ساز ناکوک در ارکستر وحدت ملی

به گزارش شهرآرانیوز، فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، با صدور پیامی فرا رسیدن ۳۱ مرداد ماه صنعت دفاعی کشور» را به سرپرست محترم وزارت دفاع و پشتیبانی نیرو‌های مسلح جمهوری اسلامی ایران تبریک گفت و تاکید کرد: ضرورت تداوم پرشتاب "راهبرد قدرت‌افزایی دفاعی و تهاجمی"، به عنوان تنها راهکار هوشمندانه و کارآمد برای عبور از گردنه‌های دشوار تاریخی و خنثی‌سازی دسیسه‌های امروز و فردای دشمن، بیش از پیش نمایان شده است.

متن پیام سرلشکر پاسدار احمد وحیدی فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به شرح زیر است:

«بسم الله الرحمن الرحیم

برادر ارجمند سرتیپ پاسدار سید مجید ابن الرضا

سرپرست محترم وزارت دفاع و پشتیبانی نیرو‌های مسلح جمهوری اسلامی ایران

با سلام و تحیات.

فرا رسیدن ۳۱ مرداد ماه «روز صنعت دفاعی کشور» که تجلی بخش معجزه ایمان، اراده و شکوه خلاقیت و ابتکار نیرو‌های متخصص بومی و جوان صنعت دفاعی برای تولید توان دفاعی و تهاجمی و قدرت بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران در عصر تحریم‌های ظالمانه استکباری است، را به جنابعالی و تمامی مسئولان، مدیران، کارکنان مؤمن، مجاهد، انقلابی و افتخارآفرین آن وزارتخانه صمیمانه تبریک و تهنیت عرض می‌نمایم.

نگاه راهبردی به رخداد‌ها و تحولات جاری منطقه‌ای، به ویژه جنگ‌های تحمیلی دوم و سوم آمریکای کودک کش و رژیم سفاک صهیونیستی علیه ایران اسلامی، به روشنی گویای این حقیقت انکارناپذیر است که دشمنان هیچ‌گاه از کینه توزی و توطئه علیه این ملت بزرگ دست برنمی‌دارند و صحنه نبرد، هر روز با اشکال جدیدی از تهاجم ترکیبی و نظامی و ارتکاب جنایات ضد بشری روبه‌رو است. در چنین مقطع حساس و سرنوشت‌سازی، ضرورت تداوم پرشتاب "راهبرد قدرت‌افزایی دفاعی و تهاجمی"، به عنوان تنها راهکار هوشمندانه و کارآمد برای عبور از گردنه‌های دشوار تاریخی و خنثی‌سازی دسیسه‌های امروز و فردای دشمن، بیش از پیش نمایان شده است.

خدای قادر متعال را شاکریم که در پرتو الطاف بیکرانه‌اش، نیرو‌های مسلح و حوزه صنعت دفاعی کشور به مدد مجاهدت‌های تاریخ‌ساز فرزندان میهن اسلامی، سپر دفاعی مستحکمی در برابر تهدیدات دشمنان و بدخواهان ایران و ایرانی رقم زده است و در میدانی واقعی و تاریخ ساز از جمله جنگ‌های تحمیلی اخیر دست برتر خود را بر شیطان بزرگ و رژیم اهریمنی صهیونی و حامیان آنان غلبه داده است.

در میانه جنگ امریکایی صهیونی، اطمینان داریم، به فضل الهی و بر اساس آموزه قرآنی «وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّه وَ مِنْ رِباطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللّهِ وَ عَدُوَّکُمْ» و تمسک به هدایت‌های فرمانده حکیم، شجاع و دوراندیش کل قوا، خلف صالح امام شهید انقلاب (قدس‌سره)، قدرت‌افزایی در تولید محصولات صنعت دفاعی و نظامی با پرچمداری وزارت دفاع و مجاهدت‌های نیرو‌های مسلح بالنده‌تر از گذشته با هوشمندی، سرعت و درایت ادامه خواهد یافت تا ان‌شاءالله در افق ترسیم‌شده، ایران اسلامی به جایگاه حقیقی خود به عنوان قدرتی بی‌بدیل و تأثیرگذار در هندسه نظم نوین جهانی دست یابد.

