به گزارش خبرنگار ایرنا ، شکوه و عظمت الموت نیازی به روایتسازیهای تصنعی ندارد؛ صخرههای سر به فلک کشیده گازرخان و درهبندهای تاریخی آن خود گویای روایتی شگرف از پیوند نبوغ معماری نظامی با طبیعت سرکش و صعبعبور است.
سالها بود که نام الموت در کتابهای تاریخنگاران غربی و شرقی و در میان برگهای زرین باستانشناسی جهان میدرخشید، اما رسمیت یافتن این عظمت در اجلاس اخیر یونسکو، مهر تاییدی بینالمللی بر ارزشهای منحصربهفرد این پهنه تاریخی کوهستانی زد.
پذیرش بدون چالش و در همان گام نخست، گواهی بر وزن فرهنگی غیرقابل انکار ایران در عرصه بینالمللی است؛ رخدادی که موجی از شادمانی را در میان دوستداران میراث فرهنگی و مردم فرهنگدوست استان قزوین ایجاد کرد و امیدهای تازهای را برای رونق اقتصادی و فرهنگی منطقه زنده ساخت.
با این حال، این شادمانی ملی نباید چشمان ما را بر روی واقعیتهای پساثبت بپوشاند؛ تجربه نشان داده که بسیاری از محوطههای ثبت جهانی در ایران، پس از کسب لوح یونسکو در مخمصهای میان هجوم بیضابطه گردشگران و کمبود بودجههای حفاظتی گرفتار میشوند؛ ثبت جهانی اگرچه نام الموت را در ردیف مقاصد تراز اول گردشگران فرهنگی جهان قرار میدهد، اما همزمان، نظارتهای سختگیرانهای را از سوی نهادهای بینالمللی بر نحوه مدیریت، مرمت و توسعه محلی اعمال میکند.
اکنون الموت نه فقط متعلق به قزوین یا ایران، بلکه بخشی از میراث مشترک بشریت است و هرگونه سهلانگاری در نگهداری، دستاندازی به حریمهای بصری و طبیعی آن یا ناتوانی در توزیع عادلانه منافع گردشگری میان جامعه محلی، میتواند به هشدارهای جدی یونسکو و حتی خطر خروج از فهرست جهانی منجر شود.
توسعه راههای دسترسی بدون ارزیابی زیست محیطی، ساختوسازهای ناهمگون در روستاهای اطراف مانند گازرخان و عدم مدیریت ظرفیت برد گردشگران از جمله چالشهای پیشرویی هستند که برای حل آنها باید از همین امروز آستین همت بالا زد.
محمد نوذری: لزوم همافزایی دستگاههای اجرایی و توسعه متوازن گردشگری
محمد نوذری، استاندار قزوین با تبریک این افتخار بزرگ ملی به عموم مردم ایران و اهالی شریف استان قزوین، ثبت جهانی قلعههای الموت را نقطه عطفی در تاریخ معاصر و هویت تمدنی منطقه …
