با وجود چنین اظهارنظرهایی، به نظر میرسد که همانطور که مهدی تاج همواره پس از جام جهانی بر آن تاکید کرده است، تیم ملی با قلعهنویی به جام ملتها خواهد رفت، مربیای که نقدهای زیادی با وجود شرایط سختی که تیم ملی در جام جهانی به دلیل مسائل غیرفوتبالی داشت، متوجه او است.
مهمترین نقد به سرمربی تیم ملی، نوع مواجهه او با منتقدان و واکنشی است که نسبت به نتایج و عملکرد تیم ملی در جام جهانی دارد. قلعهنویی بر پذیرفتن نقد منصفانه تاکید دارد و قبول میکند که تیمش ضعفهایی داشته است اما با این وجود در روزهای بازگشت از آمریکا، سعی کرده است که کارنامه تیم ملی را موفق جلوه دهد، به طوری که توقع دارد از او باید ستایش شود؛ نه اینکه قلمهای نقد به سمت او نشانه گرفته شود.
این دستاوردسازی حتی در بین بازیکنان تیم ملی هم جریان دارد و بازیکنی مانند علیرضا بیرانوند مدعی است با توجه به شرایطی که تیم ملی به جام جهانی رفت و نتایجی که تیم گرفت، باید مجسمه قلعهنویی را بسازند.
در اینکه تیم ملی در مسیر آمادهسازی و همچنین در جریان مسابقات با مشکلات پیچیده و زیادی درگیر بود، تردیدی نیست و نباید کتمان کرد که تیم در یک شرایط نرمال مانند دورههای گذشته به جام جهانی نرفت. با این حال با توجه به همه این چالشها، کسب سه تساوی و عدم صعود از گروه آن هم در شرایطی که جام جهانی با ۴۸ تیم برگزار شد، نه یک ناکامی است و نه یک نتیجه درخشان که بخواهند برای آن سفارش ساختن مجسمه بدهند.
مهمترین نقطه اختلاف قلعهنویی و منتقدان، همینجاست، جایی که سرمربی تیم ملی و بازیکنان عملکردشان را در آمریکا، تاریخی میدانند اما در سوی دیگر بخش زیادی از جامعه هواداری و کارشناسان، این نتایج را هر چند با توجه به صعود نکردن از مرحله گروهی شکست نمیدانند اما آن را موفقیت هم ارزیابی نمیکنند.
در بحبوحه چنین مجادلهای، بیانیه عذرخواهی لیونل اسکالونی خطاب به مردم آرژانتین منتشر شد و او بابت شکست در فینال و نایب قهرمانی عذرخواهی کرد. او حتی در نشست خبری پس از بازی فینال هم آنقدر از شکست و تکرار نشدن قهرمانی ناراحت بود، که گریه صحبتهایش را ناتمام گذاشت.
عذرخواهی چندباره اسکالونی در شرایطی است که او تیمی را با وجود کمبودهایی که نسبت به سایر تیمها داشت، با جنگندگی و فوقستارهای مانند مسی، تا فینال جام جهانی ۲۰۲۶ بالا آورد و در یک قدمی تکرار قهرمانی ۲۰۲۲ قطر بود. یک کارنامه درخشان که کمتر کسی است که به او با وجود باخت در فینال، لقب یک بازنده و ناکام بدهد.
مقایسه قلعهنویی و اسکالونی اگر چه قیاس معالفارق است اما نحوه عذرخواهی و همچنین قبول ناکامی میتواند درسهای زیادی برای اهالی فوتبال داشته باشد. اسکالونی با وجود نایب قهرمانی آرژانتین در جام جهانی، ابایی از اینکه چند بار عذرخواهی کند، ندارد و نکته قابل تامل اینکه تعداد معذرتخواهیهایش شماره نمیکند و منت آن را سر مردم آرژانتین نمیگذارد.
در این سمت اما سرمربی تیم ملی فوتبال پس از حذف ایران در مرحله گروهی جام جهانی ۴۸ تیمی، با نگاهی از بالا به پایین با منتقدان سخن میگوید و مدعی است که «دو بار عذرخواهی کردم، کدام سرمربی این کار را انجام داد؟»
همین نوع نگاهها و برخوردهای یک مربی نسبت به عملکردی که ثبت میکند، جدا از مسائل فنی، کامیابی یا ناکامی یک مربی را در مسابقات بعدی رقم میزند و در آن درسها نهفته است.
وقتی سرمربی آرژانتین با وجود رسیدن به فینال و کسب نایب قهرمانی، خودش را موفق نمیداند، چطور میشود مربیای که تیمش در مرحله گروهی با تمام مشکلات و مصائبی که بدون اراده او بر سر راه تیم بوده، حذف شده است، به خودش برچسب موفق بزند.
بهتر است سرمربی تیم ملی هم با درس گرفتن از مربیان بزرگی مانند اسکالونی با واقعیت کنار بیاید، به خصوص که موفق دانستن تیم ملی در جام جهانی و اصرار بر آن، میتواند چشمها بر ضعفهایی که وجود دارد، ببندند و ایران در جام ملتها هم نتواند به یک دستاورد برسد، آن وقت باید قلعهنویی خودش را برای سومین عذرخواهی آماده کند، اتفاقی که در صورت عدم قبول واقعیت دور از ذهن نخواهد.
