این مؤلفهها همچنان بخش مهمی از قدرت ملی را تشکیل میدهند و تحولات سالهای اخیر نیز بار دیگر اهمیت امنیت، جغرافیا و بازدارندگی را یادآور شده است. اما در کنار این عوامل، متغیرهای دیگری با سرعتی چشمگیر در حال افزایش وزن هستند؛ متغیرهایی مانند فناوری، نوآوری، سرمایه انسانی، شبکههای تولید، نهادهای کارآمد، توان حل مساله و ظرفیت حضور موثر در اقتصاد جهانی. به همین دلیل، رقابت میان کشورها نیز وارد مرحلهای تازه شده است. اگر در گذشته بسیاری از رقابتها بر تصرف سرزمین، کنترل منابع یا گسترش بازارها استوار بود، امروز بخش مهمی از این رقابت بر سر جایگاه کشورها در اقتصاد جهانی، جریان دانش، فناوری، سرمایه، استانداردها و همکاریهای بلندمدت شکل میگیرد. این بدان معنا نیست که ژئوپلیتیک جای خود را به ژئواکونومی داده یا قدرت سخت اهمیت خود را از دست داده است؛ بلکه واقعیت آن است که قدرت ملی امروز بیش از هر زمان دیگری از ترکیب هوشمندانه مؤلفههای سنتی و نوین قدرت شکل میگیرد. این تحول، پرسشی جدی را پیش روی سیاستگذاران قرار میدهد: آیا شیوه اندیشیدن ما درباره دیپلماسی اقتصادی نیز همگام با این تغییرات دگرگون شده است؟
سالهاست که در ادبیات توسعه و تجارت خارجی، موفقیت اقتصادی با شاخصهایی مانند رشد صادرات، افزایش مبادلات یا گسترش بازارهای هدف سنجیده میشود. این شاخصها همچنان ضروری هستند، اما دیگر برای توضیح موفقیت کشورها کافی نیستند. تجربه اقتصادهای موفق نشان میدهد آنچه جایگاه آنها را ارتقا داده، صرفا افزایش حجم تجارت نبوده، بلکه توانایی آنها در تبدیل ظرفیتهای علمی، صنعتی، فناورانه و نهادی به مزیتهای پایدار اقتصادی بوده است.
از این منظر، دیپلماسی اقتصادی دیگر صرفا ابزاری برای تسهیل تجارت خارجی نیست؛ بلکه به یکی از مهمترین ابزارهای افزایش قدرت اقتصادی کشور تبدیل شده است. ماموریت آن تنها گشودن بازارهای جدید …
