آموزش عالی ایران امروز با یک پرسش اساسی روبهرو است؛ پرسشی که پاسخ آن، آینده دانشگاه را تعیین خواهد کرد. چگونه است که با وجود هزاران عضو هیئت علمی، صدها هزار دانشجوی تحصیلات تکمیلی و حجم قابل توجهی از تولیدات علمی، سهم دانشگاهها در حل بسیاری از مسائل راهبردی کشور همچنان محدود باقی مانده است؟
