شاید برایتان سوال باشد چرا میگویم نیما تکیدو را تبعید کنیم. چرا زندان نه؟ میتوانیم حتی حکم جایگزین برایش بگیریم. مثلاً مجبور باشد مجموعه آثار ارزشمند یکی از اساتید اهل فکر را روخوانی کند و خلاصه بنویسد. یا مثل سعید روستایی، به گذراندن دوره فیلمسازی در دانشکده صداوسیمای قم محکوم شود. این که چرا گذراندن دوره فیلمسازی در دانشکده صداوسیما میتواند حکم مجازات را داشته باشد، از دایره اختیارات و فهم حقیر خارج است.
اما به نظر من در میان تمام این گزینهها، تبعید بهتر است. اول این که سفر آدم را مرد میکند. تجربیات جدید در دل خود دارد، سختیهایش آدمی را آبدیده میکند. در واقع تبعید یا همان سفر اجباری همراه با زدن امضای منظم در دفتر پاسگاه محل، میتواند حکم همان محدودیتهایی را داشته باشد که آدمی را ستاره میکند. وقتی او را بفرستیم آنجا، یاد میگیرد اینجا جای این کارها نیست.
ما اینجا کارهای مهمتری داریم که این قرتیبازیها و سوسولبازیهایی مثل تولید محتوا و ریاکشن و ترای نات تو لف و دیگر محتوای کذا و کذا، جایی در آن ندارد. قرار بر خنده است؟ پاورقی. قرار بر گریه است؟ باز هم پاورقی. فیلم و سریال میخواهیم؟ تلویزیون عزیزمان با شبکههای فراوان و محتوایی که انقدر زیاد است، نمیدانی کدامش را انتخاب کنی! خبر میخواهیم؟ شبکه خبر.
ممکن است این وسط مسعودِ پاستورنشین چیزهایی بگوید که در خبرهای تلویزیون نیاید؟ عیبی ندارد آن یک تکه را از رسانههای دولت پِی میگیریم. سِدعباس مصاحبه انگلیسی میکند؟ زبان یاد میگیریم خودمان میرویم پای ماهواره خانه همسایه، نگاه میکنیم. خلاصه که در این محیط غنی، آموزنده، پر از محتوا و البته کارهای مهمی که داریم، جایی برای تکیدوها نیست بچهجان. No country for Tekidos و لاغیر.
پس به نظرم تبعیدش کنیم بهتر است. چون در کنار تمام این مزایا، یک امتیاز بزرگ هم برای من دارد. او خیلی مو دارد و موهایش فرفری است. اما من کچلم. پس اگر از هم دور باشیم به نفع همه است.
