به گزارش ایرنا، استان چهارمحال و بختیاری که در قلب رشتهکوه زاگرس قرار گرفته، اگرچه بیشتر با طبیعت چشمنواز، فرهنگ غنی عشایری و جاذبههای گردشگری شناخته میشود، اما در دل خود میراثی ارزشمند از هزاران سال تاریخ و تمدن را جای داده است.
شواهد به دست آمده از محوطههای باستانی این استان نشان میدهد که این منطقه از دوران پیش از تاریخ تاکنون همواره محل استقرار و فعالیت جوامع انسانی بوده و در مسیر ارتباطی تمدنهای مهم ایران قرار داشته است.
وجود تعداد بسیاری آثار تاریخی شناساییشده، تپههای باستانی، قلعهها، پلها، کاروانسراها، گورستانهای کهن و محوطههای استقراری، چهارمحال و بختیاری را به یکی از مهمترین مناطق مطالعات باستانشناسی کشور تبدیل کرده است؛ ظرفیتی که به اعتقاد کارشناسان، هنوز تنها بخش کوچکی از آن مورد بررسی علمی قرار گرفته و بسیاری از رازهای تاریخی این سرزمین همچنان در زیر خاک نهفته است.
در سالهای اخیر، توجه به پژوهشهای باستانشناسی و حفاظت از میراث فرهنگی بیش از گذشته اهمیت یافته است، چرا که هر کشف جدید میتواند بخشی از تاریخ ناشناخته ایران را روشن کرده و در کنار ارزش علمی، زمینه توسعه گردشگری فرهنگی، رونق اقتصادی و معرفی بهتر هویت تاریخی مناطق مختلف کشور را فراهم سازد.
بررسی جایگاه استان در مطالعات تاریخ
یک باستانشناس ادارهکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی چهارمحال و بختیاری روز شنبه در گفتوگو با خبرنگار ایرنا با تشریح ظرفیتهای تاریخی و باستانشناسی این استان به جایگاه ویژه چهارمحال و بختیاری در مطالعات تاریخ اشاره کرد و اظهار داشت: مهمترین دورههای فرهنگی و تاریخی شناساییشده در این استان، گسترهای از دوران پیش از تاریخ، دورههای تاریخی و دوران اسلامی را در بر میگیرد که نشاندهنده تداوم سکونت انسان در این منطقه طی هزاران سال است.
خسرو احمدی افزود: این تداوم فرهنگی، چهارمحال و بختیاری را به یکی از کانونهای مهم استقرار و فعالیت انسان در ایران تبدیل کرده و یافتههای باستانشناسی نیز این موضوع را به خوبی تایید میکند.
وی با اشاره به اهمیت علمی محوطههای باستانی استان گفت: تنوع آثار تاریخی و پوشش دورههای مختلف فرهنگی موجب شده است محوطههای باستانی چهارمحال …
