صفحه سیاست-
حزبالله لبنان در بیانیهای اقدام وزارت خزانهداری و وزارت خارجه آمریکا در اعمال تحریمهای جدید علیه این جنبش را محکوم کرد و آن را ادامه سیاستهای واشنگتن برای فشار سیاسی، مالی و امنیتی بر مقاومت دانست.
این اقدام آمریکا در شرایطی صورت گرفته که لبنان همچنان با پیامدهای سیاسی و امنیتی ناشی از تجاوزات رژیم صهیونیستی و مناقشه بر سر آینده مقاومت مواجه است. از این منظر، تحریمهای جدید تنها یک اقدام اقتصادی یا حقوقی نیست، بلکه میتواند بخشی از یک راهبرد گستردهتر برای اثرگذاری بر موازنه قدرت داخلی لبنان تلقی شود. تحریم حزبالله؛ فشار اقتصادی با هدف سیاسی
تحریمهای آمریکا علیه حزبالله طی سالهای گذشته یکی از ابزارهای اصلی واشنگتن برای محدود کردن منابع مالی و شبکه ارتباطی این جنبش بوده است. اما اهمیت اقدام اخیر را باید فراتر از جنبه اقتصادی آن بررسی کرد.
حزبالله معتقد است واشنگتن تلاش دارد با افزایش فشارهای مالی و سیاسی، شرایطی ایجاد کند که مقاومت در داخل لبنان بیش از گذشته تحت فشار قرار گیرد. در چنین شرایطی، تحریم میتواند به ابزاری برای تغییر رفتار بازیگران لبنانی و تأثیرگذاری بر فضای سیاسی این کشور تبدیل شود.
از نگاه حزبالله، آمریکا به جای فشار بر رژیم صهیونیستی برای عقبنشینی از جنوب لبنان و توقف حملات، مسیر فشار بر طرف لبنانی را انتخاب کرده است؛ رویکردی که این جنبش آن را تلاشی برای تغییر جهت منازعه و انتقال فشار از اسرائیل به ساختار داخلی لبنان میداند. چرا حزبالله آمریکا را متهم به ایجاد ناآرامی در لبنان میکند؟
مهمترین بخش بیانیه حزبالله، اتهام واشنگتن به تلاش برای ایجاد ناآرامی در لبنان است. این موضع نشان میدهد که حزبالله تحریمهای جدید را صرفاً اقدامی علیه خود نمیبیند، بلکه آن را در چارچوب تحولات سیاسی و امنیتی لبنان ارزیابی میکند.
لبنان در سالهای اخیر با بحرانهای اقتصادی، سیاسی و امنیتی متعددی روبهرو بوده است. در چنین محیط شکنندهای، افزایش فشار خارجی بر یکی از مهمترین بازیگران سیاسی و نظامی کشور میتواند به تشدید شکافهای داخلی منجر شود.
از همین رو، حزبالله تلاش دارد این پیام را منتقل کند که تحریمهای آمریکا ممکن است در ظاهر با هدف محدود کردن مقاومت اعمال شود، اما در سطحی وسیعتر میتواند بر ثبات سیاسی لبنان نیز اثر بگذارد. رابطه ایران و حزبالله؛ بخش مهم پیام سیاسی بیانیه
تأکید حزبالله بر «رابطه برادرانه» با جمهوری اسلامی ایران نیز بخش مهم دیگری از این بیانیه است. این جنبش این رابطه را مایه افتخار خود دانسته و به نقش ایران در بازسازی لبنان پس از جنگ سال ۲۰۰۶ اشاره کرده است.
این موضعگیری در واقع پاسخی مستقیم به تلاشهای آمریکا برای قرار دادن ارتباط حزبالله و ایران در چارچوب فشارهای تحریمی است. حزبالله با برجسته کردن سابقه حمایت ایران از لبنان، میکوشد روایت واشنگتن درباره روابط تهران و مقاومت را به چالش بکشد و این روابط را بخشی از یک مناسبات راهبردی و منطقهای معرفی کند.
از سوی دیگر، تأکید مجدد بر این ارتباط نشان میدهد که فشارهای تحریمی آمریکا الزاماً به معنای تغییر در جهتگیری راهبردی حزبالله نیست و این جنبش همچنان بر حفظ پیوندهای منطقهای خود تأکید دارد. تحریمها تا چه اندازه میتواند مقاومت را تضعیف کند؟
یکی از پرسشهای اصلی درباره سیاست تحریمی آمریکا این است که آیا افزایش فشار اقتصادی میتواند به تغییر رفتار حزبالله منجر شود یا خیر.