در پایان، با گرامیداشت مقام شامخ شهدای والا مقام حوزه صنعت دفاعی کشور به ویژه شهیدان همیشه جاوید وزارت دفاع و پشتیبانی نیرو‌های مسلح، شهیدان نصیرزاده، فخری زاده، فکوری، جبل عاملیان، مظفرنیا، کریمی، رضایی نژاد و سایر شهدای گرانقدر، از مجاهدت‌های خالصانه شبانه روزی، خلاقیت‌های بی‌نظیر و تلاش‌های خستگی‌ناپذیر آن سردار عالیقدر و یکایک همکاران فهیم، متخصص، انقلابی و مصمم در بخش‌های مختلف آن مجموعه راهبردی، متواضعانه از همه تلاش‌ها و پشتیبانی‌های صورت گرفته، قدردانی نموده و دوام توفیقات همگان در استمرار جهاد پرافتخار برای دفاع از کیان دین و میهن، تحت عنایات سرورمان حضرت مهدی (عج) و تبعیت از تدابیر، فرامین و رهنمود‌های فرمانده معظم کل قوا حضرت آیت‌الله امام سید مجتبی حسینی خامنه‌ای (مدظله‌العالی) را از درگاه پروردگار یکتا مسئلت کنم.»

منبع: ایسنا

در ادامه حتما بخوانید سرلشکر حاتمی: ملتی که به دست خود سپر دفاعی می‌سازد، بدون تردید پیروز خواهد شد

متن کامل سخنرانی علی تاجرنیا در افتتاحیه ۳۱ مجمع انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران در حضور رئیس جمهور در پی می‌آید:

بسم الله الرحمن الرحیم

به نام آنکه نامش درمان دردها و یادش شفای قلب‌هاست.

مقدم میهمانان محترم، فعالان سیاسی اجتماعی، چهره‌ها و شخصیت های برجسته سیاسی، دبیران کل و اعضای برجسته احزاب، خبرنگاران و اصحاب فرهنگ و رسانه، اعضای محترم شعب انجمن از سراسر کشور، مقامات و مدیران اجرایی کشور و بویژه مقدم رییس جمهور صادق، شجاع، مردمی و محبوب کشور جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان را به آیین گشایش سی و یکمین مجمع عمومی انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران گرامی میدارم. همچنین مقدم دو همراه و همسنگر گرانقدر جناب آقای دکتر ظفرقندی وزیر محترم بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دبیرکل محترم پیشین انجمن و جناب آقای دکتر قائم پناه معاون محترم اجرایی رییس جمهور و رییس پیشین کمیته سیاسی انجمن را گرامی داشته و حضور دوباره آنان را در کنار خواهران و برادران خود در انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران ارج می نهم.

سی و یکمین مجمع عمومی انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران را در شرایطی آغاز می کنیم که کشور عزیز ما ایران بدون کمترین اغراقی خطیرترین شرایط تاریخی دویست ساله اخیر خود را طی می‌کند. شاید اگر وضعیت امروز کشور را از وضعیت ایران جنگ دوم جهانی و اشغال کشور توسط قوای روس و انگلیس حساس‌تر بدانیم؛ سخنی به گزاف نگفته باشیم.

بروز دو جنگ تمام عیار و تجاوز نظامی قدرتمندترین کشور دنیا و بزرگترین و قوی‌ترین ارتش جهان به اتفاق یک قدرت بزرگ نظامی و هسته‌ای منطقه ای یعنی رژیم نامشروع و جعلی اسراییل به کشور عزیزمان ایران با همراهی پنهان و پیدای برخی دولتهای غربی و کشورهای منطقه ای و تنهایی ایران عزیز و رنجور از تحریم و مشکلات عمیق اقتصادی و بحران‌ها و شکاف‌های عمیق اجتماعی جلوه ای از این وضعیت خطیر است.

واما تقدیر این‌گونه رقم خورد که ریاست جمهوری اسلامی ایران در این برهه بسیار حساس و بزنگاه تاریخی، به دستان باکفایت یک پزشک و جراح قلب سپرده شود.

دوران مسئولیت طبیب جمهور، از یک سو با تغییرات عظیم در مدارهای قدرت جهانی و معادلات منطقه‌ای مقارن شده و از سوی دیگر، همزمان شد با بحران‌های داخلی ناشی از سیاست‌گذاری های غلط و سوءمدیریت‌ها و تحریم‌ها، که تن جامعه ایرانی را خسته کرده بود؛ جامعه‌ای که از یک سو با فشارهای سنگین و کمرشکن اقتصادی و معیشتی دست و پنجه نرم می‌کرد و از سوی دیگر، مواجه بود با شکاف میان‌نسلی و تعمیق شکاف میان حاکمیت و ملت.

