ایران با وجود برخورداری از ذخایر معدنی قابلتوجه، هنوز نتوانسته است سهم بخش معدن را در اقتصاد متناسب با این ظرفیت ارتقا دهد. بخشی از این فاصله به کمبود سرمایهگذاری و فرسودگی تجهیزات بازمیگردد؛ اما کارشناسان از یک مانع کمتر دیدهشده نیز سخن میگویند: عقبماندگی در بهرهگیری از داده و فناوریهای دیجیتال. درحالیکه شرکتهای معدنی پیشرو در جهان تصمیمهای خود را بر پایه تحلیل داده، هوش مصنوعی و سامانههای هوشمند اتخاذ میکنند، در بسیاری از معادن ایران همچنان اطلاعات بهصورت پراکنده، سنتی و بدون قابلیت بهرهبرداری موثر تولید و مدیریت میشود.