یکی از مسائلی که آموزش و پرورش ایران، بهخصوص در 40 الی 70 سال اخیر، با آن مواجه بوده، هرج و مرجی است که بخشی از آن ناشی از عدم فهم سیاستگذاران و مسوولان آموزش و پرورش از مساله «رویکرد آموزشی» بوده است. در جهان ما چهار رویکرد عمده آموزشی داریم: 1. رویکرد رفتارگرایانه؛ 2. رویکرد شناختی؛ 3. رویکرد تکاملی؛ 4. رویکرد انسانگرایانه. هرکدام از این رویکردها فرضیات خاصی را در باب جهان، انسان، آموزش و الی آخر دارند.