حضرت آیتالله خامنهای در دوران سخت شکلگیری انقلاب نه تنها به عنوان یک همراه، بلکه به عنوان شاگردی که «زبان حال امام» را به نیکی میفهمید، در کنار ایشان بود. این نزدیکی، باعث شد تا «بصیرت امام» در «سیاست رهبری» شکل گیرد و جاری شود. بنابراین، وقتی ایشان همواره بر سیر بر مسیر امام راحل عظیمالشأن تأکید میکردند، در واقع در حال بازخوانی همان «عهدنخستین» بودند. این پیروی، در حقیقت، پاسداری از یک «امانت» بود؛ امانتی که در آن بر پایه «عزت»، «حکمت» و «مصلحت»، هرگز هدف غایی، یعنی «استقرار عدالت الهی بر زمین» و «شکستن زنجیرهای استکبار»، فراموش نشد.
