سومین روز صعود بورس

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، علی بازگشا، سخنگوی باشگاه پرسپولیس، پس از دیدار پرسپولیس مقابل استقلال خوزستان اظهار داشت : خدا را شکر که بازی امروز برگزار شد و توانستیم با سه امتیاز و یک اختلاف خوب، به استقبال بازی بعدی برویم. 

وی افزود: طبیعی است که در شروع فصل، هماهنگی‌ها ممکن است هنوز به دقت و کیفیت مطلوب نرسیده باشد و اتفاقات خاصی رخ دهد. 

بازگشا ادامه داد : ورزشگاه شهر قدس نیز محدودیت‌هایی دارد که همه تلاش خود را می‌کنیم تا این مسائل پیش نیاید. امیدواریم در ادامه لیگ، هماهنگی میان همه ارکان برگزاری مسابقات بیشتر شود و شاهد بازی‌های بهتر و شرایط مناسب‌تری باشیم.

بازگشا گفت : در رابطه موضوع با تماشاگر بودن دیدار پرسپولیس و تراکتور ، مجموعه مدیریتی باشگاه باید تصمیم بگیرد و مواضع باشگاه را در روزهای آینده اعلام خواهیم کرد.  کد ویدیو دانلود ویدیو فیلم اصلی

سخنگوی باشگاه پرسپولیس بیان کرد : اگر تضمین داده شود که در بازی برگشت در ورزشگاه آزادی، امکان حضور ۱۰۰ هزار هوادار پرسپولیس فراهم خواهد بود، آن زمان می‌توانیم درباره این موضوع تصمیم‌گیری کنیم. 

با این حال، این مسئله در اختیار مدیریت باشگاه است و تاکنون اعلام نظر جدیدی از سوی سازمان لیگ درباره ورزشگاه آزادی به ما نشده است.

سخنگوی باشگاه پرسپولیس ادامه داد: ورزشگاه شهدای شهر قدس، ورزشگاه کوچکی است و ما ظرفیت این را نداریم میزبانی در خور داشته باشیم. ما هنوز اتفاقات سکوهای جام حذفی هنوز از یاد ما نرفته و این موضوع برای باشگاه بسیار مهم است. 

بازگشا در مورد ورزشگاه میزبان دربی گفت : ورزشگاه نقش جهان شرایط مناسبی دارد و امیدواریم بتوانیم پس از چند فصل، یک میزبانی خوب و جدید در این ورزشگاه داشته باشیم و اتفاقات دربی خوبی رقم بخورد.

وی بیان کرد: امیدوارم یک دربی با کیفیت ببینیم با توجه به فصلی که مسابقات در این فصل اهمیت زیادی دارد و لیگ هم بسیار جذاب شروع شده است. 

بازگشا گفت : انتخاب میزبان بر عهده باشگاه است، اما اصفهان و ورزشگاه نقش جهان یکی از گزینه‌های بسیار خوب محسوب می‌شود و امیدوارم در صورت برگزاری مسابقه در این ورزشگاه، میزبانی خوبی داشته باشند.

انتهای پیام/

تحلیلگر ارشد آمریکایی گفت: ادعای ترامپ برای تصرف تنگه هرمز «خیال‌پردازی» و عملاً غیرممکن است.

عدنان علامه بامداد امروز (پنجشنبه) در گفت وگو با خبرنگار گروه بین الملل ایرنا، افزود: آمریکا و رژیم صهیونیستی روز ۹ اسفند ۱۴۰۴ تجاوزی مشترک به ایران با اهداف اعلامی ویژه آغاز کردند.

وی اضافه کرد: نابودی توان موشکی ایران، نابودی صنایع دفاعی، پایان دادن به توان دریایی و هوایی، جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای، دفاع از همپیمانان واشنگتن در منطقه و کنترل و تامین امنیت تنگه هرمز از اهداف اولیه و ثانویه این تجاوز بود.

