صنعت خودروی ایران در فاصله خرداد ۱۴۰۳ تا خرداد ۱۴۰۴ با مجموعهای کمسابقه از شوکهای ارزی، انرژی، اجتماعی، نظامی و ژئوپلیتیکی روبهرو شد؛ شوکهایی که نهتنها تولید و زنجیره تأمین را مختل کردند، بلکه امکان برنامهریزی را نیز از مدیران صنعتی گرفتند. با این حال، عملکرد متفاوت خودروسازان در برابر این شرایط نشان داد که محیط بیرونی، هرچند تعیینکننده است، اما کیفیت مدیریت نیز میتواند دامنه آسیب را کاهش دهد. در سالی که تولید کل خودرو در کشور ۲۰ درصد افت کرد، ایرانخودرو با رشد ۴ درصدی تولید، سهمی معادل نیمی از تولید کشور، صفرکردن تعهدات معوق و بازگشت به سود خالص، تصویری متفاوت از تابآوری صنعتی ارائه کرد. مهمترین درس این دوره آن است که در شرایط بحران، سرعت تصمیمگیری، انعطاف عملیاتی و شناخت زنجیره تأمین میتواند مرز میان بقا و سقوط را تعیین کند.
