کنارک؛ شهری که زندگی در آن همواره میان دریا و خشکی در نوسان بوده است. اما این روزها، مرز میان امید و بقا، دیگر تنها با موج و شن ترسیم نمیشود؛ بلکه با صدای بم جنگندهها و هراسِ سایهگستردهی آسمان رقم میخورد. بندر چیزی فراتر از پهلوگاه قایقهاست؛ فضایی که خاطره، معاش و هویت در آن شکل میگرفت، بیآنکه سایهی جنگ بر آن بیفتد. خانههای موقت، گردوغبارِ همیشهنشین، نور تند و بیامان جنوب، خط ساحلی و چهرههای ساکتِ مردمانش، همه و همه، امروز برای ما نه فقط یادآورِ زیستن، که یادآورِ چیزیاند که در آستانهی ازدسترفتن قرار گرفته است.
