داده های مرکز آمار نشان میدهد ضریب جینی خانوارهای کشور در سال ۱۴۰۳ کاهش یافته، اما این کاهش الزاماً به معنای بهبود پایدار عدالت اقتصادی نیست. بررسی جزئیات نشان میدهد کوچکتر شدن فاصله آماری میان دهکها بیشتر از مسیر افت مخارج دهکهای بالا و نه افزایش واقعی توان اقتصادی دهکهای پایین رخ داده است. بنابراین مسئله اصلی اقتصاد ایران فقط سطح نابرابری نیست، بلکه ریشههای ساختاری آن است؛ ریشههایی که از اقتصاد رانتی و خصولتیسازی تا تورم مزمن، نظام مالیاتی ناکارآمد، یارانههای غیرهدفمند، تحریمها، تمرکز ثروت در داراییهای غیرمولد و شکافهای بازار کار و جغرافیا امتداد دارد.
