صداوسیما: تنگه هرمز همچنان بسته است، شلیک اخطار نیروی دریایی سپاه

صفحه سیاست-

به گزارش امروز جمعه خبرگزاری واع، علی الزیدی نخست وزیر عراق در هشتمین دوره کنفرانس بین المللی گفتگوی بغداد گفت: عراق در دوره ای دشوار قرار دارد و ما برای حل مشکلات اقتصادی، راههای متعددی در اختیار داریم. دولت در حال کار بر فعال سازی گذرگاههای مرزی و اتخاذ راههای برای مقابله با چالش های اقتصادی است. وی بیان کرد: بسته شدن تنگه هرمز یک چالش بزرگ محسوب می شود. دولت به زودی پیش نویس قانون بودجه را به پارلمان ارسال خواهد کرد. برای مقابله با چالشهای اقتصادی، برنامه های اصلاحی در نظر گرفته شده است.

نخست وزیر عراق اعلام کرد: دولت برای حل مشکلات اقتصادی کشور بیش از یک راهکار در اختیار دارد و ما در حال کار بر اتخاذ اقدامات لازم برای مدیریت شرایط جاری و حفظ ثبات اقتصاد عراق هستیم. ما توانستیم پرداخت حقوق کارکنان را تضمین و مسیرهای جایگزینی برای صادرات نفت ایجاد کنیم. ما برنامه بودجه را که نقشه راه آینده اقتصادی عراق خواهد بود، ارائه خواهیم کرد.

الزیدی درباره موضوع انحصار سلاح در دست دولت تاکید کرد: تمام نیروهای سیاسی کاملا بر ضرورت پیشبرد عملیات انحصار سلاح در دست دولت توافق دارند و کار برای تدوین سازوکارهای تحویل سلاح و پایان دادن کامل به این وضعیت در جریان است.

نخست وزیر عراق گفت: هیچ نیت یا احتمالی برای هیچگونه وقوع درگیری نظامی وجود ندارد و به دشمنان عراق اجازه نمی دهیم که از هیچ فرصتی استفاده کنند. هیچ گونه عقب نشینی و بازگشتی از موضوع مبارزه با فساد وجود ندارد و دولت از حمایت گسترده نیروهای سیاسی برخوردار است. ما در حال کار بر توسعه صادرات نفت از طریق بندر جیهان ترکیه هستیم و کار بر صادرات از طریق بانیسان و العقبه در جریان است.

الزیدی بیان کرد: ما در حال تلاش برای افزایش سهمیه صادراتی عراق از طریق اوپک هستیم و می کوشیم تا ظرف ۶ سال آن را به ۸ تا ۱۰ میلیون بشکه در روز برسانیم. عراق به نمایندگی از منطقه و جهان با داعش تروریستی مبارزه کرد و منصفانه است که سهمی از صادرات نفت خام را دریافت کند که با جمعیت و ذخایر نفتی اش متناسب باشد. عراق فرصت ها، منابع اراده لازم برای غلبه بر چالش ها را دارد.

الزیدی تاکید کرد: ما از تبدیل نقش عراق از صحنه ای برای منازعه به پل ارتباطی برای مذاکره و تفاهم حمایت کردیم و جایگاه و وزن کشورمان، نقشی تاثیرگذار و تعیین کننده در ثبات منطقه دارد. عراق کشوری مهم در منطقه است و قطع روابط با کشورهای عربی و منطقه‌ای غیرممکن است. ما تمایل شدیدی برای گشایش به سوی عراق احساس کرده‌ایم. عراق در حال حرکت به سمت تبدیل شدن به کشوری باثبات و قدرتمند از نظر توسعه و اقتصاد است.

به گزارش جماران، رضا نصری حقوقدان بین الملل نوشت:

در پاسخ به اعلام جنگ اقتصادی ترامپ

این اعلامیه اقدامی علیه ایران نیست؛ ادعای صلاحیت قضایی بر سراسر جهان است و مخاطب واقعی آن، هر دولت دارای حاکمیت در جهان است. ایران صرفاً بهانه و موردِ آن است. مطالبه‌ای که بر اساس آن هیچ کشوری نباید به بانک‌ها، شرکت‌ها، فرودگاه‌ها یا ثبت‌های کشتی‌رانی خود اجازه دهد با کشور دیگری وارد تجارت قانونی شوند، متوجه همه کشورهای دیگر است. هدف، خودِ حاکمیت است.

