«تمرچین» مسیری که زائران به آن دل می‌بندند

این مرز که پیشتر فقط برای رفت و آمدهای مسافری به ویژه بین اقلیم کردستان عراق و جنوب آذربایجان‌غربی و همچنین ترددهای تجاری بنا نهاده شده بود، از شهریور سال ۱۴۰۱ به عنوان گذرگاه زوار اربعینی انتخاب شد.

در سال ابتدایی، به علت اندیشیده شدن دیرهنگام برنامه‌ها، میزبانی از زوارالحسین، کیفیت و کمیت پایینی داشت ولی در سال‌های بعد با تمهید زیرساخت‌های مناسب، هم در حوزه مسیرهای مواصلاتی و هم در خود مرز و برپاکردن مواکب مختلف، کمیت و کیفیت ارائه خدمات بسیار بیشتر شد.

امسال هم به عنوان سال پنجم میزبانی، شاهد اتفاقات بسیار خوبی در مرز تمرچین بودیم و علاوه بر افزایش ظرفیت اسکان در خود مرز و روانی و سهولت تردد، خدمت رسانی مواکب هم از صبح علی الطلوع تا نیمه‌های شب و بعد از نیمه شب نیز ادامه دارد که این امر رضایت بیش از پیش زائران را فراهم کرده است.

یکی از مزیت‌های مرز تمرچین در سال جاری، نظیر سال‌های گذشته خنکای هوا نسبت به مرزهای جنوبی‌ترش ازجمله مهران، خسروی، شلمچه و چذابه و البته مسیرهای متناظر در کشور عراق بوده که امسال نیز این مزیت با توجه به گرمای بی‌سابقه در کل منطقه بیشتر حس می‌شد.

همه این موارد، عاملی بود تا مرز تمرچین هر سال شکوفاتر از گذشته در راه میزبانی از زوار اباعبدالله الحسین (ع) گام برداشته و عطر و بوی حسینی در این خطه از کشور نیز حس شود.

برای مثال در زمانی که در مرز تمرچین برای تهیه گزارش از زائران اباعبدالله الحسین (ع) بودم، پیرمرد محاسن سفید کرده ای را دیدم که فقط با کیف کوچکش راهی گیت های خروجی و البته مشغول خوردن جرعه ای آب در جلو موکب بود.

به او نزدیک شدم و با لحنی پسرانه گفتم، پدرجان! زیارتت از همین الان قبول.

پیرمرد که هیچ رنگ سیاهی در محاسنش دیده نمی شد، رو به من کرد و بعد از اینکه دستش را به نشانه دوستی به سمتم دراز کرد، گفت که زیارتت همه ما و شما قبول.

از او که از ارومیه عازم شده بود، در مورد این مسیر و انتخاب تمرچین پرسیدم؛ قبل از اینکه از خنکای مسیر و نزدیکی به ارومیه و حتی رایگان بودن بخشی از مسیر بگوید؛ یک حرف زد.

او گفت که «این مسیر بسیار با صفات».

این پیرمرد که از قضا معلم قرآن، قاری به قول خودش سنین جوانی و یار غار همه محافل قرآنی بود، گفت که این سیزدهمین بار است که به عتبات مشرف می شود ولی در پنج سال اخیری که مرز تمرچین برای سفر اربعین باز شده، همه پنج سال را از این مرز به عتبات عالیات رفته است.

او گفت که حضور در این مسیر، عشق می خواهد و این عشق در تک تک زائران از مرز تمرچین وجود دارد؛ او گفت که این مسیر، یک چیز دیگر هم دارد و آن عاشقانی است که در این طرف و آن طرف مرز صف کشیده اند تا به زوار حسین، خدمت رسانی کنند.

«حاج احمدعلی» تاکید کرد که در این مسیر از تمرچین تا خود نجف، صدها نفر را دیده که با اشتیاق به سمت زائران اباعبدالله الحسین (ع) آمده و با جان و دل خدمت رسانی می کنند.

این معلم قرآن ارومیه ای همچنین گفت که «مسیر تمرچین تا نجف» خیلی وقت ها با «مشایه نجف تا کربلا» تفاوتی ندارد و انسان را به وجد می آورد تا گام به گام به حضرات معصومین (ع) نزدیک تر شود.

خدمت رسانی به زائران در گوشت و پوست ما ریشه دوانده است

مسوول یکی از موکب‌های حاضر در تمرچین هم به خبرنگار ایرنا گفت: خدمت‌رسانی به زائران اباعبدالله الحسین (ع) در ایام اربعین، در گوشت و پوست ما ریشه دوانده و امکان ندارد که ما اربعین را در تمرچین نباشیم.

صالح محمدپور افزود: یک سال که من به زیارت اربعین رفته بودم، به شوق میزبانی از زائران، به محض اتمام زیارت به ایران برگشتم و در مرز تمرچین به کمک دوستان آمدم.

وی اضافه کرد: همین که لبخند یک زائر خسته که از راه رسیده و باید راه زیادی را هم طی کند تا به کربلا برسد، برای خدمت رسانی ما زده می شود، برای ما کافی است.

او ادامه داد: نمی توان حس حضور در مسیر اربعین را به هیچ بیانی توصیف کرد و باید آن را با همه وجودت لمس کنی.