در روزهای انتهای اردیبهشت ۱۴۰۵، انتشار بستهای از آمارهای تازه و تکان دهنده از سوی مراجع جمعیتی و پژوهشکدههای اجتماعی کشور، شوک جدیدی را به جامعهشناسان و سیاستگذاران حوزه خانواده وارد کرد؛ آمارهایی که نشان میدهند نرخ تجرد قطعی در ایران با رشدی نزدیک به ۷ برابر نسبت به دهههای گذشته، عملا از یک پدیده جمعیتی ساده به یک ابربحران ملی تبدیل شده است. خبر مرتبط معرفی سالمندترین استانهای کشور / این دو استان شمالی صدرنشین شدند
رئیس سازمان بهزیستی کشور اعلام کرد که ۱۴ درصد جمعیت ایران سالمند هستند و گیلان و مازندران در صدر سالمندترین استان ها قرار دارند.
این دگرگونی هولناک ساختاری که ریشه در سقوط قدرت خرید طبقه متوسط، ناامیدیهای پایدار اقتصادی و رواج الگوهای زیستی جایگزین مانند همخانگیهای غیررسمی دارد، جامعه را به سمت سناریوی تاریک «سالمندی تنها» سوق میدهد؛ چشماندازی که در آن میلیونها زن و مر سالمند بدون همسر، فرزند یا شبکههای حمایتی سنتی، سربار ساختارهای ناتوان درمانی و رفاهی کشور خواهند شد. سقوط آزاد نرخ تشکیل خانواده در آستانه نیم قرن زندگی
بررسی آمارهای رسمی انتشار یافته در نیمه نخست تیرماه ۱۴۰۵ نشان میدهد که هماکنون جامعه ایران با یک دگرگونی بیسابقه در ساختار تجرد روبهروست. طبق این ارقام، شمار مجردهای در سن ازدواج کشور از مرز ۱۷ میلیون و دویست هزار نفر عبور کرده است که از این میان، حدود ۱۲ میلیون و هشتصد هزار نفر را جوانانی تشکیل میدهند که هنوز در سنین متعارف باروری و ازدواج یعنی زیر چهل و پنج سال قرار دارند. اما بحرانیترین بخش این دادهها مربوط …
