نورنیوز-گروه بین الملل: امانوئل ماکرون، رئیسجمهور فرانسه روزهای یکشنبه و دوشنبه در پاریس از محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان در چارچوب سفر رسمی وی استقبال خواهد کرد.
دو طرف در این دیدار درباره مسائل منطقهای و تقویت شراکت دوجانبه گفتوگو خواهند کرد.
بر اساس بیانیهای که کاخ الیزه روز پنجشنبه منتشر کرد، هدف این سفر تبادل نظر درباره بحرانهای اصلی منطقه است؛ آن هم در شرایطی که وضعیت غرب آسیا، با تداوم چندین وضعیت تنش در ایران، یمن و لبنان، همچنان بهطور ویژه بیثبات است.
این نخستین سفر ولیعهد عربستان به فرانسه از دسامبر ۲۰۲۴ خواهد بود. دو مقام در جریان این سفر، نشست شورای مشارکت راهبردی فرانسه و عربستان را برگزار میکنند. دستورکار همچنین شامل بررسی «موضوعات کلان اقتصادی و راهبردی» تشکیلدهنده چارچوب شراکت میان دو کشور است که توافقهای همکاری نظامی و اقتصادی در حوزههای انرژی و هوانوردی را در بر میگیرد.
این سفر روز یکشنبه با آیین اختتامیه «جام جهانی ورزشهای الکترونیک» آغاز میشود؛ رقابت بازیهای ویدئویی که برای نخستین بار خارج از عربستان برگزار میشود. الیزه این رویداد را نشانهای از تمایل مشترک فرانسه و عربستان برای تبدیل ورزش و فرهنگ به ابزاری برای نزدیکی میان دو کشور توصیف کرد.
نظم منطقهای سنتی در خاورمیانه، در پی جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران و همچنین جنگ غزه به پایان راه رسیده است. ناتوانی واشینگتن در سرنگونی رژیم تهران و حفاظت از متحدان خلیج فارس، بنبست در مسئله فلسطین، پایههای امنیتی و اخلاقی دهههای گذشته را ویران کرده است. تحولات اخیر ثابت کرد که قدرت نظامی محدودیتهای جدی دارد و متحدان منطقهای دیگر نمیتوانند به تضمینهای امنیتی آمریکا تکیه کنند. فروپاشی این نظم، فرصتی نادر برای واشینگتن ایجاد میکند تا سیاست خود را از «مهار نظامی» به سوی «دیپلماسی فراگیر» و حمایت از حقوق بشر و دموکراسی تغییر دهد.
تحلیل ریشههای بحران و فروپاشی نظم قدیمی
1 میراث نظم ۱۹۹۱ و فرسایش تدریجی نظم خاورمیانهای که پس از فروپاشی شوروی و آزادسازی کویت در سال ۱۹۹۱ شکل گرفت، بر پایه سه رکن اساسی بود:
برتری نظامی آمریکا: ایجاد شبکهای از پایگاههای نظامی برای مهار ایران و عراق
تضمین امنیت استبداد: حمایت از رژیمهای اقتدارگرا در ازای ثبات منطقهای و جریان انرژی
فرآیند صلح اعراب و اسرائیل: تلاش برای ادغام اسرائیل در یک چارچوب امنیتی مشترک با اعراب
شکست در اجرا: در حالی که این نظم برای نخبگان و کشورهای ثروتمند خلیج فارس منافعی داشت، برای اکثریت مردم منطقه با خشونت، محرومیت و سرکوب همراه بود.
2 غزه و جنگ با ایران
دو رویداد کلیدی به عنوان کاتالیزور نهایی برای پایان دادن به نفوذ آمریکا عمل کردند:
جنگ غزه (نابودی اخلاقی): حمایت بیچون و چرا از اسرائیل، ادعاهای حقوق بشری آمریکا را نزد افکار عمومی بیاعتبار کرد.
جنگ با ایران (شکست توهم قدرت نظامی): ناتوانی در تغییر رژیم و بسته شدن تنگه هرمز ثابت کرد که قدرت نظامی آمریکا دیگر نمیتواند امنیت مطلق ایجاد کند.
3 شکافهای کلیدی و واقعیتهای نوین منطقهای
بیاعتمادی متحدان خلیج فارس: رهبران عرب از اینکه واشینگتن بدون مشورت با آنها وارد جنگ با ایران شد و نتوانست یا نخواست از آنها در برابر حملات ایران محافظت کند، خشمگین هستند.
رقابتهای درونی: تنزاع میان عربستان و امارات بر سر رهبری منطقه و روابط با اسرائیل، تلاشهای آمریکا برای ایجاد یک جبهه متحد ضد ایرانی را مختل کرده است.
خودمختاری بازیگران: متحدان سابق اکنون به دنبال معاملات جانبی با ایران و گسترش روابط با چین و روسیه هستند تا خلأ قدرت آمریکا را پر کنند.