یک دولت می‌تواند اتباع و قلمرو خود را اداره کند. اما نمی‌تواند به یک شرکت خارجی که در خارج از قلمرو آن دولت و مطابق قوانین دولت متبوع خود فعالیت می‌کند، دستور دهد تجارت قانونی خود با کشور ثالث را قطع کند. به طریق اولی، نمی‌تواند تعیین کند که چه چیزی از فرودگاه‌های یک کشور دیگر عبور کند.

تحریم‌های ثانویه با اثر فراسرزمینی از این دست، هیچ مبنایی در حقوق بین‌الملل ندارند. این اقدامات با اصل برابری حاکمیتی دولت‌ها، مندرج در ماده ۲(۱) منشور ملل متحد، و نیز با منع عرفی مداخله که دیوان بین‌المللی دادگستری در قضیه نیکاراگوئه آن را تأیید کرده است، تعارض دارند. اعمال فشار اقتصادی با هدف وادار کردن دولت دیگر به تغییر تصمیمات حاکمیتی خود، اقدامی غیرقانونی است. این یک اختلاف حقوقی حاشیه‌ای نیست. اتحادیه اروپا، کانادا و مکزیک دقیقاً برای خنثی کردن چنین دستوراتی، قوانین مسدودکننده وضع کرده‌اند. غیرقانونی بودن این اقدامات در قالب قانون‌گذاری نیز مورد مقابله قرار گرفته است.

مطالبه کنونی همچنین نظم تجارت آزاد را که خود واشنگتن بنا کرده بود، ویران می‌کند. دستور دادن به کشورهای ثالث برای متوقف کردن تجارت قانونی، در کنار محاصره دریایی بنادر یک کشور، اقدامی که در «تعریف تجاوز» مجمع عمومی صراحتاً در زمره اعمال تجاوزکارانه شناخته شده است، به منزله مجازات جمعی از طریق ابزارهای مالی است و واجد وصف جنایت علیه بشریت نیز است.

این همان جنگ تعرفه‌ای است که با ابزارهای دیگری ادامه یافته است؛ همان ابزاری که پیش‌تر علیه دوستان و دشمنان، از کانادا و اتحادیه اروپا گرفته تا گرینلند و پاناما، به کار گرفته شده و اکنون با این خیال خام که تنگه هرمز «قلمرو ایالات متحده» است، مزین شده است. یک باور واحد در تمام این اقدامات جریان دارد: اینکه حاکمیت هر کشور دیگری موقتی است، به اذن دیگران وابسته است و در لحظه‌ای که آن کشور از اجرای یک دستور سر باز زند، قابل سلب است. امروز اهرم فشار ایران است. این منطق هیچ نقطه توقف طبیعی ندارد.

بنابراین، مماشات مرگبارترین پاسخ است. 

 تا امروز چه دستاوردی داشته است. یک دولت مستقل در میانه مذاکرات مورد حمله قرار گرفت. آتش‌بسی که به امضا رسیده بود، ظرف چند هفته نقض شد. شهرهای آن کشور در حملاتی هدف قرار گرفتند که شمار فزاینده‌ای از حقوقدانان آنها را جنایت جنگی می‌دانند، و سپس همان حملات به اهرمی برای اعمال فشار در پای میز مذاکره تبدیل شد. موجودیت تمدنی آن کشور، از جمله اماکن فرهنگی آن، به نابودی تهدید شد. اکنون دامنه این اجبار به همه دیگران نیز گسترش یافته است.

در سال ۱۹۳۸، به قدرت‌های اروپایی در ازای پذیرش یک امتیاز دیگر، وعده «صلح برای زمانه ما» داده شد. آن امتیاز تنها اشتهایی را تقویت کرد که قرار بود با آن فروکش کند. هر دولتی که این فرمان را اجرا کند، در حال خریدن معافیت نیست. آن دولت در واقع تأیید می‌کند که بانک‌ها و فرودگاه‌های خودش در اختیار واشنگتن است تا برای فعالیت آنها مجوز صادر کند؛ و در عین حال، خود را یک گام دیگر به ابتدای صفِ بعدی نزدیک‌تر می‌کند.

بر اساس داده‌های پروازی، این هواپیما پس از اعلام وضعیت اضطراری، ارتفاع خود را از بیش از ۶۷۰۰ متر به حدود ۵۴۰۰ متر کاهش داد و به سمت غرب تغییر مسیر داد.

همزمان، سه فروند هواپیمای سوخت‌رسان آمریکایی از نوع «KC-۴۶A پگاسوس» نیز در محدوده تنگه هرمز و امارات در حال پرواز بودند.