از سمنوی «دایی مصطفی» تا اشک‌های «عمو اکبر»

و شاید برای همین است که هر وقت نام اکبر عبدی می‌آید، پیش از آنکه نقش‌هایش، فیلم‌هایش و بازی‌های درخشانش به ذهنم بیاید، تصویر مردی برایم زنده می‌شود که نیمه‌شب، دور از هیاهو و نگاه مردم، کنار پاتیل سمنو نشسته و برای امام حسین(ع) گریه می‌کند. برای من، این تصویر از هر فیلمی واقعی‌تر بود...