در این بخش آمده است: ایران، چارهای غیر از پیروز شدن بر دشمن در جنگی که آمریکا و اسرائیل تحمیل کردهاند ندارد. پیروزی را میتوان در دو بخش نظامی و سیاسی در نظر گرفت و به هر یک از این دو که کمهزینهتر باشد باید رضایت داد.
پیروزی بدون برنامه و انضباط حاصل نمیشود. بنابراین برای قطعی و حتمی کردن پیروزی باید الزامات آن را فراهم کرد. علت اینکه ما علیرغم برخورداری از امکانات و زمینههای پیروزی بر دشمن، به نتیجه قطعی نمیرسیم و کار را یکسره نمیکنیم اینست که به الزامات پیروزی متلزم نیستیم. این الزامات را باید بشناسیم و به آنها پایبندی نشان بدهیم تا بتوانیم پیروزی را تضمین کنیم.
اولین الزام، هماهنگی بخشهای مختلف حاکمیت است که در دوران جنگ میتوان آن را در هماهنگی میدان و دیپلماسی متمرکز دانست. خطرناکترین حالت اینست که هر یک از این دو تلاش کند خود را اصل و دیگری را فرع و تابع خود قرار دهد. در مقابل، موفقیتآمیزترین حالت اینست که نهایت هماهنگی را با همدیگر داشته باشند و با وحدت کلمه به تصمیم برسند. تجربه هم نشان داده هرجا میدان و دیپلماسی با هم به صورت متحد و هماهنگ عمل کردند موفقیت و پیروزی قطعی بود کمااینکه رقابت این دو با همدیگر و نرسیدن به وحدت کلمه نتیجهای غیر از شکست و ناکامی نداشت.
ما اکنون در حال جنگ با دو قدرت اتمی هستیم که به جدیدترین و پیشرفتهترین تجهیزات نظامی مجهز هستند و به همین جهت در حساسترین مقطع تاریخ کشورمان قرار داریم و کمترین کوتاهی در زمینه وحدت کلمه، بزرگترین خسران را متوجه ایران و مردم ایران خواهد کرد. هیچکس نباید به این کوتاهی تن بدهد و ایران و ایرانیان را قربانی نگاه و نظر شخصی خود کند. همه باید به هماهنگی کامل میدان و دیپلماسی متلزم باشند تا زمینه پیروزی بر دشمن را فراهم نمایند.
دومین الزام، مهار کردن افراطیون است. در جامعه ما افراطیها از این نظر خطرناکند که خود را اسلام و انقلاب و دلسوزترینها برای کشور میپندارند و حاضر نیستند دیگران را بپذیرند. این جماعت را با مناظره، نصیحت و پند و اندرز نمیتوان از مسیر خطرناکی که در پیش گرفتهاند برگرداند. متأسفانه تفکر افراطی این جماعت بر تصمیمگیریهای کلان کشور سایه میاندازد و مصالح کشور و منافع ملی را به خطر میاندازد. مهار کردن این جماعت از اولویت برخوردار است و عقلای قوم باید برای آن به قطعیت برسند و کشور را از خطر افراط نجات دهند.
و سومین الزام، منضبط ساختن رسانه ملی است. بیانضباطی در رسانه ملی از حد و مرز گذشته و کار به جائی رسیده که فلان مجری به خود اجازه میدهد به ساکنان کشورهای عرب همسایه بگوید وقت آنست که کشورهایتان را تخلیه کنید و بروید! معلوم نیست چه کسی قرار است عوارض منفی چنین دستورالعملهای ضدامنیتی را جبران کند. اصولاً تلویزیون رسمی یک کشور باید در سطحی از ادبیات سیاسی و اخلاقی عمل کند که با بنیادهای تمدنی، دینی و اجتماعی آن کشور متناسب باشد.
اینکه تلویزیون رسمی نظام جمهوری اسلامی به مردم کشورهای عربی بگوید کشورهایتان را تخلیه کنید و به بادیهنشینی و شترسواری برگردید، از عجایبی است که هیچ عقل سلیمی آن را با شئون تمدنی، دینی و اجتماعی مردم ایران منطبق نمیداند. مجریان تازهکار و بیتجربه رسانه ملی از این قبیل معجزات و توصیهها و نظریههای دشمنساز، تفرقهافکن که مناسبترین خوراک تبلیغاتی را برای دشمنان قسمخورده ما فراهم میکنند فراوان دارند. با وجود چنین مجریانی، دشمنان ما نیازی به ابزارهای تبلیغاتی برای مسموم کردن افکار عمومی علیه ایران ندارند.
اعتراضات وزیر خارجه که از سانسور مصاحبههایش در تلویزیون و اینکه رسانه ملی ساز خودش را کوک میکند گفت نیز فصل غمانگیز دیگری از شاهکار این رسانه است. رسانه ملی هرچه زودتر باید منضبط شود تا به جای دشمنتراشی بتواند به رسالت تأمین امنیت ملی که برعهده دارد عمل کند.
ما با التزام به این لوازم است که میتوانیم به پیروزی قطعی بر دشمن برسیم. دشمن را دستکم نگیرید و برای از پادرآوردنش، الزامات پیروزی را جدی بگیرید.