تجربه سالهای گذشته نشان میدهد که تحریمها اگرچه میتوانند هزینههای مالی و عملیاتی قابل توجهی ایجاد کنند، اما لزوماً به تغییر مواضع راهبردی حزبالله منجر نشدهاند. این جنبش در بیانیه اخیر نیز تصریح کرده است که تحریمها و طبقهبندیهای آمریکا مانع دفاع از خاک و حاکمیت لبنان نخواهد شد.
بنابراین، به نظر میرسد واشنگتن در کوتاهمدت بیشتر به دنبال افزایش هزینههای فعالیت حزبالله و محدود کردن فضای مانور آن است تا اینکه انتظار داشته باشد این فشارها بهتنهایی موجب تغییر بنیادین در سیاستهای این جنبش شود. پیامدهای منطقهای تشدید فشار آمریکا
اقدام جدید آمریکا را نمیتوان جدا از رقابت گستردهتر واشنگتن با محور مقاومت و تلاش برای بازتعریف ترتیبات امنیتی منطقه تحلیل کرد. لبنان در این میان جایگاه ویژهای دارد؛ زیرا هرگونه تغییر در موازنه میان حزبالله، دولت لبنان و رژیم صهیونیستی میتواند بر امنیت مرزهای شمالی فلسطین اشغالی نیز تأثیر بگذارد.
از این منظر، افزایش فشار بر حزبالله میتواند بخشی از تلاش برای تغییر معادلات امنیتی در جنوب لبنان باشد. با این حال، میزان موفقیت این سیاست به عوامل متعددی از جمله وضعیت داخلی لبنان، موضع سایر جریانهای سیاسی، تحولات مرزی و نحوه واکنش حزبالله بستگی خواهد داشت. آمریکا و آزمون دشوار در لبنان
بیانیه حزبالله نشان میدهد که این جنبش قصد ندارد تحریمهای جدید آمریکا را صرفاً یک اقدام اقتصادی تلقی کند. از نگاه حزبالله، مسئله اصلی تلاش واشنگتن برای تغییر معادله سیاسی و امنیتی لبنان و تضعیف جایگاه مقاومت است.
در مقابل، آمریکا نیز با استفاده از ابزار تحریم به دنبال افزایش فشار بر شبکه مالی و سیاسی حزبالله است. اما تجربه لبنان نشان داده است که فشار خارجی بهتنهایی نمیتواند معادلات داخلی این کشور را تغییر دهد.
در نهایت، تحریمهای جدید آمریکا بیش از آنکه نشانه پایان یک مناقشه باشد، میتواند آغاز مرحلهای تازه از فشار سیاسی و اقتصادی علیه حزبالله باشد؛ مرحلهای که نتیجه آن به میزان زیادی به تحولات میدانی جنوب لبنان، شرایط سیاسی داخلی و سطح حمایت منطقهای از مقاومت وابسته خواهد بود. حزبالله نیز با رد مشروعیت این فشارها، تلاش دارد نشان دهد که تحریمها نمیتواند این جنبش را از نقشآفرینی در معادلات امنیتی و سیاسی لبنان کنار بزند.
صفحه سیاست-
سایت «المانیتور» در گزارشی اعلام کرد تهدیدهای اخیر دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، مبنی بر حمله به عمان، موجب حیرت، تعجب و ناخرسندی در مسقط شده است؛ هرچند مقامهای عمانی تلاش دارند این تهدیدها را بیش از اندازه جدی نگیرند.
بر اساس این گزارش، مقامهای عمانی اعلام کردهاند که نخستین تهدید ترامپ برای بمباران این کشور برای آنها «شوکآور» بوده، اما تکرار چنین تهدیدهایی اکنون بیش از هر چیز با نارضایتی مواجه شده است.
یک منبع عمانی در اینباره گفته است که مقامهای مسقط «در واقع این موضوع را جدی نمیگیرند». یک دیپلمات عمانی نیز تأکید کرده است که این کشور بهتدریج به تکرار تهدیدهای ترامپ عادت کرده و بارها چنین اظهاراتی را شنیده است.
این واکنش نشان میدهد که تهدیدهای واشنگتن، دستکم در نگاه بخشی از محافل سیاسی عمان، دیگر الزاماً بهعنوان یک ابزار مؤثر برای تغییر رفتار مسقط تلقی نمیشود. واشنگتنپست؛ ترامپ از بنبست منطقهای خشمگین است
همزمان، روزنامه «واشنگتنپست» در تحلیلی، لحن اخیر ترامپ علیه عمان و برخی دیگر از شرکای آمریکا را نشانه افزایش خشم و سرخوردگی رئیسجمهور این کشور دانسته است.
بر اساس این تحلیل، ترامپ که در وادار کردن تهران به پذیرش خواستههای واشنگتن با دشواری مواجه شده، به نظر میرسد بخشی از فشار و نارضایتی خود را متوجه شرکای منطقهای آمریکا کرده است.