علامه گفت: به رغم وارد شدن آسیب‌هایی به بخش‌های مختلف در ایران، نه تنها آمریکا و رژیم صهیونیستی به هیچ کدام از اهداف خود نرسیدند بلکه وجهه آمریکا در نگاه ملت‌های جهان افول کرد.

وی تصریح کرد: در موضوع موشکی، به رغم آسیب دیدن بخش‌هایی از دارایی‌های موشکی ایران، این کشور تا آخرین روز نبرد به شلیک پرحجم به سوی اهداف دشمن ادامه داد و رئیس جمهوری آمریکا از ادعای نابودی توان موشکی ایران به سطح آسیب زدن به آن، عقب نشینی کرد.

این تحلیلگر لبنانی گفت: هرچند که زیرساخت‌های تولید موشک و پهپاد ایران در این جنگ آسیب دید و مقامات آمریکایی ادعا کردند که بازسازی این زیرساخت‌ها به سال‌ها زمان نیاز دارد اما پس از آن اعتراف کردند که ایران همچنان توان تولید موشک و پهپاد را دارد و آسیب‌ها را در زمانی کوتاه جبران کرده است.

علامه اضافه کرد: در موضوع نابودی توان دریایی ایران نیز شکست آمریکایی‌ها آشکارتر بود به طوری که قایق‌های تندرو، مین‌های دریایی، پهپادها و موشک‌ها به ایران این اجازه را داد که همچنان از تنگه هرمز به عنوان یک کارت راهبردی و برگ برنده استفاده کند.

وی افزود: در موضوع هسته‌ای نیز به رغم تلاش‌های دشمن، سرنوشت ذخایر اورانیوم غنی شده ایران در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و تلاش‌های آمریکا و هم پیمانانش برای اطلاع از سرنوشت آن به جایی نرسیده است.

علامه گفت: دفاع از همپیمانان آمریکا در منطقه و مقابله با نفوذ ایران، یکی از مهمترین موضوعاتی بود که بزرگترین شکست را برای آمریکا به ارمغان آورد.

این تحلیلگر لبنانی تصریح کرد: آمریکا در این جنگ نه توانست از خود و نه از همپیمانانش دفاع کند و توان دفاعی آمریکا در منطقه نسبت به پیش از جنگ به شکل بی سابقه‌ای تضعیف شد.

وی بیان کرد: ناتوانی آمریکا در حمایت از کشورهای میزبان پایگاه‌های نظامی خود، این کشورها را با سرخوردگی شدید روبرو کرد.

این تحلیلگر لبنانی افزود: یکی از مهمترین و آشکارترین نشانه‌های این شکست، روی آوردن همپیمانان آمریکا به معاهداتی مانند توافق سه جانبه است.

علامه گفت: اعلام تسلط بر تنگه هرمز به عنوان یک هدف، بزرگترین شکست راهبردی آمریکا را در این جنگ رقم زد.

وی افزود: پس از ۶ ماه تجاوز، واشنگتن به دنبال شکست و ناکامی در موضوع تنگه هرمز، به مذاکره در این زمینه روی آورده است.

علامه تصریح کرد: رئیس جمهوری آمریکا پس از شکست در جنگ و ناتوانی در دستیابی به اهداف خود از طریق نظامی، به التماس روی آورده و از ایران خواسته است که تسلیم شود.

وی گفت: نتیجه جنگ از طریق شمارش، زیرساخت‌های تخریب شده، شمار حملات هوایی و شمار سورتی‌های پرواز محاسبه نمی‌شود بلکه به میزان دستیابی به اهداف مرتبط است.

این کارشناس سیاسی بیان کرد: آنچه شکست آمریکا و رژیم صهیونیستی را در این جنگ پررنگ تر می‌کند بازگشت به سیاست تحریم و فشار اقتصادی پس از راه اندازی یک جنگ پرهزینه است.