نا امیدی مردم از هرگونه امکان اصلاح و احساس انسداد سیاسی، و یأس فزایندهٔ جامعه از هرگونه تغییر قانون محور، امید به اصلاح را از میان برداشته بود. جامعه‌ای که بخش بزرگی از مردم و بویژه جوانانش، به‌رغم دلبستگی به آب و خاک خود، افق روشنی پیش روی خود نمی‌دیدند و بسیاری نخبگان و متخصصانش، مهاجرت را به عنوان راهی برای ساختن آینده خود انتخاب کرده و طیف وسیعی هم بی تفاوتی نسبت به حاکمیت را در پیش گرفته بودند. کما اینکه در آخرین انتخابات، علیرغم تلاش تمامی جریانات و احزاب سیاسی، برای نخستین بار در تاریخ نظام جمهوری اسلامی تعداد کسانی که حاضر نشدند در انتخابات مشارکت کنند به نیمی از جمعیت واجدان شرایط رسید.

سیاهه مشکلات کشور، خط شوم جنگ را کم داشت که آن هم در بیست و سوم خردادماه سال گذشته رقم خورد؛ جنگی که در ابتدا تصور می‌شد دوازده روز باشد، اما آتش آن بعد از چهارده ماه هنوز خاموش نشده است.

رهبری فقید نظام و شمار کثیری از فرماندهان نظامی، دانشمندان و مدیران کشور، جان فدای ایران شدند و خونشان در کنار خون‌های به‌ناحق ریخته کودکان و زنان و مردان این سرزمین، شجره طیبه تمدن چند هزارساله ایران‌زمین را سیراب نمود.

اما تلخ‌تر از جنگ ظالمانه‌ای که بیگانگان بر این سرزمین تحمیل کردند، حوادث شوم دی‌ماه به عنوان مقدمه‌ای برای آغاز و مشروعیت تجاوز نظامی بود؛ روزهایی که جان هزاران تن از هم‌میهنانمان در آتشی سوخت که قابل پیش‌بینی و پیشگیری بود.

حادثه تلخی که طی آن، سرزمینی که مردمش دست در دست و پشت به پشت قرن‌ها در برابر هجوم بیگانگان ایستاده بود، برادر در برابر برادر قرار گرفته و با تحریک و تشویق دشمنان و بدخواهان، برادر و برادرکشی تصویری بغایت سیاه از ایران به دنیا مخابره کرد.

اگر هشدارهای مشفقانی که سال‌ها از انباشت خشم و نارضایتی اجتماعی زنهار داده بودند، و امروز هنوز تعدادی از آنان در بند هستند، شنیده می‌شد؛ اگر به هشدار دلسوزان و صاحبنظران در مورد بروز و تعمیق شکاف میان حاکمیت و ملت توجه می‌شد، اگر مجاری اعتراض قانونی باز بود و اگر نهادهای واسط – احزاب و تشکل‌های سیاسی، مطبوعات و رسانه‌ها – در انعکاس صدای منتقدان آزاد بودند و اگر رسانه ملی به واقع ملی بوده و مانند چتری تمامی طیف‌ها و سلیقه های مختلف را پوشش می‌داد، بخشی از مردم احساس نمی‌کردند تنها راه اعلام نارضایتی‌شان از وضع موجود تسخیر خیابان است و دشمنان و بدخواهان نیز از این فرصت برای تسخیر ذهن ایرانیان بهره برداری نمی‌کردند و آنی نشد که شد. تصور اینکه زخم سوگ آنچه در پایان سال گذشته اتفاق افتاد، بهبود یافته تصوری غیر واقع بینانه است و قطعاً باید برای آن چاره اندیشی کرد.

کاهش فاصله میان اعتراضات آبان ۹۶، جنبش زن در سال ۱۴۰۱ و اعتراضاتی که با موضوع مشکلات اقتصادی و معیشتی در سال ۱۴۰۴ آغاز (و بعد با سوءاستفاده دشمنان و بدخواهان به خشونت کشیده شد)، نشان از کاهش سرمایه اجتماعی، تجمیع و تعمیق و انباشت انتقادات و اعتراضات بی پاسخ مانده و افزایش شکاف میان حاکمیت با مردم است که هر آن ممکن است دوباره شعله ور شده و یا به صورتی تازه جلوه نماید: هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم!

جنگ با بیگانه، هرچند ویرانگر و جانکاه است، اما تکلیف دشمن و دوست در آن روشن است؛ آنچه بیش از هر چیز ایران را تهدید می‌کند، روزی است که سرمایه اجتماعی ما چنان فرسوده شود که ایرانیان، یکدیگر را نه هم‌وطن، که دشمن ببینند.

