فقط ثانیهای کافی بود برای جرقهی همکلامی با تو. اهل حرف و خوشوبش زیاد بودی، اما چشمهایت بیشتر از زبانت حرف میزد و نگاهِ ساکتت، رساترین صدای تو برای من بود.