶ کیلومتر در ثانیه) از قطبی به قطب دیگر ماه پرواز می‌کرد، در حالی که خودِ ماه نیز در زیر آن حول محور خود می‌چرخید. ناسا باید منتظر هم‌راستا شدن LRO با محل برخورد می‌ماند که این فرایند شش روز به طول انجامید. با این حال، این آژانس فضایی عکس‌های «قبل و بعد» را منتشر کرد که می‌توانید آن‌ها را در وب‌سایت رسمی مشاهده کنید.

در همین حال، تصاویر بالا محل برخورد را از زوایای مختلف نشان می‌دهند. رگه‌های تیره‌تری که از دهانه به بیرون امتداد یافته‌اند، از مواد قدیمی‌ترِ نزدیک به سطح تشکیل شده‌اند؛ یعنی غبار و سنگ‌هایی که رنگ و ترکیباتشان در اثر سال‌ها قرار گرفتن در معرض بادهای خورشیدی و پرتوهای کیهانی تغییر کرده است. مواد روشن‌تری که در نزدیکی لبه دهانه دیده می‌شوند، از لایه‌های عمیق‌ترِ زیر سطح ماه آمده‌اند.

«بیل گری»، اخترشناس مستقل، نخستین کسی بود که در ماه آوریل توجه‌ها را به وجود موشکی در مسیر برخورد با ماه جلب کرد. او با استفاده از نرم‌افزار محاسبه مدار، زمان و مکان دقیق برخورد موشک را تعیین کرد. گری و همکارانش همچنین با استفاده از یک شبیه‌ساز فیزیکی به تحلیل داده‌ها پرداختند و پیش‌بینی کردند که مرحله فوقانی موشک تأثیر چندان بزرگی بر جای نخواهد گذاشت. این موشک ۳۹ فوت (حدود ۱۲ متر) طول، ۱۳ فوت (حدود ۴ متر) عرض و حدود ۴۰۰۰ کیلوگرم وزن داشت. موشک با سرعت ۵۴۰۰ مایل بر ساعت (حدود ۸۷۰۰ کیلومتر بر ساعت) به ماه برخورد کرد و بر اساس محاسبات ناسا، دهانه‌ای به عرض ۶۰ فوت (حدود ۱۸ متر) و عمق ۱۲ فوت (حدود ۳.۶ متر) ایجاد کرد.

موشک فالکون ۹ که در این حادثه دخیل بود، مربوط به مأموریت «بلو گوست» (Blue Ghost) در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ بود که دو کاوشگر فرودگر ماه را به مدار حمل می‌کرد. این فضاپیما بخش عمده سوخت خود را صرف رساندن کاوشگرهای فرودگر به مدار مورد نظر کرد و به همین دلیل نتوانست به زمین بازگردد؛ در عوض، تحت تأثیر گرانش و فعالیت‌های خورشیدی، به سمت ماه کشیده شد.

انتهای پیام

گزارش از حمزه فاتح

ناسا تصاویر جدیدی از محل برخورد مرحله بالایی موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس‌ایکس با سطح ماه منتشر کرده که ایجاد دهانه‌ای حدود ۱۸ متری را تأیید می‌کند. این قطعه موشک ۵ اوت ۲۰۲۶ با سرعت حدود ۵۴۰۰ مایل بر ساعت به ماه برخورد کرد.

به گزارش تابناک به نقل از فارس؛ تصاویر ثبت‌شده توسط مدارگرد شناسایی ماه ناسا، تفاوت سطح ماه پیش و پس از برخورد را نشان می‌دهند. بررسی سایه‌های ایجادشده در محل برخورد نشان می‌دهد دهانه جدید حدود ۶۰ فوت، معادل ۱۸ متر، عرض دارد و عمق آن کمتر از ۳ متر است. در اطراف دهانه نیز رگه‌های روشن و تیره دیده می‌شود که حاصل پرتاب مواد سطحی و لایه‌های زیرین ماه در زمان برخورد است.