و شاید بزرگ‌ترین وظیفه امروز ما، بیش از هر زمان دیگری، جلوگیری از تکرار همین برادرکشی و بازگرداندن گفت‌وگو، مدارا و اعتماد به عرصه عمومی کشور باشد.

نکته بسیار مهم دیگر، درک این موضوع حیاتی و بنیادین در حکمرانی و سیاست جهانی ست که «قدرت» و به معنای عام آن واجد مؤلفه‌های متعدد و مهمی است که در کنار یکدیگر و به صورت توأمان یک کشور را قدرتمند کرده و در عرصه داخلی و بین المللی به عنوان کشوری مستقل و نیرومند معرفی و تثبیت می‌کند. فروکاهیدن «قدرت» صرفاً به عنصر «قدرت نظامی» و تصور اینکه فقط با تقویت قدرت نظامی می‌توان کشوری قدرتمند بود، خطایی استراتژیک و مهلک است. حاکمیت و تصمیم گیرندگان آن باید این درک حیاتی را داشته باشند که مؤلفه‌های دیگری مانند وضعیت اقتصادی، رضایتمندی و مشروعیت مردمی، ساختار سیاسی مبتنی بر خواست و اراده مردم و در واقع اقتدار سیاسی و اجتماعی، سایر پارامترهای تشکیل دهنده قدرت کشورند و فقدان هریک از این مؤلفه‌ها، کشور را در برابر تجاوز و طمع دشمنان آسیب‌پذیر خواهد کرد.

بر همین اساس هرگونه تلاشی برای افزایش رضایتمندی مردم، بهبود وضعیت اقتصادی، گسترش آزادی‌های سیاسی و پرهیز از تنش و تقابل اجتماعی با مردم و جوانان، به اندازه قدرت نظامی و توان موشکی کشور باید مورد پیگیری و هدفگذاری حاکمیت باشد.

حضار محترم،

ملت ایران شاهد تلاش و مجاهدات مردانه رییس جمهور و همکارانشان در دولت، بویژه در یک سال گذشته، بودند. نه فقط ما که پشتیبان رییس جمهور در کارزار انتخاباتی بودیم، که حتی هر منتقد منصفی هم بر این مجاهدت بزرگ گواهی می‌دهد.

اما ما به عنوان پزشک آموخته‌ایم که اولین گام در درمان یک بیمار، تشخیص درست و دقیق بیماری است. و لذا تمام تلاش‌های خالصانه دولت و حاکمیت در حل مشکلات، اگر بدون توجه به ریشه مسائل باشد، لاجرم ناکام می‌ماند.

بنظر ما یکی از عمده ترین علت نارضایتی‌های انباشته‌شده مردم، عدم اطمینان و ترس از آینده است. کشوری که در شرایط جنگی و، بدتر از آن، در شرایط نه جنگ و نه صلح است، هیچ افق روشنی را انتظار نمی‌کشد. وفاق با طرز فکری که خود بخشی از صورت مسأله است، مشکلی را حل نمی‌کند.

ضمن دفاع از تلاش‌های بی وقفه دوسال گذشته رییس جمهور برای ایجاد همدلی میان جریانات و جناح‌های مختلف سیاسی و تقویت همبستگی ملی، بنظر ما آخرین دغدغه رییس جمهور باید نگرانی دلواپسان و افراطیونی باشد که به واسطه کج فهمی از اصول حکمرانی درست، و یا نگرانی از به خطر افتادن رانت‌های حکومتی، خبر از فشارهای شدید اقتصادی و معیشتی وارده به اکثریت مردم ندارند و رنج خانواده بیماری که هزینه‌های درمان عزیزشان در این ماه‌ها چند برابر شده، برایشان اهمیت چندانی ندارد و لذا بر طبل تشدید تنش و درگیری در منطقه و تداوم جنگ یا بلاتکلیفی در وضعیت جنگ و صلح می‌کوبند.

ما ملت امام حسینیم؛ ما ملت شهادتیم؛ اما در مکتب حسینی آموخته‌ایم که آغازگر جنگ نباشیم. آنجا که زهیر ابن قین در مواجهه با سپاه حر، پیشنهاد آغاز درگیری داد، امام حسین(ع) فرمود من از جنگ کراهت دارم: «وَالصُّلْحُ خَیْرٌ» صلح، بهتر است.

حضار محترم

هیچ جنگی به خودی خود مذموم یا مقدس نیست و هیچ صلحی الزاماً ذلیلانه یا غیر شرافتمندانه نیست.