علامه افزود: باید گفت که ترامپ به رغم دستیابی به نتایج تاکتیکی محدود در جنگ، از نظر راهبردی این جنگ را به خاطر محقق نشدن هیچ کدام از اهداف اعلامی، باخت.

وی اضافه کرد: از این پس نیز اگر نبردی باشد و یا جنگ ادامه یابد، تنها هدف آن حفظ آبروی باقی مانده آمریکا و فراهم کردن مقدمات خروج فراگیر ایالات متحده از منطقه است.

جوان آنلاین: بار‌ها شنیده‌ایم که مسجد تنها محلی برای اقامه نماز نیست و اگر ظرفیت‌های آن متناسب با نیاز‌ها و ذائقه نسل جدید به کار گرفته شود، می‌تواند به یکی از مهم‌ترین کانون‌های رشد، آرامش و تربیت نسل آینده تبدیل شود. دکتر حسن صادقی، روانشناس نیز با تأکید بر این مهم معتقد است مسجد می‌تواند مأمنی برای آرام گرفتن، ارتباط با خدا و افزایش درک انسان از معنویت باشد و به باور این روانشناس، برای بهره‌گیری از این ظرفیت، صرف حضور خانواده‌ها یا تکرار برنامه‌های سنتی کافی نیست، بلکه مسجد باید بتواند با شناخت نیاز‌های کودکان و نوجوانان، فضایی ایجاد کند که در آن احساس تعلق، آرامش و زمینه رشد داشته باشند. با این روانشناس درباره نقش مسجد و خانواده در تربیت نسل جدید و ضرورت تغییر نگاه به شیوه‌های جذب و فعالیت فرهنگی در مساجد گفت‌و‌گو کرده‌ایم. 

مسجد و خانواده چه نقشی در تربیت دینی و رشد فرزندان دارند؟ آیا این دو می‌توانند جای یکدیگر را بگیرند؟

خانواده و مسجد می‌توانند مکمل یکدیگر باشند، اما هرکدام نقش متفاوتی دارند. در مسجد، فرد از یک «شعور جمعی» و تجربه و دانش افراد مختلف بهره می‌برد. در حدیثی آمده است: «الخیر فی الجماعه و الفرقه العذاب»؛ خیر و گشایش و برکت همراه جماعت است. وقتی انسان در یک جمع قرار می‌گیرد با آرا، اندیشه‌ها و تجربه‌هایی روبه‌رو می‌شود که شاید خودش برای به دست آوردن آنها باید سال‌ها زمان صرف کند. این ظرفیت در خانواده به آن اندازه وجود ندارد. حتی اگر پدر و مادر آگاهی و درک بالایی داشته باشند، باز هم تجربه و دانش آنها محدود به همان دو نفر است، اما وقتی فرزند در یک جمع سالم و تربیتی قرار می‌گیرد، از مجموعه‌ای از تجربه‌ها و آگاهی‌ها استفاده می‌کند و سرعت رشد و شکوفایی او بیشتر می‌شود. از طرف دیگر، کار تربیتی در مسجد می‌تواند تخصصی‌تر باشد. امام جماعت یا مربی‌که در حوزه مسائل دینی و اخلاقی مطالعه و تجربه دارد، طبیعتاً نسبت به پدر و مادری که قرار است این مفاهیم را به فرزندشان آموزش دهند، در آن حوزه تمرکز و تخصص بیشتری دارد. بنابراین تعلیم و تربیت در مسجد و خانه باید در کنار هم قرار بگیرند تا یکدیگر را کامل کنند. 

