به گزارش خبرنگار ایرنا، هنگامی که خورشید از افق نیلگون خلیج فارس سر برمیآورد، زندگی در هرمزگان پیش از بسیاری از نقاط کشور آغاز شده است. لنجها و شناورها راه دریا را در پیش میگیرند، صیادان تورهای خود را به آب میسپارند، بنادر میزبان کشتیهای تجاری میشوند و در کوچههای شهرها و روستاهای ساحلی، زندگی با همان آهنگی جریان مییابد که قرنهاست با دریا گره خورده است.
هرمزگان، تنها یک استان در جنوب ایران نیست؛ بخشی از هویت تاریخی این سرزمین است. استانی که از سواحل دریای عمان تا کرانههای خلیج فارس امتداد یافته و به واسطه قرار گرفتن در مجاورت تنگه هرمز، یکی از حساسترین و مهمترین گذرگاههای دریایی جهان، جایگاهی ممتاز در جغرافیای سیاسی، اقتصادی و راهبردی کشور دارد.
با این حال، اهمیت هرمزگان تنها به موقعیت جغرافیایی آن محدود نمیشود، پشت این جایگاه راهبردی، سرزمینی نهفته است که هزاران سال تاریخ، فرهنگ، هنر، دریانوردی و همزیستی اقوام مختلف را در دل خود جای داده است؛ سرزمینی که هر بندر، هر جزیره و هر روستای آن، بخشی از روایت بزرگ جنوب ایران را بازگو میکند.
هرمزگان از کهنترین مراکز شکلگیری سکونتگاههای انسانی در جنوب فلات ایران
بررسی پیشینه این استان نشان میدهد هرمزگان از کهنترین مراکز شکلگیری سکونتگاههای انسانی در جنوب فلات ایران بوده است، مجاورت با آبهای آزاد، دسترسی به مسیرهای دریایی و قرار گرفتن در شاهراه ارتباطی شرق و غرب، موجب شد این منطقه از دیرباز به یکی از مهمترین کانونهای تجارت، تبادل فرهنگی و ارتباط میان تمدنها تبدیل شود.
در دورههای مختلف تاریخی، از ایلامیان و هخامنشیان تا ساسانیان و صفویان، بنادر و جزایر هرمزگان نقشی تعیینکننده در تجارت دریایی و مناسبات اقتصادی منطقه ایفا کردند، حتی در روزگار سلطه استعمارگران بر آبهای خلیج فارس نیز این استان یکی از مهمترین کانونهای مقاومت و دفاع از حاکمیت ایران به شمار میرفت؛ رویدادی که آزادسازی هرمز از اشغال پرتغالیها در دوران صفوی، یکی از برجستهترین فصلهای آن محسوب میشود.
این پیشینه تاریخی، امروز در گوشهوکنار هرمزگان همچنان قابل مشاهده است. قلعههای تاریخی، آبانبارهای قدیمی، خانههای بازرگانان، پلهای تاریخی و بافتهای …