زغالسنگ در ایران، برخلاف تصور رایج، تنها یک ماده معدنی نیست، بلکه یکی از حلقههای راهبردی زنجیره تولید فولاد و در سالهای اخیر، یکی از گزینههای جدی برای بازآرایی سبد انرژی کشور به شمار میرود. در شرایطی که ناترازی گاز، محدودیت تامین سوخت صنایع و افزایش فشار بر شبکه برق، سیاستگذاران را به سمت استفاده از سوختهای جایگزین سوق داده است، نقش زغالسنگ نیز بار دیگر در محاسبات اقتصادی و انرژی کشور پررنگ شده است. با این حال، صنعتی که میتواند بخشی از نیاز صنایع فولادی و حتی نیروگاهی را تامین کند، خود با مجموعهای از چالشهای ساختاری دستوپنجه نرم میکند؛ از قیمتگذاری دستوری و کمبود سرمایهگذاری گرفته تا فرسودگی تجهیزات، مشکلات ایمنی، کمبود مواد ناریه و بحران نقدینگی.
