کیارستمی، رقصِ حقیقت در میانِ شکافِ تصویر و سکوت

تهران- ایرنا- سینما، پیش از آنکه هنرِ نور و سایه باشد، هنرِ «نگاه» است. اما وقتی پای عباس کیارستمی به میان می‌آید، سینما دیگر تنها تماشای جهان نیست؛ بلکه کشفِ معنایِ نهفته در لایه‌های زیرینِ تکانِ خوردن یک شاخه، یا معنای عمیق سکوتِ سرد و سنگینِ یک کوهستان است. کیارستمی هنرمندی بود که به مرور آموخته بود که چگونه می‌توان با «کمترین»، «بیشترین» را به تصویر کشید.