سالها همکاری مشترک محمدرضا شریفینیا و زندهیاد اکبر عبدی باعث شده بود این بازیگر شناختی عمیق از تواناییهای کمنظیر او داشته باشد.
شریفینیا که بیش از هر بازیگر دیگری در کنار عبدی مقابل دوربین رفته بود، همواره از او بهعنوان استثناییترین بازیگر سینمای ایران یاد میکرد و معتقد بود هیچ هنرمندی به اندازه او قدرت تغییر چهره، لهجه و شخصیت را نداشته است.
او اکبر عبدی را «پروفسور سمیعیِ بازیگری ایران» میدانست و باور داشت همانطور که نام پروفسور سمیعی در پزشکی بیرقیب است، عبدی نیز در هنر بازیگری جایگاهی دستنیافتنی دارد.
به گفته شریفینیا، عبدی میتوانست دهها لهجه ایرانی را بینقص اجرا کند و از نقش یک کودک خردسال تا پیرمرد یا پیرزن سالخورده را چنان باورپذیر به تصویر بکشد که تماشاگر شخصیت واقعی را ببیند، نه یک بازیگر را.
شریفینیا همچنین تأکید کرده بود که نبوغ اکبر عبدی فراتر از قواعد معمول بازیگری بود و هر بار منتقدان و مخاطبان را شگفتزده میکرد.
او معتقد بود اگر کسی بخواهد دنیای بازیگری عبدی را بهطور کامل تحلیل کند، از وسعت استعداد و خلاقیت او حیرتزده خواهد شد.
این بازیگر در نهایت اکبر عبدی را پدیدهای تکرارنشدنی در سینمای ایران توصیف کرده و گفته بود شاید قرنها طول بکشد تا هنرمندی با چنین توانایی و خدادادی دوباره در عرصه بازیگری ظهور کند.
تبلیغات