تهدید علیه عمان در این چارچوب اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ چراکه مسقط طی سالهای گذشته یکی از مهمترین کانالهای ارتباطی میان ایران و غرب بوده و در مقاطع مختلف برای کاهش تنشها و انتقال پیام میان طرفهای درگیر نقشآفرینی کرده است. تنگه هرمز؛ نقطه اصلی اختلاف
یکی از مهمترین محورهای این تحولات، مسئله تنگه هرمز است. تحلیلگران معتقدند نگرانی واشنگتن تنها به مواضع عمان محدود نمیشود، بلکه احتمال شکلگیری ترتیبات منطقهای برای مدیریت و بازگشایی تردد در تنگه هرمز بدون پذیرش کامل خواستههای آمریکا، یکی از عوامل افزایش فشارهای ترامپ است.
در چنین شرایطی، هرگونه توافق یا تفاهم میان ایران و کشورهای حاشیه خلیج فارس میتواند بخشی از محاسبات واشنگتن را تغییر دهد؛ زیرا آمریکا تلاش دارد مدیریت امنیت و تردد دریایی در منطقه را در چارچوب ترتیبات مورد نظر خود حفظ کند.
آلن ایر، دیپلمات پیشین آمریکا و عضو تیم مذاکرهکننده این کشور در مذاکرات منتهی به برجام، نیز در همین زمینه گفته است که اظهارات اخیر ترامپ نشاندهنده سرخوردگی او از ناتوانی در دستیابی به حداقل هدف خود، یعنی بازگشت رفتوآمد در تنگه هرمز به وضعیت عادی، است. چرا عمان برای آمریکا اهمیت دارد؟
اهمیت عمان برای واشنگتن تنها به موقعیت جغرافیایی این کشور محدود نیست. مسقط طی دهههای گذشته سیاست خارجی متفاوتی را در پیش گرفته و تلاش کرده است روابط خود را با طیفهای مختلف منطقهای و بینالمللی حفظ کند.
همین رویکرد باعث شده عمان در بسیاری از بحرانهای منطقهای به کانالی برای گفتوگو تبدیل شود. بنابراین فشار مستقیم بر مسقط میتواند با یک تناقض جدی روبهرو شود؛ آمریکا از یک سو به کانالهای ارتباطی عمان نیاز دارد و از سوی دیگر، تهدید این کشور میتواند ظرفیت میانجیگری و اعتماد متقابل را تضعیف کند.
از این منظر، تهدید علیه عمان ممکن است بیش از آنکه یک ابزار فشار مؤثر باشد، به محدود شدن یکی از مسیرهای دیپلماتیک واشنگتن در منطقه منجر شود. تهدید یا نشانه ضعف در برابر بنبست؟
نکته قابل توجه در تحولات اخیر، فاصله میان ادبیات تهدیدآمیز ترامپ و واقعیتهای میدانی و دیپلماتیک منطقه است. اگرچه واشنگتن همچنان از ابزارهای نظامی و اقتصادی قابل توجهی برخوردار است، اما تکرار تهدید علیه متحدان و شرکای منطقهای میتواند نشانه دشوارتر شدن مسیر دستیابی به اهداف آمریکا باشد.
در مقابل، واکنش عمان نیز نشان میدهد که کشورهای منطقه الزاماً حاضر نیستند سیاستهای خود را صرفاً بر اساس تهدیدهای واشنگتن تنظیم کنند. مسقط تلاش دارد ضمن حفظ روابط خود با آمریکا، کانالهای ارتباطی خود با ایران و دیگر بازیگران منطقهای را نیز حفظ کند. معادله جدید در خلیج فارس
مجموع این تحولات را میتوان نشانهای از تغییر در معادلات امنیتی خلیج فارس دانست؛ جایی که کشورهای منطقه بیش از گذشته به دنبال مدیریت مستقیم بحرانها و حفظ کانالهای ارتباطی خود هستند.
در چنین شرایطی، تداوم تهدیدهای ترامپ علیه عمان ممکن است نتیجهای متفاوت با هدف اولیه واشنگتن داشته باشد. به جای وادار کردن مسقط به عقبنشینی، این رویکرد میتواند کشورهای منطقه را به سمت افزایش هماهنگی برای کاهش وابستگی به تصمیمات آمریکا سوق دهد.
از این منظر، مسئله اصلی تنها تهدید ترامپ علیه عمان نیست؛ بلکه این پرسش مطرح است که آیا واشنگتن همچنان قادر است با اتکا به فشار و تهدید، معادلات منطقهای را مطابق خواست خود شکل دهد یا آنکه کشورهای خلیج فارس به سمت ترتیبات مستقلتری برای مدیریت بحران، امنیت دریایی و مسئله تنگه هرمز حرکت خواهند کرد.
