روزنامه اعتماد
بده بهش بره
این یادداشتی است که مدت هاست بین نوشتن یا ننوشتن اش تردید داشتم چون به واقع مخاطبم بخش بزرگی از دوستان و همفکرانم هستند که در صورت نوشتن، قلم نقدم به سوی آنها باز می گشت و از آن جهت که طی این سه دهه، دوستان بسیاری را بابت نوع نگاهم به مسائل از دست داده ام و در مقابل، دوستان جدیدی را نیز برای خود نیافته ام، از نوشتن این سطور پرهیز کرده ام، زیرا بسیار سخت است که از اینجا مانده و از آنجا رانده باشی. این که می گویم، توهم یک نگاه بیمار نیست که بگوید حاصل ابراز نظراتش رانده شدن از جمع دوستان و همفکران …