«دوست دارم جوری بمیرم که بعدها نگویند، تُف به قبرش و گور باباش که مُرد. بگویند حیف شد. دوست دارم از یاد آدمها نروم.» اکبر عبدی بعد از ۶۶ سال زندگی همانگونه فوت کرد که دلش میخواست.
به گزارش دنیای اقتصاد، حرف زدن درباره یکی از نوابغ بازیگری سینما و تلویزیون ایران هم کار راحتی است و هم کاری سخت. سهل و ممتنع است گفتن از کسی که برای چند نسل خاطره ساخته است. اکبر عبدی سرانجام جمعه فوت کرد و این بار خبر اما شایعه نبود و خیلی زود در رسانههای رسمی تایید شد.
او مدتها درگیر بیماری بود و به همین دلیل چند بار شایعه فوتش در فضای مجازی پیچید و علاقهمندانش را بهت زده کرد. با این حال روز جمعه آخرین ساعتهای حضور یک نابغه در دنیا بود. بسیاری از فیلمسازان و منتقدان معتقدند عبدی نابغه بازیگری ایران در نیم قرن اخیر بوده است. نقشهای متفاوتی که جان داده گواه ذوق و نبوغ و شیرینیاش در بازیگری است.
محمدرضا شریفینیا بازیگر سینما و از دوستان اکبر عبدی میگوید شاید هر ۵۰۰ سال یک بار بازیگری مثل اکبر عبدی پیدا شود.
او گفته به نظر من اکبر عبدی منتقدین را دیوانه کرده، وقتی در عمق تفکر و نگاه و زندگی و بازیگری اکبر عبدی بروی، دیوانه میشوی.
۱۰۰ لهجه ایرانی را به زیبایی، بهتر از خود کسانی که اهل آن لهجه هستند را صحبت میکند. از بچه دوساله بازی میکند تا مرد ۱۱۰ ساله. از دختر دوساله در قنداق بازی میکند تا پیرزن ۱۱۰ ساله. این یک پدیده در جامعه بازیگری است. اصلا با هیچ کس قابل مقایسه نیست. ۵۰۰ سال یکبار شاید کسی مثل او پیدا شود. باید ۵۰۰ سال بگذرد تا اکبر عبدی دیگری بیاید.
شاید خیلیها او را با نقشهای کمدیاش به خاطر بیاورند اما در کارنامه اشدهها نقش جدی و تلخ وجود دارد که نشان میدهد او در هر ژانری میتوانست یک شخصیت خلق کند و ذهن مخاطبانش را به تسخیر در بیاورد. اکبر عبدی به معنای واقعی کلمه هنرمند بود و خودش را شریک غمها و شادیهای مردم میدانست.
در این ماهها مدام از صفحه شخصیاش با مردم در ارتباط بود …