امروز سخن ما با رییس جمهور به عنوان دومین مقام رسمی کشور پس از مقام رهبری و با رییس مجلس به عنوان ریاست قوه‌ای که علی القاعده تبلور اراده ملت است و از قضا در شرایط امروز، مسئول هیئت ایران در مذاکرات با آمریکاست، یک مطالبه روشن ملی است.

ما از شما می‌خواهیم برای پایان دادن به این وضعیت فرساینده، برای کاهش تنش‌ها و برای گشودن مسیر گفت‌وگو و صلح، از همه ظرفیت‌های قانونی و سیاسی دولت استفاده کنید.

ایران امروز بیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد؛ به فرصتی برای نفس کشیدن، برای بازسازی، برای ترمیم زخم‌های اجتماعی و اقتصادی و برای بازگرداندن امید به آینده.

صلح، به معنای چشم‌پوشی از منافع ملی نیست. صلح یعنی حفظ ایران، حفظ جان ایرانیان و فراهم کردن فرصت برای ساختن آینده‌ای که نسل‌های بعدی نیز در آن سهم داشته باشند.

ما معتقدیم می‌توان با حفظ عزت و استقلال کشور، راه گفت‌وگو را باز گذاشت؛ می‌توان از منافع ملی دفاع کرد و همزمان از گسترش آتش جنگ جلوگیری کرد.

آقای رئیس‌جمهور،

ما در مکتب علوی نیز برای این راه، یک دستور روشن داریم.

امیرالمؤمنین علی(ع)، در همان نامه‌ای که برای مالک اشتر درباره شیوه حکمرانی و حفظ ملک و ملت نوشته است، می‌فرماید:

«وَلا تَدْفَعَنَّ صُلْحاً دَعَاکَ إِلَیْهِ عَدُوُّکَ وَلِلَّهِ فِیهِ رِضاً، فَإِنَّ فِی الصُّلْحِ دَعَهً لِجُنُودِکَ، وَرَاحَهً مِنْ هُمُومِکَ، وَأَمْناً لِبِلَادِکَ.»

صلحی را که دشمنت به آن دعوت می‌کند و رضای خدا در آن است، رد مکن؛ زیرا در صلح، آرامش سپاهیانت، آسودگی خاطر خودت و امنیت سرزمینت است.

آقای رئیس‌جمهور،

ما بر این باوریم که برای عبور از جنگ و تحریم نیازمند همبستگی ملی و استفاده از تمام ظرفیت و سرمایه های نمادین کشور هستیم.

دفاع مقتدرانه و صلح عزتمندانه در گرو همبستگی ملی است و آنچه در دفاع و توافق اسلام آباد به دست آمد نیز با پشتیبانی ملت بود.

از همین رو، امروز می‌خواهیم موضع انجمن اسلامی جامعه پزشکان ایران را صریح و بی‌پرده اعلام کنیم:

ما از هر تلاش مسئولانه و شجاعانه شما و سایر مسئولان نظام برای برقراری صلح، کاهش تنش و پایان دادن به وضعیت فرساینده نه جنگ و نه صلح حمایت می‌کنیم.

اگر برای این تصمیم فشار و هزینه‌ای متوجه دولت شما شود، جامعه مدنی و جریان‌های سیاسی حامی صلح باید سهم خود را در پرداخت این هزینه بپذیرند و ما در صف اول حامیان شما سینه سپر خواهیم کرد.

ما معتقدیم گاهی یک تصمیم سیاسی، در لحظه اتخاذ خود دشوار و پرهزینه به نظر می‌رسد، اما سال‌ها بعد تاریخ درباره آن قضاوت می‌کند.

امروز ممکن است صلح برای برخی دشوار باشد؛ اما فردا، فرزندان ما درباره اینکه در روزهای سخت چه تصمیمی برای ایران گرفتیم، از ما خواهند پرسید.

آقای رئیس‌جمهور،

شما پزشکید و با معنای نجات جان انسان‌ها بیش از بسیاری از ما آشنایید.

ما از شما می‌خواهیم این تجربه و نگاه انسانی را در سیاست خارجی کشور نیز به کار بگیرید.

برای پایان جنگ تلاش کنید.

برای گفت‌وگو پیش‌قدم شوید.

برای صلح مذاکره کنید.

و بدانید که در این مسیر، انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران از شما حمایت خواهد کرد.

ما معتقدیم امروز صلح، یک انتخاب سیاسی صرف نیست؛ یک ضرورت ملی است. برای ایران باید صلح را انتخاب کرد.

