به گزارش اقتصادنیوز به نقل از آوش، در روزهای انتهای اردیبهشت ۱۴۰۵، انتشار بستهای از آمارهای تازه و تکان دهنده از سوی مراجع جمعیتی و پژوهشکدههای اجتماعی کشور، شوک جدیدی را به جامعهشناسان و سیاستگذاران حوزه خانواده وارد کرد؛ آمارهایی که نشان میدهند نرخ تجرد قطعی در ایران با رشدی نزدیک به ۷ برابر نسبت به دهههای گذشته، عملا از یک پدیده جمعیتی ساده به یک ابربحران ملی تبدیل شده است.
این دگرگونی هولناک ساختاری که ریشه در سقوط قدرت خرید طبقه متوسط، ناامیدیهای پایدار اقتصادی و رواج الگوهای زیستی جایگزین مانند همخانگیهای غیررسمی دارد، جامعه را به سمت سناریوی تاریک «سالمندی تنها» سوق میدهد؛ چشماندازی که در آن میلیونها زن و مر سالمند بدون همسر، فرزند یا شبکههای حمایتی سنتی، سربار ساختارهای ناتوان درمانی و رفاهی کشور خواهند شد. سقوط آزاد نرخ تشکیل خانواده در آستانه نیم قرن زندگی
بررسی آمارهای رسمی انتشار یافته در نیمه نخست تیرماه ۱۴۰۵ نشان میدهد که هماکنون جامعه ایران با یک دگرگونی بیسابقه در ساختار تجرد روبهروست. طبق این ارقام، شمار مجردهای در سن ازدواج کشور از مرز ۱۷ میلیون و دویست هزار نفر عبور کرده است که از این میان، حدود ۱۲ میلیون و هشتصد هزار نفر را جوانانی تشکیل میدهند که هنوز در سنین متعارف باروری و ازدواج یعنی زیر چهل و پنج سال قرار دارند. اما بحرانیترین بخش این دادهها مربوط به شاخص تجرد قطعی یعنی افرادی است که بدون حتی یکبار تجربه زندگی مشترک، سن پنجاه سالگی را پشت سر گذاشتهاند. آمارهای اخیر تایید میکنند که نرخ تجرد قطعی در میان زنان ایرانی به عدد بیسابقه ۱۴ درصد و در میان مردان به مرز چهار و نیم درصد رسیده است که این ارقام در مقایسه با نرخ ۱.۱ درصدی ثبت شده در سرشماری سال ۱۳۶۵، افزایشی نزدیک به ۷ برابر را نشان میدهد.
پژوهشهای آماری نشان میدهند که در گروه سنی بالای سنین متعارف ازدواج یعنی افراد بین چهل تا پنجاه سال، هماکنون بیش از یک میلیون و ۱۶۰ هزار نفر در آستانه ورود به تجرد قطعی قرار دارند. توزیع جنسیتی این آمار به شدت نگران کننده و نامتقارن است، چرا که از این جمعیت شناور در مرز تجرد قطعی، سهم زنان مجرد حدود ۹۸۰ هزار نفر یعنی نزدیک به ۷۵ درصد کل این گروه است و سهم مردان تنها ۳۲۰ هزار نفر برآورد میشود.
اینعدم …
