ما صفحه گوشی را نگاه میکنیم تا ببینیم چه کسی آنلاین است، چه کسی آخرین بار چه زمانی دیده شده و چه کسی هنوز خبری از خودش نداده. بعد، از روی سکوت آدمها برای خودمان داستان میسازیم؛ شاید گرفتار است، شاید ندیده، شاید یادش رفته، شاید دیگر مثل قبل برایش مهم نیستیم.
در میان همهی روزمرگیها و شلوغیها، تنهایی است که خودش را به ما میچسباند و برای فرار از آن هیچ وسیلهای نزدیکتر از گوشی نیست. ما با وارد دنیای مجازی شدن، میان صدها مخاطب، گروههای مختلف و انبوهی از اعلانها گشتن، دنبال یک نفر میگردیم که نبودنش بیشتر از حضور همه به چشم میآید.
پیامها گاهی نشانهاند؛ نشانه اینکه هنوز کسی به یاد ماست، هنوز جایی در ذهن کسی داریم و هنوز برای یک نفر، آنقدر مهم هستیم که چند ثانیه از وقتش را به ما اختصاص بدهد.و وقتی پیامی نمیرسد، گوشی را کنار نمیگذاریم. منتظر میمانیم تا شاید چند دقیقه بعد برسد. شاید شب. شاید فردا. شاید کسی بالاخره یادش بیاید که ما هم در این جهان شلوغ، منتظر یک احوالپرسی ساده ماندهایم.
ما به چک کردن پیامها معتاد نشدهایم؛ به امیدِ دیده شدن وابستهایم. و چه چیزی از این امید کوچک، هم شیرینتر و هم دردناکتر؟
همچنین بخوانید جریمه برای فیلمبرداری هنگام رانندگی قیمت بستههای اینترنتی کاهش مییابد؟ هیجان عبور از راهرویی با ۳۱۱ پله شگفتانگیز «لیدا کاوه» دختری که بسیاری از ایرانیان چشمبه راه او هستند+عکس
