«زیر بار زور نمیرویم مگر آن که سمبه پر زور باشد». این احتمالاً تنها شعار عملی مدیران فدراسیون فوتبال است. شعاری که هر روز در مصداقی تازه، خود را تکرار میکند.
ناتمامماندن لیگ برتر، فدراسیون را در وضعیتی خطیر قرار داد. سئولنشینها باید تصمیمات بزرگی میگرفتند، اما تا توانستند آن را به تعویق انداختند. درست مثل پرونده بیرانوند که بیش از یک سال تا انتشار رأی طول کشید، تعیین تکلیف لیگ نیز با تأخیری سنگین همراه شد. تأخیری که ضربهای جدی به یکپارچگی مسابقات وارد کرد.
تیمهای اول و دوم (استقلال و تراکتور) مستقیماً به لیگ نخبگان رفتند و سهمیه سوم در قالب یک تورنمنت سهجانبه تعیین شد. همچنین قرار شد لیگ فصل بعد ۱۸ تیمی شود، با این تفاوت که تیم آخر با تیم سوم لیگ یک پلیآف برگزار کند. یعنی در یک جدول، سه قانون بیسابقه و ناهمگون اجرا شد.
در همین مسیر، چهارشنبهشب قرار بود نفت آبادان و مس رفسنجان در پلیآف صعود به لیگ برتر روبرو شوند، اما مس با استناد به بیسابقه بودن این رویه، به دادگاه عالی ورزش (CAS) شکایت کرد و پا به میدان نگذاشت. نفت اما در غیاب حریف، جشن صعود گرفت. آنهم در شرایطی که جباری، سرمربی مس از فشارهای غیر فوتبالی در اتخاذ این شیوه پس از دیدن تورنمنت سهجانبه پرسپولیس گفت.
در آن تورنمنت سهجانبه ماجرا پیچیدهتر شد. پرسپولیس با فشارهای غیر فوتبالی از جمله نوشتن نامه به رئیسجمهور توانست برگزاری این مسابقات را به فدراسیون تحمیل کند. مدیرعامل پرسپولیس گفت «هر …
