به گزارش اقتصادنیوز، متن زیر برگردان فارسی مقالهای با عنوان «Why People Hoard: The economics of scarcity» نوشته پژوهشگر جوان ایرانی، احسان موسوی، است که در وبسایت بنیاد آموزش اقتصاد (FEE) منتشر شده است. ترجمه فارسی این مقاله با موافقت نویسنده در اقتصادنیوز منتشر میشود.
احسان موسوی دانشجوی کارشناسی ارشد اقتصاد و تحلیل دادهها در دانشگاه برگامو، ایتالیا است. تمرکز دانشگاهی او اقتصاد سیاسی و اقتصاد پولی است. او عضو مرکز مرکاتوس و انجمن هیوم است. تحقیقات او برای کنفرانس انجمن مون پلرن ۲۰۲۴ انتخاب شده و نوشتههای او در واشنگتن تایمز و YSI INET منتشر شده است. همچنین کتاب «درک سازوکارهای پول» نوشته رابرت مورفی، با ترجمه فارسی احسان موسوی در ایران به چاپ رسیده است.
****
همه ما بارها شنیدهایم که احتکار معمولاً به طمعورزی نسبت داده میشود و بهشدت محکوم میگردد. برای نمونه، جان اشتاینبک در کتاب «خوشههای خشم»، احتکار را به طمع و سوءاستفاده مالیِ غیراخلاقی نسبت میدهد و آن را بهعنوان یک شکست و ناکارآمدی اجتماعی تصویر میکند. دانته نیز در سرود هفتم «کمدی الهی»، احتکارکنندگان را در کنار اسرافکاران قرار میدهد و بیان میکند که مجازات آنها این است که مجبورند وزنهها و بارهای سنگین را با سینه خود هل بدهند.
اما آیا سودجویی در جریان یک بحران، صرفاً بروز و ظهوری از طمع است یا هدف و کارکرد اجتماعی گستردهتری را دنبال میکند؟ هایک استدلال میکند که این کار، یک هدف و کارکرد حیاتی را برآورده میسازد.
برای درک علّت آن، ابتدا باید بفهمیم هنگام وقوع یک بحران چه بلایی سر یک اقتصاد میآید. بحران چه یک همهگیری (پاندمی) باشد و چه یک جنگ، ناگهان جامعه را دچار اختلال میکند. بحران همه افراد را به درون یک محیط ناآشنا و ناامن میاندازد. مردمانی که پیش از این، بودجهبندیِ روتین و مشخصی داشتند و نسبت به آینده احساس اطمینان میکردند، اکنون باید با یک رویداد جدید و ناگهانی دستوپنجه نرم کنند.
افراد، دیگر بر این باور نیستند که برنامههایشان برای آینده، طبق انتظاراتشان پیش خواهد رفت. برای مثال، در جریان کووید-۱۹، اختلالات شغلی و مشکلات زنجیره تأمین منجر به تعطیلی کارخانهها شد، که این امر از طریق افزایش قیمتها سیگنالی را به بازارها …
