حمیده چوبک در گفت و گو با خبرنگار ایرنا، در پاسخ به این پرسش که بعد از شنیدن خبر تایید پرونده قلعه الموت چه احساسی داشتید، اینگونه توضیح داد و افزود: نمیدانم واکنش من چگونه بود و چه انعکاسی در بین مردم داشت اما بار سنگینی بر دلم بود و نگرانی عمیق و دلواپسی داشتم. فکر میکردم عمر کاری من کفاف نمیدهد که ثبت جهانی الموت را مشاهده کنم چون چالشهای زیادی وجود داشت که گفتنی نیست اما وقتی این پرونده در یونسکو به ثبت رسید، رها و کامروا شدم.
مدیر پایگاه میراث جهانی الموت در پاسخ به پرسش دیگری مبنی بر اینکه چه چالشهایی برای ثبت این پرونده وجود داشت، اظهار کرد: طبق برنامهریزیها باید منظر فرهنگی همه قلعهها را کار میکردیم اما مشکلاتی وجود داشت و این کار انجام نشد. این چالشها در همه جا وجود دارد، ما با امکانات محدود توانستیم این مجموعه را در جهان ثبت کنیم.
چوبک تاکید کرد: اعتباراتی که به بخش میراث فرهنگی اختصاص داده میشود هرگز پاسخگوی حجم گسترده آثار ارزشمند کشور نیست. زمانی که خانم تاناکوچی مسئول یونسکو در ایران بود، به صراحت گفت «کل اعتبار میراثفرهنگی ایران برابر با هزینه یک پروژه مطالعاتی در جهان است.»
وی افزود: ما با امکانات و اعتبارات جهانی فاصله زیادی داریم و همین کمبود منابع فنی و مالی باعث میشود رسیدن به اهداف زمانبرتر و دشوارتر شود، با این وجود، اینکه توانستهایم این آثار را تا این حد شناسایی، کاوش و بررسی کنیم مانند یک معجزه است.
متخصصان جوان الموت؛ از شور تا گریز
مدیر پایگاه میراث جهانی الموت به نقش نیروهای متخصص اشاره کرد و گفت: گروهی جوان و حدود ۳۰ نفره که همگی متخصص و تراز اول بودند، خارج از چارچوبهای سخت اداری، همچون سربازان در میدان عمل، شبانهروز در پایگاه کار میکردند.
وی افزود: وقتی امکانات مالی کاهش مییابد، انگیزه این نیروهای جوان نیز آسیب میبیند و ناچار به ترک کار میشوند. اکنون با خلأ نیروهای متخصص مواجه هستیم که امیدواریم با تدابیر اتخاذ شده، زمینه تامین این نیروها …
