به گزارش روز پنجشنبه گروه علمی ایرنا از موسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالی، علی خورسندی در نشست تخصصی «اقدامات سیاستی و اجرایی لازم برای بهبود و توسعه نظام ملی اعتبار سنجی آموزش عالی ایران» باین کرد: در ادبیات جهانی آموزش عالی، مفهوم «بهبود مستمر کیفیت» جایگاه ویژهای پیدا کرده است.
وی گفت: آنچه امروز در نظریههای آموزشی، بهویژه در کشورهای پیشرو، مورد توجه قرار گرفته، اعتبارسنجی مبتنی بر پیامدهای یادگیری است؛ یعنی نتایج یادگیری، میزان رضایت دانشجو، رضایت کارفرما، اعتبار اجتماعی و اثرات اجتماعی و اقتصادی که اعتبارسنجی میتواند در مسیر توسعه ایجاد کند. این موضوع بسیار فراتر از برداشتی است که امروز از اعتبارسنجی در ایران وجود دارد.
خورسندی با اشاره به تفاوت مفاهیم اعتبارسنجی و اعتباربخشی، گفت: درباره نسبت این دو مفهوم دیدگاههای متفاوتی وجود دارد و برخی معتقدند اعتبارسنجی بخشی از فرآیند اعتباربخشی است و در نهایت به اعتباربخشی منجر میشود.
رئیس مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی با تأکید بر اینکه اعتبارسنجی یک امر اداری نیست، تصریح کرد: تلقی رایج در ایران این است که اعتبارسنجی یک ابزار اداری و وسیلهای برای کنترل و نظارت دولت است، در حالی که این برداشت، برداشت نادرستی از مفهوم اعتبارسنجی به شمار میرود.
وی ادامه داد: مهمترین پرسشی که امروز در نظام اعتبارسنجی ایران مطرح میشود، این است که آیا یک مؤسسه یا دانشگاه استانداردهای لازم را دارد یا خیر و آیا استانداردها را رعایت کرده است یا نه؛ در حالی که اگرچه این پرسش اهمیت دارد، اما پرسشهای اصلی که امروز در جهان درباره اعتبارسنجی مطرح میشوند، بسیار فراتر از این موضوع هستند.
خورسندی دومین برداشت نادرست را دولتی بودن مرجع اعتباربخشی دانست و اظهار کرد: در ایران این تصور وجود دارد که دولت و نهادهای دولتی معتبرترین نهادهای اعتباربخشی هستند، اما در بسیاری از کشورهای جهان، نهادهای غیردولتی معتبرترین نهادهای اعتباربخشی محسوب میشوند و استقلال حرفهای آنها به رسمیت شناخته شده است. به همین دلیل، در بسیاری از کشورها اعتبارسنجی با روشهای ترکیبی و هیبریدی انجام میشود و دولتها نقش اصلی را بر عهده ندارند.
وی افزود: همچنین ارزیابی همتا (Peer Review) و ارزیابی توسط دانشگاهها و …