این مرحله از فالکون ۹ در ژانویه ۲۰۲۵ برای پرتاب مأموریت «بلو گوست ۱» استفاده شده بود. موشک پس از رساندن محموله‌های مأموریت به مدار موردنظر، سوخت کافی برای بازگشت به زمین نداشت و بیش از یک سال در فضا سرگردان ماند تا در نهایت اثر گرانش و فعالیت خورشیدی مسیر آن را به سمت ماه تغییر داد.

مدارگرد شناسایی ماه ناسا حدود یک هفته پس از برخورد توانست از محل حادثه تصویربرداری کند. پیش از آن، مدارگرد ماه «دَانوری» کره جنوبی نخستین تصاویر از این ناحیه را ثبت کرده بود. این برخورد بار دیگر بحث درباره زباله‌های فضایی و خطر آن‌ها برای مأموریت‌ها و زیرساخت‌های آینده ماه را جدی‌تر کرده است.

به گزارش آفتاب نیوز،

اسپیس‌ایکس برای سومین سال متوالی به رکورد صدمین سال پرتاب خود رسیده است.

به نقل از اسپیس، یک موشک فالکون ۹ امروز چهارشنبه ساعت ۱۲:۰۱ بامداد به وقت منطقه زمانی شرقی آمریکا (۷:۳۱ صبح به وقت تهران) از پایگاه نیروی فضایی وندنبرگ کالیفرنیا به فضا پرتاب شد.

این نود و هفتمین پرتاب فالکون ۹ در سال جاری و صدمین ماموریت اسپیس ایکس در سال ۲۰۲۶ بود. این ماموریت ۲۴ ماهواره اینترنتی استارلینک اسپیس‌ایکس را به مدار پایین زمین منتقل کرد.

در همین حال، مرحله اول موشک، طبق برنامه، حدود ۸.۵ دقیقه پس از پرواز به زمین بازگشت و در اقیانوس آرام بر روی کشتی بدون سرنشین «البته که هنوز دوستت دارم» فرود آمد. این دوازدهمین ماموریت این پیشران خاص بود که با نام B ۱۰۹۷ نامگذاری شده است.

B ۱۰۹۷ با پرواز‌های مهم غریبه نیست. برای مثال، در جریان پرتاب استارلینک در آوریل گذشته، این پیشران ششصدمین فرود یک موشک مداری را در تاریخ درخشان اسپیس ایکس انجام داد.

بخش عمده‌ای از پرتاب‌های اسپیس‌ایکس در سال جاری در حال حاضر، ۷۴ مورد از آنها به ساخت ابرصورت فلکی استارلینک اختصاص داده شده است که در حال حاضر شامل نزدیک به ۱۱ هزار ماهواره عملیاتی است.

یکی از سه پرتاب غیر فالکون ۹ اسپیس ایکس در سال ۲۰۲۶ توسط موشک فالکون هوی انجام شد. دو پرتاب دیگر، پرواز‌های آزمایشی زیرمداری استارشیپ، وسیله نقلیه غول‌پیکر و کاملا قابل استفاده مجددی بود که اسپیس ایکس در حال توسعه آن است تا به بشریت در سکونت در ماه و مریخ کمک کند.

اسپیس‌ایکس برای اولین بار در سال ۲۰۲۴ از مرز ۱۰۰ پرتاب عبور کرد، زمانی که در مجموع ۱۳۸ ماموریت (۱۳۲ ماموریت توسط فالکون ۹، دو ماموریت توسط فالکون هوی و چهار ماموریت توسط استارشیپ) انجام داد. در سال ۲۰۲۵، این شرکت در مجموع ۱۷۰ پرواز (۱۶۵ ماموریت توسط فالکون ۹ و پنج ماموریت توسط استارشیپ) انجام داد.

اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، این اعداد در سال‌های آینده به طرز چشمگیری افزایش خواهند یافت. ایلان ماسک، بنیانگذار و مدیرعامل اسپیس‌ایکس، گفته است که این شرکت می‌خواهد استارشیپ را چندین بار در روز پرتاب کند و تعداد سالانه را به حدود ۱۰۰۰ عدد برساند. فالکون ۹ و فالکون هوی بخشی از این تصویر بلندمدت نیستند؛ اسپیس‌ایکس می‌خواهد آنها را به تدریج کنار بگذارد و استارشیپ بار این کار را به دوش بکشد.