به گزارش اقتصادنیوز، روح الله اسلامی، دانشیار علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد در یادداشتی در روزنامه سازندگی نوشت:
ملتها تنها با منابع طبیعی یا قدرت نظامی بزرگ نمیشوند؛ آنچه سرنوشت آنها را تعیین میکند، تصویری است که از آینده خود میسازند. آینده، پیش از آنکه یک مقصد باشد، یک «تصور مشترک» است و هر تصور از آینده، نوعی کنش سیاسی، اقتصادی و اجتماعی را شکل میدهد. جامعهای که آینده را میبیند، سرمایهگذاری میکند، نوآوری میآفریند و امید تولید میکند؛ اما جامعهای که آینده را از دست میدهد، منابع خود را نیز بهتدریج از دست خواهد داد.
ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به گفتوگو درباره آینده نیاز دارد. نه آیندهای که تنها در قالب دوگانههای جنگ و صلح، میدان و دیپلماسی، شرق و غرب یا مقاومت و سازش تعریف شود؛ بلکه آیندهای که از این دوگانههای کاذب عبور کند و بر مسئله اصلی متمرکز شود: چگونه میتوان ظرفیتهای ملی ایران را به رفاه شهروندان، قدرت ملی و اعتبار بینالمللی تبدیل کرد؟
ایران از معدود کشورهایی است که همزمان از مزیتهای کمنظیر جغرافیایی، انسانی، تاریخی و اقتصادی برخوردار است. ذخایر عظیم نفت و گاز، معادن ارزشمند، موقعیت ژئوپلیتیکی ممتاز، دسترسی به آبراههای راهبردی، قرار گرفتن در مسیر کریدورهای زمینی، ریلی، هوایی، انرژی و ارتباطات، ظرفیتهای گسترده گردشگری و میراث فرهنگی، سرمایههایی هستند که بسیاری از کشورها تنها بخشی از آنها را در اختیار دارند.
اما تجربه توسعه نشان میدهد که منابع، توسعه نمیآورند؛ نهادها و حکمرانی توسعه میآورند. منابع تنها زمانی به ثروت تبدیل میشوند که در چارچوب سیاستگذاری هوشمند، سرمایهگذاری پایدار و ارتباط مؤثر با اقتصاد جهانی قرار گیرند.
سرمایه اصلی ایران، تنها نفت و گاز نیست؛ بلکه سرمایه انسانی آن است. جامعه ایران از جوانانی تحصیلکرده، زنان توانمند، دانشگاههای گسترده، متخصصان فنی، کارآفرینان و نسل آشنا با فناوری تشکیل شده است. البته این سرمایه نیز نامحدود نیست. روند سالمندی جمعیت، مهاجرت نخبگان و کاهش نرخ باروری نشان میدهد که فرصت جمعیتی ایران همیشگی نخواهد بود. پنجره جمعیتی، همانند منابع طبیعی، اگر در زمان مناسب به کار گرفته نشود بهتدریج بسته خواهد شد.
از اینرو، مهمترین مسئله ایران …