چرا حضور در مسجد و ارتباط با مفاهیم دینی می‌تواند به آرامش و رشد انسان کمک کند؟

خداوند در قرآن می‌فرماید: «ألا بذکر الله تطمئن القلوب»؛ دل‌ها با یاد خدا آرام می‌گیرند. قرآن و نماز هم می‌توانند همین نقش را داشته باشند، یعنی از شدت اضطراب و نگرانی‌های انسان کم کنند و به او آرامش بدهند. مسجد نیز به‌عنوان یک فضای دینی، ظرفیت بسیار خوبی برای ایجاد چنین آرامشی دارد، اما یک نکته مهم وجود دارد، صرف نماز خواندن یا حضور فیزیکی در مسجد به‌تنهایی کافی نیست. خداوند نیز نمی‌فرماید فقط نماز را «بخوانید» بلکه می‌فرماید «أقم الصلاه» یعنی نماز را برپا دارید. بین خواندن نماز و درک و اقامه آن تفاوت وجود دارد. اگر مسجد جایی باشد که امام جماعت یا مربی، مفاهیم دینی را درست و عمیق به مخاطب منتقل کند، مسجد واقعاً می‌تواند محل رشد باشد. انسان به‌تدریج از اضطراب و تنش فاصله می‌گیرد و با آرامش بیشتری به زندگی نگاه می‌کند و وقتی آرامش ایجاد شد، زمینه رشد و تعالی هم فراهم می‌شود. بنابراین حضور در مسجد ذاتاً یک حرکت ارزشمند است، اما اگر از ظرفیت تربیتی آن استفاده نکنیم، در واقع خودمان را از یک ظرفیت بسیار بزرگ محروم کرده‌ایم. کسی که قرار است در مسجد به دیگران آموزش بدهد، خودش باید ابتدا آموزش دیده باشد و بداند چگونه می‌تواند این مفاهیم را به زندگی مخاطب پیوند بزند. 

آیا حضور خانوادگی در مسجد می‌تواند باعث شود فرزندان هم به مسجد و فعالیت‌های دینی علاقه‌مند شوند؟

حضور خانواده در مسجد می‌تواند اثرگذار باشد، اما نمی‌توان گفت صرفاً، چون پدر و مادر مسجدی هستند، فرزند هم حتماً مسجدی خواهد شد. هر انسان از پنجره ذهن و نگاه خودش به زندگی نگاه می‌کند و ممکن است فرزند یک خانواده مذهبی، به دلیل اینکه جذابیتی در محیط مسجد نمی‌بیند، ارتباط عمیقی با آن برقرار نکند. پس حضور والدین در مسجد یک عامل مهم است، اما باید در کنار آن، محیط مسجد نیز برای فرزند جذاب باشد. مسجد، هیئت و حسینیه باید متناسب با سن و ذائقه مخاطبان مختلف برنامه داشته باشند. ما در کودکی گاهی با مسجد‌هایی مواجه بودیم که اگر بچه کوچکترین حرکت یا خنده‌ای می‌کرد، با او برخورد می‌شد یا حتی از مسجد بیرونش می‌کردند. چنین رفتاری طبیعی است که خاطره خوبی از مسجد برای کودک ایجاد نمی‌کند. کودک و نوجوان وقتی وارد مسجد می‌شود اگر احساس کند اینجا فضایی است که به نیاز‌ها و دغدغه‌های او توجه می‌شود، اگر در مسجد حال خوبی پیدا کند و احساس کند این محیط او را می‌پذیرد، طبیعتاً میل و رغبتش برای حضور بیشتر می‌شود. 

چه چیزی باعث می‌شود پیوند نسل جدید با مسائل دینی و معنوی ماندگار شود؟

نسل‌های گذشته در شرایطی توانستند مفاهیم دینی و اخلاقی را به نسل بعد منتقل کنند که خودشان به آنچه می‌گفتند پایبند بودند و مسائل دینی برایشان قداست و اهمیت واقعی داشت. امروز هم اگر می‌خواهیم این پیوند در نسل جدید شکل بگیرد، بیش از هر چیز باید به رفتار کسانی توجه کنیم که خودشان را مبلغ و مروج دین معرفی می‌کنند. اگر جامعه ببیند کسانی که درباره اخلاق، ایمان و معنویت صحبت می‌کنند، خودشان به همان حرف‌ها عمل نمی‌کنند، طبیعی است که این مسئله روی اعتماد نسل جوان اثر منفی بگذارد. در واقع، برای تربیت دینی، رفتار الگو‌ها گاهی از سخنرانی و آموزش مستقیم اثرگذارتر است. 

