به گزارش ایرنازندگی، با آغاز جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۵۹، جنوب ایران به یکی از اصلیترین میدانهای نبرد تبدیل شد. شهرهایی مانند خرمشهر، آبادان، سوسنگرد، هویزه و بسیاری از مناطق مرزی، روزهای سختی را تجربه کردند. بر اساس اسناد رسمی و پژوهشهای منتشرشده توسط مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس و بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس، میلیونها نفر درگیر پیامدهای مستقیم و غیرمستقیم جنگ شدند و خسارتهای گستردهای به زیرساختها و زندگی مردم وارد آمد. اما آنچه بیش از هر چیز در حافظه جمعی مردم جنوب باقی مانده، روایت مقاومت و تابآوری است.
جنوب؛ گهواره تمدن ایرانزمین
پیش از آنکه از ویرانی بگوییم، باید از عظمت بگوییم. پیش از آنکه از خون بگوییم، باید از ریشه بگوییم. این سرزمین، مهد کهنترین تمدنهاست. «شوش» و «ایلام»، نخستین نطفههای تمدن بشری را در دل خود پروراندند. بوشهر با بندر تاریخی «سیراف»، قرنها دروازه تجارت ایران با شرق و غرب بود. بندرعباس بر کرانه «خلیج همیشه فارس» آرمیده و روزگاری، شاهراه ارتباط ایران با جهان بود. آبادان، خرمشهر، هرمز – هر کدام، نامی هستند برگرفته از یک حماسه. اما فراتر از بناها و شهرها، آنچه این سرزمین را ماندگار کرده، مردمانش هستند؛ مردمانی که تاریخشان، با واژه «مقاومت» عجین شده است.
پرتغالیها آمدند؛ نخلها تکان نخوردند
اگر امروز، دشمن از آسمان و دریا به جنوب چشم دوخته، باید بداند که این سرزمین، سابقه چندصد ساله در ایستادگی دارد.
در قرن شانزدهم میلادی، زمانی که استعمارگران پرتغالی، جزیره رازآلود هرمز را اشغال کردند و بر خلیج فارس سایه انداختند، مردمان این دیار بودند که در برابر بیگانه ایستادند. تجار ایرانی، ملوانان بوشهری، صیادان بندرعباسی، و دلاوران تنگستانی، در همان سالها، صف اول مقاومت را تشکیل دادند.
رئیس علی دلواری، نماد بیداری و غیرت مردم جنوب است. جوانی از تنگستان که در برابر اشغالگران انگلیسی – که پس از پرتغالیها، چنگال خود را بر جنوب ایران فشرده بودند – سلاح برداشت. او نه در کاخ زاده شده بود و نه در دانشگاه درس خوانده بود؛ اما غیرت و شجاعتش، او را به یکی از ماندگارترین چهرههای تاریخ ایران بدل کرد. رئیس علی دلواری، «شیر تنگستان»، که با تفنگی ساده در دست، در برابر ارتش تا …
