در جنگهای امروز، همیشه آن طرفی که موشک شلیک میکند تنها بازیگر داستان نیست؛ آن طرفی که باید هر موشک را ببیند، تشخیص بدهد، رهگیری کند، دوباره بارگذاری شود، دوباره آماده بایستد و بعد منتظر موج بعدی حمله بماند، گاهی زیر فشاری میرود که از خود انفجار هم مهمتر است. در خلیج فارس، این واقعیت از هر جای دیگری عریانتر دیده میشود. اینجا پایگاههای آمریکایی، سامانههای پاتریوت، رادارهای هشدار زودهنگام، شبکههای فرماندهی، ناوهای مجهز به Aegis، آواکسها و پدافند لایهای کشورهای عربی، همه در محیطی فشرده و پرتنش کنار هم چیده شدهاند؛ محیطی که از یک سو به نفت و تردد دریایی و اقتصاد جهانی گره خورده و از سوی دیگر به موشکهای بالستیک، پهپادهای انتحاری، کروزهای کمارتفاع و جنگ الکترونیک