سخنانم را با این بیت شعر به پایان می‌برم؛

دوباره می‌سازمت وطن اگرچه با خشت جان خویش

ستون به سقف تو می‌زنم اگرچه با استخوان خویش

انتهای پیام

نویسنده: منصور جهانی 

دیپلماسی ایرانی: برندگان بخش‌های مختلف مسابقه هفتاد و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم «لوکارنو» معرفی ‌شدند و «اینجا جای تو نیست» به کارگردانی «فلورین شربان» از رومانی، جایزه «یوزپلنگ طلایی» بهترین فیلم را گرفت.

مراسم اختتامییه هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم «لوکارنو» Locarno در شهر لوکارنو در کشور سوئیس برگزار شد و برندگان بخش مسابقه اصلی بین‌الملل، بخش‌ مسابقه «فیلمسازانِ امروز» Concorso Cineasti del Presente Jury، بخش مسابقه Letterboxd «پیازا گرانده»، بخش مسابقه «یوزپلنگ‌های فردا» Pardi di Domani، بخش مسابقه Concorso Corti d'Autore، بخش‌ مسابقه «فیلم‌های اول»، بخش مسابقه Fuori Concorso، بخش مسابقه «پاردو ورده» Pardo Verde و همچنین بخش مسابقه «هفته منتقدان» معرفی شدند و جایزه «یوزپلنگ طلایی» Pardo d’Oro بهترین فیلم، جایزه ویژه هیأت داوران، جایزه بهترین کارگردانی، جوایز بهترین بازیگران و دیگر جوایز این رویداد معتبر و درجه یک سینمای جهان به آنان اهدا شد. 

برندگان بخش‌ مسابقه اصلی بین‌الملل

اعضای هیأت داوران بخش‌ مسابقه اصلی بین‌المللِ این جشنواره که عبارتند بودند از: «فابریس دو ولز» Fabrice Du Welz کارگردان و فیلمنامه‌نویس از کشور بلژیک ـ رئیس هیأت داوران، «مارکو آلسی» Marco Alessi تهیه‌کننده از کشور ایتالیا، خانم «لولیتا چما» Lolita Chammah بازیگر فرانسوی ـ ایتالیایی، خانم «پائولینا گارسیا» Paulina García بازیگر از کشور شیلی و همچنین «اولیویه پره» Olivier Père مدیر اجرایی بخش سینمای تلویزیون «آرته» ARTE و رئیس واحد سینمای ARTE از کشور فرانسه؛ آرای خود را بدین شرح اعلام کردند:

جایزه «یوزپلنگ طلایی»

فیلم سینمایی «اینجا جای تو نیست» You Don’t Belong Here به کارگردانی «فلورین شربان» Florin Șerban از کشور رومانی، جایزه بزرگ «یوزپلنگ طلایی» Pardo d’Oro بهترین فیلم را از آن خود کرد. هیأت داوران، دلیل این انتخاب را «قوت فیلمنامه، نگاه منحصر‌به‌فرد و تسلط فوق‌العاده بر زبان سینمایی» عنوان کردند.

جایزه ویژه هیأت داوران

جایزه ویژه هیأت داوران به فیلم سینمایی «کناره رودخانه» The Riverbank به کارگردانی مشترک «ماتئوس فاریاس» Matheus Farias و «انوک کاروالیو» Enock Carvalho محصول کشورهای برزیل و آلمان اهدا شد. 

جایزه بهترین کارگردانی

جایزه بهترین کارگردانی این دوره از جشنواره به «هونگ سانگ-سو» Hong Sang-soo برای کارگردانی فیلم سینمایی «جایی برای خیره‌شدن ندارم» Nowhere to Lay My Eyes از کشور کره جنوبی تعلق گرفت. 

جایزه بهترین بازیگری

جایزه بهترین بازیگری در این بخش به صورت مشترک به خانم «کیم مین-هی» Kim Min-hee برای بازی در فیلم سینمایی «جایی برای خیره‌شدن ندارم» Nowhere to Lay My Eyes از کشور کره جنوبی و همچنین به خانم «مونیکا بلوچی» Monica Bellucci برای بازی در فیلم سینمایی Ketticè به کارگردانی «جووانی تورتوریچی» Giovanni Tortorici از کشور ایتالیا اهدا شد.

