در همه کشورها نفوذ وجود دارد. هیچ دستگاه امنیتی نمیتواند مدعی مصونیت مطلق باشد. اما تفاوت میان نظامهای کارآمد و ناکارآمد در این نیست که آیا هدف نفوذ قرار میگیرند یا نه؛ تفاوت در این است که آیا پس از هر شکست، اولویتها و سازوکارهای خود را اصلاح میکنند یا خیر. از این منظر، پرسشی که امروز پیش روی افکار عمومی قرار دارد، پرسشی حقوقی و حکمرانی است: آیا پس از این سلسله رخدادها، اولویت اصلی نهادهای مسئول به سمت شناسایی و رفع آسیبپذیریهای ساختاری تغییر کرده است؟
