اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه در ابتدای نشست هفتگی خود یاد ۳ شهید مفقودالاثر حادثه میناب را گرامی داشت و متنی در این رابطه قرائت کرد:
امروز جلسهمان را در حضور سه شهید جاویدالاثر مدرسه شجره طیبه میناب آغاز میکنیم؛ شهید امیرعلی جداوی، شهید مسیحا سالاری که به ماکان نصیری، بهعنوان کسی که تا امروز فکر میکردیم تنها مفقودالاثر جنایت جنگی آمریکا در میناب است، اضافه شدند.
هفته گذشته، باز هم ایران، میناب شد؛ صحنهای که تاریخ کمتر به خود دیده است. تشییع دوباره فرشتگان، پارههای پیکر دخترکان و پسران ایران. دست و پا و انگشتهایشان را، قطعههای بدن بچههایمان را، به خاک سپردیم؛ با چه زجری. باز هم با تمام وجود، کمکهای آمریکایی را لمس کردیم.
تصویر مادر سپیدمویی که از درد و اندوه به خود میپیچید و حاضر نبود این آخرین بازمانده از کودکش را از دست بدهد، برای همیشه در حافظه ایرانیان ثبت شد. دیدید چگونه بازوی کوچکِ قطعشده فرزند را میبویید، بر پیشانی و صورت میمالید و چگونه آن را از قبر باز گرفت و باز هم طلب کرد.
چگونه میتوان فرزند را از مادر جدا کرد و به خاک سپرد؛ حتی اگر تکهای کوچک از انگشت یا دستِ لهشده باشد؟
من از همینجا از خانم کایا کالاس که نگران حقوق بشر مردم ایران بودند و هر از چند گاهی به بهانه حقوق بشر بیانیهای علیه ایران صادر میکنند و کسانی را در فهرست تحریمهای حقوق بشر قرار میدهند، سؤال میکنم که آیا اینها ایرانی نیستند؟ آیا اینها انسانهای بیگناه نبودند؟
از دولت فرانسه سؤال میکنم که همین هفته گذشته ادعای حمایت از ایرانیان و جامعه مدنی ایران را مطرح کردند، به بهانه اقدام ایران برای پاسخگو کردن دو دیپلمات آنها که در ایران، تحت پوشش دیپلمات، به اقدامات مداخلهجویانه …