تقدیر ویژه هیأت داوران

اعضای هیأت داوران، «خاویر برژرون» Xavier Bergeron برای بازی در فیلم سینمایی «خشونت هیچکس» Nobody's Violence به کارگردانی «دنیس کوته» Denis Côté از کشور کانادا و همچنین «تئودور بوتانسکو» Teodor Butănescu برای بازی در فیلم سینمایی «اینجا جای تو نیست» You Don’t Belong Here به کارگردانی «فلورین شربان» از کشور رومانی را مورد تقدیر ویژه قرار دادند.

برندگان بخش‌ مسابقه «فیلمسازانِ امروز»

اعضای هیأت داوران بخش‌ مسابقه «فیلمسازانِ امروز» که عبارت بودند از: خانم «عفیف بن محمود» Afef Ben Mahmoud بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده از کشور تونس، «رادوان سیبرت» Radovan Síbrt تهیه‌کننده و کارگردان از کشور جمهور چک و همچنین خانم «مارگریتا اسپامپیناتو» Margherita Spampinato کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تدوینگر از کشور ایتالیا؛ آرای خود را بدین شرح اعلام کردند: 

جایزه «یوزپلنگ طلایی»

فیلم سینمایی «توهمِ تابستانی بی‌پایان» The Illusion of an Everlasting Summer به کارگردانی خانم «آلساندرا سانگوینیتی» Alessandra Sanguinetti محصول مشترک کشورهای آرژانتین و آمریکا، جایزه بزرگ «یوزپلنگ طلایی» Pardo d’Oro بهترین فیلم این بخش از جشنواره را تصاحب کرد.  

جایزه بهترین کارگردانی نوظهور

جایزه بهترین کارگردانی نوظهور این دوره از جشنواره، به خانم «بئاتریس گیبسون» Beatrice Gibson برای کارگردانی فیلم سینمایی «در شب» At Night محصول مشترک کشورهای انگلستان و فرانسه اهدا شد.  

جایزه ویژه هیأت داوران

جایزه ویژه هیأت داوران نیز به فیلم سینمایی «انقلابیون هرگز نمی‌میرند» Revolutionaries Never Die به کارگردانی «مهند یعقوبی» Mohanad Yaqubi محصول مشترک کشورهای فلسطین، بلژیک و قطر تعلق گرفت. 

جایزه بهترین بازیگری

همچنین جایزه بهترین بازیگری در این بخش به صورت مشترک به «ادریسو تونتی جونیور» Idrissu Tontie Jr. برای بازی در فیلم سینمایی «زمان ما فرا می‌رسد» Our Time Will Come به کارگردانی «آمارتی آر‌مار» Amartei Armar محصول مشترک کشورهای غنا، فرانسه و عربستان سعودی و همچنین به «منال عیسی» Manal Issa برای بازی در فیلم سینمایی «چمنزار تابستانی» Summer Meadow به کارگردانی مشترک «نائل خلیفی» Naël Khleifi و خانم «لیزا دبوش» Lisa Debauche محصول مشترک کشورهای بلژیک و فرانسه اهدا شد.

تقدیر ویژه هیأت داوران

فیلم سینمایی «روزهای آزاد» Los Días Libres به کارگردانی خانم «لوسیلا ماریانی» Lucila Mariani محصول مشترک کشورهای آرژانتین، برزیل، مکزیک و فرانسه و همچنین فیلم سینمایی «حنابی» Hanabi به کارگردانی «آنا واز» Ana Vaz محصول مشترک کشورهای فرانسه و برزیل، مورد تقدیر ویژه هیأت داوران قرار گرفت.

برندگان بخش‌ مسابقه «یوزپلنگ‌های فردا»

اعضای هیأت داوران بخش‌ مسابقه «یوزپلنگ‌های فردا» Pardi di domani در این دوره از جشنواره که عبارت بودند از: خانم «مونیا آکل» Mounia Akl کارگردان و نویسنده از کشور لبنان ، «استیون مارکویتز» Steven Markovitz تهیه‌کننده از کشور آفریقای جنوبی و همچنین «آنتونیو پیاتزا» Antonio Piazza کارگردان از کشور ایتالیا؛ آرای خود را بدین شرح اعلام کردند: 

جایزه «یوزپلنگ طلایی»

فیلم کوتاه «کمدی گاو» The Bovine Comedy به کارگردانی «راچاپوم بونبونچاچوک» Ratchapoom Boonbunchachoke از کشور فرانسه، جایزه «یوزپلنگ طلایی» بهترین فیلم کوتاه مؤلف را تصاحب کرد.  

تقدیر ویژه هیأت داوران

فیلم کوتاه «و اگر «توی» وجود نداشت» Et si Thuy n'existait pas به کارگردانی «کارلو فرانسیسکو مناتاد» Carlo Francisco Manatad محصول فیلیپین، فرانسه و اندونزی، مورد تقدیر ویژه هیأت داوران قرار گرفت.

