سیاست معاصر توانایی خود را برای تصویرسازی از آینده از دست داده است. در گذشته، احزاب و جنبشهای سیاسی با برنامههای بلندمدت، وعده تغییر و چشمانداز آینده معنا پیدا میکردند؛ اما امروز سیاست بیشتر درگیر نوستالژی، مدیریت بحران و اهداف کوتاهمدت شده است. در همین خلأ، شرکتهای بزرگ فناوری، بهویژه بازیگران سیلیکونولی، میدان تخیل آینده را در اختیار گرفتهاند و آیندهای را ترسیم میکنند که بیش از آنکه تحت کنترل دموکراتیک باشد، در خدمت پروژههای شرکتی و منافع نخبگان اقتصادی است.
