واکنش زیدآبادی به محکومیت عباس عبدی

احمد زیدآبادی، تحلیلگر سیاسی، در یادداشتی تلگرامی نوشت:

اقتصاددانانی مثل دکتر حسین راغفر این روزها به طور مرتب نسبت به گسترش بی‌سابقهٔ فقر و فلاکت و احتمال شورش گرسنگان هشدار می‌دهند.

بسیار عالی! هشدار کاملاً به جایی است. هر کس زندگیش به درآمدی عادی وابسته باشد و یا با مردم گرفتار در تنگناهای فزایندهٔ اقتصادی در حشر و نشر باشد، می‌داند که اقشار وسیعی از جامعه رنج‌شان از حد گذشته و زخم نداری به حلقوم‌شان رسیده است.

با این حال، هنگامی که یک شهروند عادی یا تحصیل‌کرده هشدارهای توقف‌ناپذیر امثال آقای راغفر را می‌شنود، انتظار دارد که راه‌حلی هم برای مهار فقر از زبان آنها مطرح شود.

البته این افراد مدعی ارائهٔ راه‌حل هم هستند. راه‌حل‌شان اما چیست؟ کنترل نقدینگی و تورم، تقویت پول ملی از طریق کاهش ارزش دلار به ۲۰ هزار تومان، ادامهٔ توزیع منابع انرژی با حداکثر سوبسید و مسائلی از این دست!

لازمهٔ این کارها اما چیست؟ ظاهراً از نگاه این افراد، لازمهٔ خاصی ندارد! فقط کافی است دولت سیاست‌های اقتصادی “نئولیبرال” را کنار بگذارد تا این امور به خودی خود عملی شوند!

پناه بر خدا! من گمان می‌کردم که هر کس مدرکی در حوزهٔ علم اقتصاد داشته باشد، لابد باید به چیزی به نام منابع و کمبود یا وفور آن هم واقف باشد، اما گویا چنین ضرورتی وجود ندارد!

حالا اینها مربوط به خود اقتصاددانان است تا به حساب هم برسند!

آنچه اما مرا از دیدگاه‌های کسانی چون دکتر راغفر تا سرحد مرگ به وحشت می‌اندازد مخالفت آنها با هرگونه راه‌حل دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ است!

آقای راغفر با خیال راحت همهٔ دولتمردان سابقی را که خواهان توافق به منظور خاتمهٔ جنگ و لغو تحریم‌ها علیه کشور هستند به “فروش ایران به آمریکا” متهم می‌کند!

با این نگرش، قاعدتاً او باید به ادامهٔ جنگ تا آخرین نفس و آخرین گلوله معتقد باشد.

این هم برای خودش البته اعتقادی است! اما پرسشی که می‌توان در برابر او و همفکرانش گذاشت این است که کدام دولت در دنیا وجود داشته و یا می‌تواند وجود داشته باشد که هم با بزرگترین قدرت نظامی جهان در جنگ باشد، هم سنگین‌ترین تحریم‌های اقتصادی دنیا را تحمل کند و همزمان انواع کالاها را با بیشترین سوبسید ممکن در اختیار عموم شهروندان بگذارد، ریشهٔ تورم و گرانی را بخشکاند، دلار را به ۲۰ هزار تومان کاهش دهد و خلاصه فقر و فلاکت را چنان ریشه‌کن کند که اصلاً زمینه‌ای برای شورش فقیران قابل تصور نباشد؟

من که گمان نمی‌کنم چنین فرمول جادویی در جهان یافت شود! اما اگر آقای راغفر و دوستانش به آن فرمول دست یافته‌اند در عجبم که چرا دکتر پزشکیان مهار شتر سرکش اقتصاد را به دست آنان نمی‌‌سپارد که کشور را از این همه بلای اقتصادی برهانند تا مردم ما همگی شادکام و سعادتمند شوند و در عین حال، پوزهٔ آمریکا را هم برای همیشه به خاک بمالند که عالمی از دستش آسوده شود!

انتهای پیام