ایجاد دوقطبیهای کاذب و مطلقانگارانه (مانند مبارزه مطلق در برابر توافق مطلق) توسط جریانهای سیاسی، عملاً دست حاکمیت را در مانورهای دیپلماتیک و بهرهگیری از فرصتهای حقوقی بینالمللی میبندد. تهییج افکار عمومی علیه فرآیندهای قانونیِ تصمیمگیری و برچسب زدن به مذاکره، به معنای تضعیف نهادهای مستقر و جایگزینی عقلانیت حقوقی با پدیده «پوپولیسم خیابانی» است.