4 وضعیت بازدارندگی و تهدیدات مداوم
تابآوری ایران: علیرغم آسیبهای ناشی از جنگ، رژیم ایران برجا مانده و توانایی خود را برای نبرد در «منطقههای خاکستری» و استفاده از نیروهای نیابتی حفظ کرده است.
توسعهطلبی اسرائیل: اسرائیل بدون توجه به نظر آمریکا، به دنبال الحاق کرانه باختری و تداوم مداخلات نظامی در لبنان و سوریه است.
بیثباتی اقتصادی: جنگ، قیمت سوخت و مواد غذایی را افزایش داده و در کشورهایی مانند مصر، پتانسیل خیزشهای مردمی مشابه سال ۲۰۱۱ را تقویت کرده است.
5 فرصتهای راهبردی برای تغییر مسیر
آمریکا برای جلوگیری از زوال کامل، باید پارادایمهای خود را تغییر دهد:
الف) از تهاجم به دفاع
به جای بازسازی پایگاههای تخریب شده، بر سرمایهگذاری در موارد زیر تمرکز کند:
- اشتراکگذاری اطلاعاتی
- سیستمهای دفاع موشکی برای شرکای خلیج فارس
- تأمین آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز.
ب) دیپلماسی به جای مهار
تغییر رویکرد در قبال ایران از مهار نظامی به سوی فرآیند دیپلماتیک که ایران را به عنوان یک شریک در سیستم امنیتی منطقه بپذیرد. این نگاه حتی در میان برخی چهرههای تندرو مانند ونس نیز دیده میشود.
ج) بازتعریف روابط با متحدان
- فشار بر اسرائیل: مشروط کردن حمایتها به احترام به حقوق بشر، توقف شهرکسازی و پایان دادن به اقدامات بیثباتکننده
- پایانِ دادن به چک سفید به مستبدان: تشویق به اصلاحات دموکراتیک و حمایت از حقوق بشر به عنوان تنها راه دستیابی به ثبات پایدار در بلندمدت.
نتیجهگیری
نظم قدیمی خاورمیانه مانند امپراتوریهای بریتانیا و فرانسه پس از بحران سوئز در سال ۱۹۵۶، در حال محو شدن است. اگرچه خروج فیزیکی آمریکا بلافاصله رخ نخواهد داد، اما مشروعیت و کارآمدی مدل قدیمی از بین رفته است. واشینگتن با انتخابی حیاتی روبروست: یا به مدیریت بحرانهای بیپایان در یک سیستم شکستخورده ادامه دهد، یا شجاعت لازم برای پیریزی یک نظم جدید مبتنی بر دیپلماسی، دفاع جمعی و حاکمیت قانون را پیدا کند. شکست در تغییر مسیر، منجر به محو شدن تدریجی نفوذ آمریکا در منطقهای خواهد شد که بیش از سه دهه تحت سلطه مطلق آن بود.
*ترجمه: کانال بازنگاه
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
دیدارنیوز: بریتانیا و چند کشور متحد اسرائیل خواستار توقف پروژه شهرکسازی ای۱ شدند.
به نقل از بی بی سی، رهبران بریتانیا، کانادا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، نروژ و هلند در یک بیانیه مشترک با تاکید دوباره بر «راه حل دو کشوری»، تصمیم دولت اسرائیل برای انتشار مناقصههای ساخت و ساز مربوط به پروژه شهرک سازی معروف به ای۱ را «غیرقابل قبول» خواندند و از شرکتهای ساختمانی خواستند در این مناقصهها شرکت نکنند.
این کشورها در این بیانیه به شرکتهایی که قصد دارند در این پروژه مشارکت کنند، هشدار دادند که ممکن است درگیر «مساله نقض جدی حقوق بینالملل» شوند.
در این بیانیه که روز پنجشنبه منتشر شد، آمده: «جامعه بینالملل مدتهاست با گسترش این شهرکسازی مخالفت کرده و نگرانیهای عمیق خود را، هم بهصورت خصوصی و هم علنی، ابراز کرده است.»
کشورهای صادر کننده بیانیه احداث این شهرک را باعث «شکاف در کرانه باختری» دانست و از دولت اسرائیل خواستند که «فوراً از این طرحها عقبنشینی کند و به گسترش شهرکها در کرانه باختری پایان دهد: «این اقدامات نهتنها ما را از صلح دورتر میکند، بلکه جایگاه بینالمللی اسرائیل را نیز بیش از پیش تضعیف خواهد کرد.»
توسعه طرح ای۱ مدتهاست به عنوان مانعی جدی در برابر تشکیل کشور مستقل فلسطین مطرح بوده است. دلیل این امر موقعیت استراتژیک منطقه ای۱ است: این منطقه بخشهای جنوبی بیتالمقدس را از مناطق شمالی آن جدا میکند و مانع شکلگیری یک پیوستگی شهری فلسطینی میان رامالله، بیتالمقدس شرقی و بیتلحم خواهد شد.