بهترین فیلم کوتاه بین‌الملل

فیلم کوتاه Melk به کارگردانی «فیلیپ آنتونیسن» Filip Anthonissen از کشور بلژیک، جایزه «یوزپلنگ طلایی» Pardo d’Oro بهترین فیلم کوتاه بین‌الملل در بخش مسابقه «یوزپلنگ‌های فردا» را گرفت.

جایزه Pardino d’Argento

فیلم کوتاه «خوفو» Khufu به کارگردانی «محمود عاصی» Mahmoud Assi محصول مشترک کشورهای مصر، فرانسه، سوئد و کانادا، جایزه Pardino d’Argento در بخش بین‌الملل را گرفت. 

جایزه بهترین کارگردانی

جایزه بهترین کارگردانی این بخش از جشنواره به فیلم کوتاه «تغذیه» Mutrion به کارگردانی «مارکو کاوازین» Marco Cavazzin از کشور ایتالیا اهدا شد.

برندگان بخش‌ مسابقه «فیلم‌های اول»

اعضای هیأت داوران بخش‌ مسابقه «فیلم‌های اول» در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم «لوکارنو» که عبارت بودند از: «ماتیو داراس» Matthieu Darras مدیر آزمایشگاه فیلم از کشور فرانسه، خانم «ماه سونگ» Sung Moon برنامه‌نویس از کشور کره جنوبی و همچنین خانم «کلادیا رینیک» Klaudia Reynicke کارگردان سوئیسی ـ پرویی؛ آرای خود را بدین شرح اعلام کردند: 

جایزه بهترین «فیلم اول کارگردان»

جایزه بهترین «فیلم اول کارگردان» به فیلم سینمایی «توهمِ تابستانی بی‌پایان» The Illusion of an Everlasting Summer به کارگردانی «آلساندرا سانگوینیتی» Alessandra Sanguinetti محصول آرژانتین و آمریکا اهدا شد. 

برندگان بخش‌ مسابقه «پاردو ورده»

اعضای هیأت داوران بخش مسابقه «پاردو ورده» Pardo Verde با موضوع بحران آب و هوا، که عبارت بودند از: 

«جیانلوکا گروسی» Gianluca Grossi گزارشگر و نویسنده از کشور سوئیس، «مو هاراوه» Mo Harawe کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس از کشور سومالی، اتریش و همچنین خانم «ستا تاکور» Seta Thakur رئیس ارتباطات و نوآوری اجتماعی آکادمی طبیعت «ویس»Wyss  از کشور سوئیس؛ آرای خود را بدین شرح اعلام کردند:

«پاردو ورده»

جایزه این بخش به فیلم سینمایی «زمان ما فرا می‌رسد» Our Time Will Come به کارگردانی «آمارتی آر‌مار» Amartei Armar محصول مشترک کشورهای غنا، فرانسه و عربستان سعودی اهدا شد. 

تقدیر هیأت داوران

فیلم سینمایی «تازه‌واردان» The Newcomers (Los nuevos) به کارگردانی «رودریگو پلا» Rodrigo Plá و «ترانگ مین کوئی» Trương Minh Quý محصول مشترک کشورهای مکزیک و اسپانیا و همچنین فیلم سینمایی «اموالِ خصوصی» Private Property به کارگردانی «دیپاک راونیار» Deepak Rauniyar محصول مشترک کشورهای آمریکا، نپال، فرانسه و استرالیا؛ مورد تقدیر هیأت داوران قرار گرفتند. 

اکران 233 فیلم از کارگردانان کشورهای مختلف جهان

هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم «لوکارنو» به ریاست خانم «ماجا هوفمن» Maja Hoffmann، به مدیریت هنری «جیونا نازارو» Giona A. Nazzaro و با نمایش 233 فیلم از کارگردانان کشورهای مختلف جهان، در چندین بخش مختلف مسابقه و همچنین چندین بخش خارج از مسابقه از جمله؛ بخش «اکران درهای باز» Open Doors Screenings، بخش «تاریخچه سینمایی» Histoire du Cinéma، بخش «پانورامای سوئیس» Panorama Suisse و نیز بخش «اکران کودکان لوکارنو» Locarno Kids Screenings از روزهای 14 تا 24 مرداد ماه 1405 (5 تا 15 آگوست 2026) در شهر لوکارنو در کشور سوئیس برگزار ‌شد.