صفحه سیاست-
وزیر دادگستری ترکیه اعلام کرد آنکارا در چارچوب پیگرد قضایی جاری علیه بنیامین نتانیاهو به اتهام نسلکشی، از پلیس بینالملل (اینترپل) درخواست کرده است برای نخستوزیر رژیم صهیونیستی اعلان قرمز صادر کند.
«آکین گورلک» وزیر دادگستری ترکیه با اعلام این خبر تأکید کرد که درخواست آنکارا در ارتباط با پرونده قضایی تشکیلشده علیه نتانیاهو مطرح شده است.
بر اساس این گزارش، ترکیه همچنین درخواست مشابهی را درباره یکی دیگر از مقامهای رژیم صهیونیستی به دلیل اتهامات مرتبط با جنایات علیه فعالان «ناوگان جهانی صمود» مطرح کرده است. پرونده نتانیاهو؛ از دادگاه بینالمللی تا پیگیری ترکیه
اقدام جدید ترکیه را باید در چارچوب روندی گستردهتر برای پیگیری حقوقی عملکرد مقامهای رژیم صهیونیستی در جنگ غزه ارزیابی کرد. دیوان کیفری بینالمللی در نوامبر ۲۰۲۴ حکم بازداشت بینالمللی بنیامین نتانیاهو و یوآو گالانت، وزیر جنگ سابق رژیم صهیونیستی، را به اتهام ارتکاب جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت در ارتباط با جنگ غزه صادر کرده بود.
صدور این حکم اگرچه با واکنش شدید مقامهای اسرائیلی و متحدان این رژیم روبهرو شد، اما از منظر حقوقی نشان داد که پیگیری مسئولیت مقامهای ارشد اسرائیلی از سطح مواضع سیاسی فراتر رفته و وارد مسیرهای قضایی بینالمللی شده است. اعلان قرمز اینترپل برای نتانیاهو چه معنایی دارد؟
اعلان قرمز اینترپل به معنای درخواست برای شناسایی و بازداشت موقت یک فرد تحت تعقیب با هدف استرداد یا اقدام قضایی بر اساس قوانین کشور عضو است و بهخودیخود حکم بازداشت جهانی محسوب نمیشود.
با این حال، طرح چنین درخواستی علیه نخستوزیر رژیم صهیونیستی از سوی ترکیه دارای اهمیت سیاسی و حقوقی قابل توجهی است. آنکارا با این اقدام تلاش میکند پرونده جنایات منتسب به مقامهای اسرائیلی را در سطح نهادهای بینالمللی و سازوکارهای حقوقی کشورهای مختلف برجستهتر کند. چرا اقدام ترکیه علیه نتانیاهو مهم است؟
اهمیت این اقدام صرفاً به سرنوشت درخواست ترکیه از اینترپل محدود نمیشود. این پرونده میتواند به افزایش فشار حقوقی بر مقامهای اسرائیلی در سفرهای خارجی و همچنین تشدید بحثها درباره اجرای احکام و درخواستهای قضایی بینالمللی منجر شود.
ترکیه در سالهای اخیر مواضع تندی علیه عملیات نظامی رژیم صهیونیستی در غزه اتخاذ کرده و بارها خواستار پاسخگویی مقامهای اسرائیلی در قبال وضعیت انسانی و تلفات غیرنظامیان شده است. بنابراین، درخواست اعلان قرمز را میتوان بخشی از سیاست گستردهتر آنکارا برای تبدیل اعتراض سیاسی به پیگیری حقوقی دانست. فشار حقوقی بر اسرائیل در حال گسترش است
در شرایطی که جنگ غزه همچنان یکی از اصلیترین کانونهای بحران در غرب آسیا محسوب میشود، پروندههای قضایی علیه مقامهای اسرائیلی میتواند به یکی از ابزارهای مهم فشار بینالمللی تبدیل شود.
در این میان، اقدام ترکیه علیه نتانیاهو بیش از آنکه صرفاً یک درخواست قضایی باشد، حامل پیامی سیاسی نیز هست؛ اینکه برخی دولتها تلاش دارند موضوع مسئولیت مقامهای اسرائیلی را از سطح محکومیتهای دیپلماتیک به مسیرهای حقوقی و قضایی بینالمللی منتقل کنند.
اگرچه نتیجه درخواست ترکیه از اینترپل و نحوه برخورد نهادهای بینالمللی با آن هنوز مشخص نیست، اما نفس طرح چنین درخواستی نشان میدهد که فشار حقوقی علیه مقامهای ارشد رژیم صهیونیستی همچنان در حال افزایش است و پرونده جنگ غزه میتواند پیامدهایی فراتر از میدان نظامی و عرصه دیپلماتیک برای تلآویو ایجاد کند.
