میان اشک و آفتاب …

به گمانم از همان نخستین قدم که در این جاده گذاشتم، دیگر مسافر یک راه نبودم؛ گویی خودِ راه، مرا با خود می‌برد. هر چه پیش‌تر می‌رفتم، فاصله‌ام با دنیا کمتر و نزدیکی‌ام با آسمان بیشتر می‌شد. اینجا، اربعین تنها یک مراسم نیست؛ تپش مشترک میلیون‌ها دل است که از اقصی‌نقاط جهان، به یک قبله عشق می‌تپند.

در این مسیر، زمین بوی آسمان گرفته است. جاده، زیر گام‌های میلیون‌ها زائر، به رودی خروشان از ایمان و محبت بدل شده؛ رودی که از دل روستاها و شهرها، از کوه‌ها و دشت‌ها می‌گذرد و سرانجام در دریای بی‌کران کربلا آرام می‌گیرد. من نیز قطره‌ای کوچک از این اقیانوس بی‌انتها هستم؛ قطره‌ای که هر قدمش، تمنای رسیدن است. …