جنگ علیه ایران، تنها یک رویارویی نظامی نبود؛ آزمونی تاریخی برای سنجش صداقت مدعیان حقوق بشر بود. حمله به خاک یک کشور مستقل، ترور رهبری معظم، فرماندهان، مسئولان، دانشمندان و شهروندان غیرنظامی، آسیب به زیرساختهای حیاتی و ایجاد ناامنی برای مردم، رخدادهایی نبود که بتوان از کنار آنها با سکوت یا موضعگیریهای گزینشی عبور کرد. این جنگ نشان داد که معیار بسیاری از مدعیان حقوق بشر، نه انسان، بلکه مصلحت سیاسی است. شاید به همین دلیل بتوان گفت تاریخ حقوق بشر را باید به پیش و پس از این آزمون تقسیم کرد؛ زیرا این رخداد، نقاب از چهره بسیاری از مدعیان برداشت و استانداردهای دوگانه را آشکارتر از همیشه در برابر افکار عمومی جهان قرار داد.
