رویداد۲۴| پژوهشهای تازه نشان میدهد اگر روزی علم پزشکی موفق شود تمام علل و نشانههای اصلی پیری را کاملا درمان کرده و از بین ببرد، طول عمر انسان همچنان حد نهایی و مشخصی خواهد داشت. بر اساس مدلسازیهای جدید، جهشهای اجتنابناپذیر دیانای مانعی بازدارنده ایجاد میکنند که بر اساس آن، میانگین طول عمر انسان حتی در ایدهآلترین شرایط درمانی فراتر از حدود ۲۰۰ سال نخواهد رفت.
گروهی از پژوهشگران با طراحی یک مدل ریاضی پیچیده تلاش کردند به این پرسش پاسخ دهند که اگر تمام عوامل اصلی پیری بهجز جهشهای ژنتیکی در سلولهای غیرجنسی (جهشهای سوماپیک) حذف شوند، انسان تا چه سنی میتواند زنده بماند.
جهشهای دیانای بهطور طبیعی طی زمان و با تقسیم سلولی، فرآیندهای سوختوساز بدن یا مواجهه با عوامل محیطی رخ میدهند و رویهم انباشته میشوند.
این آسیبهای ژنتیکی از سختترین عوامل پیری برای درمان یا دستکاری ژنتیکی به شمار میروند. رویای جاودانگی در برابر واقعیت زیستشناختی
در این مطالعه که نتایج آن در مجله علمی «انپیجی ایجینگ» منتشر شده است، محققان سناریویی فرضی و ایدهآل را شبیهسازی کردند که در آن سایر عوامل شناختهشده پیری مانند التهابهای مزمن، اختلال در عملکرد میتوکندریها و تجمع سلولهای فرسوده (پیر) کاملا قابل بازگشت و درمان باشند.
نتایج این شبیهسازی نشان داد که ارگانهای مختلف بدن واکنشهای بسیار متفاوتی به آسیبهای ناشی از جهشهای ژنتیکی نشان میدهند.
در این میان، بافتهای مغز و قلب به دلیل داشتن سلولهای حیاتی و غیرقابل جایگزینی که پس از تولد بهندرت تقسیم میشوند، بیشترین آسیبپذیری را در برابر انباشت این جهشها دارند.
در مقابل، کبد به عنوان عضوی با توانایی بازسازی بالا، بهطور مداوم سلولهای فرسوده را جایگزین میکند.
با ترکیب شبیهسازی کارکرد ارگانهای مختلف در یک مدل یکپارچه، دانشمندان دریافتند انسانهایی که تنها با پیری ناشی از جهشهای ژنتیکی روبرو هستند، به میانه طول عمری بین ۱۴۶ تا ۱۹۴ سال خواهند رسید؛ رقمی که تقریبا دو برابر میانگین طول عمر فعلی بشر (حدود ۷۹ سال) است.
پژوهشگران در مقاله خود نوشتهاند: «نتایج ما نشان میدهد که حتی با حذف تمامی نشانههای پیری به جز جهشهای سوماپیک، میانگین طول عمر انسان به ۱۴۶ تا ۱۹۴ سال میرسد. این شکاف دو برابری نشان میدهد سایر عوامل پیری دستکم به اندازه جهشهای ژنتیکی در محدود کردن طول عمر انسان نقش دارند.» گامی به سوی نظریه جامع پیری
با وجود این نتایج شگفتانگیز، دانشمندان تاکید دارند که این پژوهش یک دستاورد نظری و محاسباتی است و نباید آن را به عنوان یک آزمایش بالینی یا قطعی تلقی کرد، چرا که متغیرهای مدل به نحوه تعامل پیچیده میان ارگانهای بدن وابسته است.
هدف اصلی این مطالعه، اثبات این واقعیت است که جهشهای ساختاری دیانای بزرگترین سد راه زیستشناختی در صورت دستیابی پزشکی آینده به درمان سایر ابعاد پیری خواهند بود.
این مدلسازی گامی کلیدی برای تفکیک فرآیند پیری به اجزای قابل سنجش مکانیکی محسوب میشود و میتواند راه را برای شکلگیری یک نظریه جامع و دقیق درباره پیری هموار سازد.
