به گزارش خبرنگار فرهنگی ایرنا، بر فراز صخرههای سرکش البرز جایی که ابرها با دیوارههای سنگی در میآمیزند، دژی آرمیده است که تنها یک بنای خشتی و سنگی نیست؛ «الموت» قصیده بلند ایستادگی است. قرنهاست که این قلعه، دیدهبان خاموش تاریخ ایران زمین، در دل درههای عمیق و کوههای سر به فلک کشیده، داستان تمدن اسماعیلیان و تدبیر حسن صباح را در گوش باد نجوا میکند.
حالا، پس از گذر از سدههای پرآشوب و روزگاران پرفراز و فرود، امروز «آشیانه عقاب ایران» در چهل و هشتمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو به عنوان سیامین اثر میراثفرهنگی ملموس ایران در فهرست میراث جهانی جای گرفت تا بار دیگر نگاهها را به این میراث سترگ جلب کند. میراثی که میتواند در فهرست آثار جهانی یونسکو، جایگاهی شایسته برای ایران رقم بزند و جلوهای تازه از تمدن، تاریخ و طبیعت این سرزمین را به جهان معرفی کند.
ثبت جهانی الموت، صرفاً یک نام در فهرستی بینالمللی نیست؛ بلکه بهانهای است تا جهان، شکوه نبوغ ایرانی در صیانت از قلمرو و هنر آمیختن استقامت با معماری را بازشناسد. الموت، با آن وقار سنگیاش نام خود را به عنوان سیامین سند افتخار ایران بر تارک تمدن جهانی نشاند و قزوین را به مقصد تازهای برای جویندگان تاریخ و تمدن کهن ایران بدل کرد.
این دژ تسخیرناپذیر، قصه دیرینه خود را از انزوای کوهستان به گوش جهانیان رساند؛ جایی که تاریخ، بیش از هر جای دیگر، زنده و نفسگیر به نظر میرسد.
الموت به معنای آشیانهٔ عقاب است این قلعه مجموعهای زنجیرهای از هفت قلعه و استحکام تاریخی شامل الموت، لمبسر، نویذرشاه، شمسکلایه، قسطینلار، شیرکوه و ایلان است. این شبکه دفاعی در درههای الموت شرقی و غربی و دامنههای جنوبی البرز قرار دارد.
سازههای یادشده در سدههای یازدهم تا سیزدهم میلادی با تکیه بر شناخت دقیق جغرافیا، مدیریت منابع آب، مسیرهای ارتباطی، معماری دفاعی و سازمان فضایی شکل گرفتهاند. این مجموعه تاریخی علاوه بر نقش سیاسی و نظامی، یکی از مراکز علمی عصر خود بوده و نام اندیشمندانی مانند خواجه نصیرالدین طوسی با آن پیوند خورده است.
ایران برای ۵۸ سال آینده پرونده برای ثبت جهانی دارد
قائم مقام وزیر و معاون میراث فرهنگی در حاشیه امروز چهارم …