به نظر شما رفتار و عملکرد مربیان، امام جماعت و افراد مذهبی چه تأثیری بر نگاه نوجوانان به دین دارد؟

تأثیر بسیار زیادی دارد. قرآن کریم می‌فرماید چرا چیزی را می‌گویید که خودتان به آن عمل نمی‌کنید. یکی از چیز‌هایی که می‌تواند به اعتقادات دینی جوانان آسیب بزند، همین فاصله میان گفتار و رفتار است. اگر فردی که مبلغ دین و الگوی نوجوان است، درباره ارزش‌هایی صحبت کند، اما خودش در عمل به آنها پایبند نباشد، این تناقض می‌تواند پیوند نوجوان با مسائل معنوی را متزلزل کند. بنابراین اگر قرار است مسجد محل تربیت باشد، مربی و امام جماعت قبل از اینکه بخواهند دیگران را تربیت کنند، باید خودشان اهل یادگیری، رشد و عمل باشند. نوجوان بیش از آنکه به حرف ما نگاه کند، رفتار ما را می‌بیند. 

خود فضای مسجد چه نقشی در ایجاد آرامش و حال خوب در افراد دارد؟

مسجد به‌عنوان خانه خدا، باید فضایی باشد که انسان با احساس خوب و نیت پاک وارد آن شود. کسی که برای نماز و ارتباط با خدا وارد مسجد می‌شود، باید بتواند برای مدتی از حاشیه‌ها و دغدغه‌های روزمره فاصله بگیرد. اگر این فضا درست شکل بگیرد، حضور افراد مختلف در کنار یکدیگر می‌تواند یک حال خوب جمعی ایجاد کند. انسان حتی ممکن است بدون اینکه کار خاصی انجام دهد، صرف حضور در چنین محیطی احساس آرامش کند. مسجد می‌تواند مأمنی برای آرام گرفتن، ارتباط با خدا و افزایش درک انسان از معنویت باشد، اما اگر این فضا شکل نگیرد، ممکن است حضور در مسجد به یک عادت تبدیل شود؛ اینکه فرد دو یا سه وعده به مسجد برود، نمازش را بخواند و بیرون بیاید، بدون اینکه بداند برای چه آمده و چه تغییری قرار است در زندگی‌اش اتفاق بیفتد. در چنین شرایطی، ما از ظرفیت واقعی مسجد استفاده نکرده‌ایم. 

برای اینکه مسجد بتواند همچنان پایگاه ارتباط با نسل جدید باشد، چه تغییری در نوع فعالیت‌ها و برنامه‌های آن لازم است؟

اگر مساجد بخواهند نسل جدید، به‌ویژه جوانان را جذب کنند، باید بخشی از نیاز‌های آنها را هم بشناسند و پاسخ دهند. مسجد نباید فقط محلی برای اقامه نماز باشد. باید هم خوراک روح داشته باشد و هم بتواند در حد ظرفیت خودش به برخی نیاز‌های اجتماعی و حتی ارتباطی مردم پاسخ دهد. اگر مسجد فقط با همان شیوه سنتی نماز برگزار کند و امام جماعت چند دقیقه‌ای صحبت کند، طبیعتاً بخشی از ظرفیت مسجد مورد استفاده قرار نگرفته است. این برنامه‌ها ارزشمندند، اما کافی نیستند. هر مسجد در هر محله باید برای جذب مردم برنامه داشته باشد. به هر دلیل و به هر بهانه‌ای زمینه حضور آنها را فراهم کند و بعد از جذب، برایشان برنامه و محتوای مناسب داشته باشد. اگر این اتفاق بیفتد، مسجد دوباره می‌تواند به یک پایگاه واقعی برای رشد، تربیت و ارتباط اجتماعی تبدیل شود.